Scouting for Girls - Everybody Wants to Be on TV (2010)

In 2007 was Scouting For Girls de meest succesvolle nieuwkomer. Hun self titled debuutalbum werd meer dan één miljoen keer verkocht. Zelf hield ik destijds niet zo van dat gladde wat hun muziek, maar de laatste tijd schrikt dat mij niet meer af. Everybody Wants To Be On TV wordt voor mij dus het eerste album van deze Londense band.

This Ain't A Love Song heeft genoeg potentie om een hit te gaan worden. Erg catchy, komt gevoelig over, gladde achtergrondzang, een bombastisch gedeelte, en tot slot een jankend over the top "You'll never keep me down". Zolang je niet cynisch bent en het gewoon over je heen laat komen zonder erbij na te denken een prima nummer. Een titel als Little Miss Naughty voorspelt niet veel goeds, het intro al helemaal niet. Gelukkig overheerst de vocoder voor foute R&B en dance dat in het intro/refrein gebruikt wordt niet het hele nummer, want voor de rest loopt de tekst lekker en is het dansbaar, zelfs de vocoder went een beetje.

Goodtime Girl heeft een ingetogen intro, maar veranderd later in ook weer een dansbaar nummer met catchy elementen. Famous begint met een tune die veel weg heeft van foute zomerhits uit de jaren '90 en daar verandert het refrein met de NANANA-achtergrondzang natuurlijk helemaal niets aan. Maar dit nummer - dat gaat over al die figuren die bekend willen worden ongeacht of ze 'iets kunnen' of niet - weet dankzij dit foute geluid wel weer een beetje te boeien.

Misschien is het allemaal een beetje te gelikt. Slecht kan ik het namelijk niet noemen, maar het boeit ook niet. Origineel zijn als band is heel lastig, en dat is slechts een pre, maar wat wel mag is originaliteit binnen het album. Dat mist op Everybody Wants To Be On TV, waar de structuren en aankleding erg op elkaar lijken, waardoor er geen enkele verrassingen op staan. Silly Song heeft de drama van Snow Patrol, maar net iets te veel, leuk voor wie er van houdt, maar mij valt dan direct de echoënde achtergrondzang op en vervolgens wordt dat ook nog eens drie keer herhaalt%u2026 Dat valt mij op en dan is het gewoon irritant.

On The Radio is ook weer een erg leuk nummer als je het een beetje langs je heen laat gaan, maar wie dat niet doet zal zich snel storen aan de twee zinnen terug beschreven achtergrondzang. Blue As Your Eyes heeft een lekker hyper ritme in het couplet en een catchy refrein en ook dit heeft elementen die erg over the top zijn, maar voor de verandering stoort dit mij toch iets minder. Posh Girls beviel me erg goed en ik heb zo'n vermoeden dat fans van The Jam, net als ik, bij dit nummer zullen opkijken%u2026 Wat een gelijkenis heeft dit nummer met dat van de jaren '70 band van Paul Weller die - toevallig of niet - op dezelfde dag als Scouting For Girls zijn soloalbum releasede. Hierna volgt 1+1 dat zich onderscheidt van de rest omdat het veel minder gelikt klinkt, om af te sluiten met een passend saai nummer: Take A Chance.

'Saai' is het sleutelwoord van Everybody Wants To Be On TV. Misschien had het geholpen als ze 1+1 wat eerder op het album plaatsten, maar het voorspelbare verdwijnt daarmee niet. Mogelijk bevalt het me niet vanwege mijn smaak, want ook dit album verkoopt weer goed in Engeland, maar ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die dit album wel gevarieerd vinden. Als je door de stad fietst en je bent nauwelijks op de muziek gefocused is dit album best aangenaam en er staan ook een paar nummers die het los prima kunnen doen. Maar als geheel is het gewoon een matig album van een band die volgens mij wel veel beter kan.

For Music Only