Iggy Pop - Soldier (1980)

Verrassend goede plaat! De muziek bouwt voort op New Values, maar is eigenlijk veel beter.
De muziek valt te omschrijven als experimentele rockmuziek anno '80, zo'n jaar waarin eigenlijk alles kon in de undergroundscene. De muziek wordt gekenmerkt door een soort toevalskarakter dat over de hele plaat, niet geheel toevallig, goed uitpakt.

De muziek is vuig, donker en heavy on mood. Daarbij staat er steeds een heel onheilspellende piano mee te spelen in een hoekje.

Het is minder directe agressie dan de Stooges-periode, maar minder gecontroleerd experimenteel dan de twee Iggy/Bowie-platen uit '77.
Misschien dat je de plaat het beste kan omschrijven als een hybride van Fun House, Kill City en Lust for Life/New Values.

Snel door naar Zombie Birdhouse, die schijnt nog meer freaked out te zijn!

Deze vind ik nog slechter dan New Values. En daar vind ik al niet veel aan.
In feite staan er maar twee nummers op deze plaat die mij aanspreken en dat zijn Ambition en I Need More.
Sommige nummers zijn gewoon erbarmelijk slecht te noemen. Loco Moscuito met dat vreselijk pokke orgeltje staat wat dat betreft op nr 1. En I Snub you op een mooie 2e plek. Snub lijkt te zijn ingespeeld door een of andere slechte amateur band! Hoe haal je het in je hoofd om dat op je plaat te zetten??

Geen punk, maar gewoon rock.
Blijft een beetje een vreemd album van Iggy, het kwartje wil bij mij maar nooit helemaal vallen met deze LP. Hele vreemde nummers, maar ook gewoon een paar lekkere rockers.
Op vinyl, Duitse persing en puntgaaf. In bezit vanaf 1981.

Wie ben ik en wat ligt mij het beste? Zo voelt zijn vijfde langspeler Soldier uit februari 1980 aan, alsof Iggy Pop niet meer wist hoe het moest. Vooraf: ik beluister vanaf streaming met de nummers op de volgorde van de Amerikaanse persing, maar in Europa/Nederland verscheen Soldier met I'm a Conservative niet op de B-kant maar als slotnummer van kant A.

Voorganger New Values waardeerde ik met vier sterren, waarbij ik me verbaasde over hoe veelzijdig Pops stem zich met zijn vertolkingen aanpast aan de sfeer van de nummers. Dat gebeurt hier veel minder, al speelt zijn sterrenensemble de sterren van de hemel. Ik heb het over gitarist Steve New, ex-Rich Kids (de groep met Midge Ure), ex-XTC-toetsenist Barry Andrews, ex-bassist van Sex Pistols Glen Matlock, gitarist Ivan Kral van Patti Smith Group en de terugkerende drummer Klaus Krüger doen. Zoals de vreemde opener Loco Mosquito en daarna in de meer mainstream rock van Ambition (van de hand van Matlock) en Knockin' em Down (in the City) bewijzen.
Maar gaandeweg hoor ik Pop toch vaak knijpen met zijn stem of zelfs overschakelen op spreekzang (Play it Safe, geschreven door David Bowie), dat echter muziek als lekkere 1980-synthwave bevat en onopvallend op achtergrondzang de stemmen van David Bowie en de heren Simple Minds.

Het is niet dat Pop beperkte stembanden heeft, maar hij lijkt te zoeken naar passende zanglijnen en hoe zijn stem te gebruiken. Alsof je een toptennisser ziet zwoegen om de juiste vorm te bereiken, zo werkt Pop keihard, maar het resultaat is te vaak benedenmaats. Te vaak zakt een nummer door het ijs: in Get Up & Get Out meer spreekzang maar wel een leuke observatie: "She's the kind of girl who wants to know your deepest secret world". De melodieuze armoede van het navolgende Mr. Dynamite wordt enigszins gered door het trompetspel en in Dog Food en I Need More blijft Pop zwoegen zonder de vorm te vinden.

Tot Take Care of Me opduikt: sterke melodie en gevoelige tekst. I'm a Conservative doet na een klein intro rockend hetzelfde. Pop (her)vindt plotseling de lagere regio van zijn stem en bijt ons een tekst toe die - helaas - verrassend goed past bij het populisme en hypocrisie in de huidige politiek.
I Snub You (van de hand van Andrews) bevat snauwerige zang en keert muzikaal terug naar punk.
Met de bonustracks (cd-versie uit 2000) lukt het opeens helemaal wél: Low Life bevat Pops diepe stem, een mooie melodie en is verrassenderwijs akoestisch, waarbij lekker uptempo. Afsluiter Drop a Hook is een stevig en instrumentaal nummer waarop je hoort dat de muzikanten het probleem niet waren.

Wisselvallig album dat echter na vaker draaien een drietal aardige nummers kent en één die een dikke voldoende haalt. Vooral op de eerste helft (US-persing) is het behelpen, de twee bonusnummers redden de boel enigszins. Op vlogkanaal Poetic Wax verscheen onlangs een aflevering over Soldier, interessant om te zien.

Mijn muzikale reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave vervolgt. Hij kwam van soundtrack Rock 'n' Roll High School. Voor de derde keer kom ik terecht bij het debuut van Orchestral Manoeuvres in the Dark.