Midnight Oil - Blue Sky Mining (1990)

Helaas een teleurstellend vervolg op het sterke Diesel and Dust. Eigenlijk is Stars of Warburton de enige echte uitschieter, al is Forgotten Years ook nog wel aardig. Verder: veel van 't zelfde, maar niet meer van het hoge niveau van de vorige plaat.

1,5*.

BLUE SKY MINING 1990
was net uit toen Midnight Oil de wei van werchter betrad.
In het jeugdhuis dansten we op de mondharmonica van Blue Sky Mine.
Het live optreden was een adembenemende ervaring.

Met het bluesy Blue Sky Mine (over een asbest mijnramp),
het rockende Forgotten Years en het sublieme King of the Mountain
(nadien live uitgevoerd voor de oliekantoren van Exxon Valdez)
zijn de drie bekendste nummers en singles opgesomd.

Maar net als op Diesel & Dust valt er hier meer te rapen.
Is Diesel & Dust hun aboriginal plaat, dan is Blue Sky Mining
Midnight Oils greenpeace album ... dat nauwelijks moet onderdoen voor
zijn voorganger in songmateriaal, al dreigt hier en daar een déjà entendu.

Van Stars of Warburton, over het ecologische klaaglied River Runs Red
en de oproep tot herverdeling van de aardse rijkdommen in One Country
tot aan de geruisloze sneeuwploeg in het witte Antarctica.

Rock met een kloppend hart voor de wereld: eat your heart out Bono.

Blue Sky Mining een logisch vervolg op Diesel and Dust. De sound wijkt niet echt af en the Oils meteen herkenbaar, sound dus en zang. Ook hier weer klasse nummers en fijne muziek. Iets zinnigs zeggen en verpakken in een fijne song, kan wel degelijk. Titelnummer ware tuurlijk bekend. Maar los van hits of die hit ook nu weer meer fraaie songs. Forgotten years en One country zeer fraai. De rest natuurlijk ook. Ook het album hierna een dikke aanrader. En een meer dan welkome comeback wat jaartjes terug nu. Dat deed mij in elk geval goed.