Frank Marino - The Power of Rock and Roll (1981)

1981 : de eerste "solo" plaat van Frank Marino.

Vanaf 1971 had ie al zo'n 10 albums gemaakt onder de naam FM & Mahogany Rush. Mahogany Rush was zijn begeleidngsband : een drummer en een bassist. Ach, meer heb je soms niet nodig.

Rock/Hardrock/Bluesrock; hoe je het ook wilt noemen, dat was de muziek die FM voortbracht.

Frank is een Jimi Hendrix - fanaat, zwaar beinvloed door diens gitaarspel. Als je zijn albums eens langsgaat, kom je her en der de nodige JH-covers tegen. Geen zwaktebod, gewoon een eerbetoon aan de meester.

Laat nou net op dit album geen Hendrix nummer staan; sterker gesteld : alle songs op dit album zijn van eigen bodem.

Een album dat door liefhebbers van hardrock en gitaarsolo's hoog aangeslagen wordt. Ik moet er toch erg aan wennen weer, als FM nummers begint met : Wow, of : Yeah, daar ben ik niet zo happig op.
Natuurlijk komen diverse hardrock-clichés in de songs om de hoek kijken, dat is onontkoombaar. Maar bepaalde stukken van de nummers, als Frank excelleert op de gitaar, grijpen me dan toch wel bij de strot. Vooral het instrumentale middengedeelte uit Ain't Dead Yet vind ik smullen geblazen.

Zoals gezegd de eerste soloplaat, maar dat maakt geen enkel verschil, want de bassist en drummer zijn nog gewoon dezelfde als het vorige album : What's Next.

Vanwege mijn zwak voor FM toch het voordeel van de twijfel : 3,5 *.

Later, in de jaren 00, zou Frank toch weer de naam Mahogany Rush van stal halen trouwens. (Op verzoek van zijn fans, want die bleven hen steunen in een periode dat Frank de muziek voor gezien hield.)

Eindelijk op Music meter dank je wel wijsneus ...
Dit is en blijft een Klassieker .. wanneer komt hij ons eens bezoeken (concerten)
5.0

Ik vind dit werkelijk bedroevend 4 stemmen slechts. Hoezo onderschat. Dit album is gewoon een toppertje. The power of r&r een gedegen rock song net als play my musicen Stay with me. Runnin' wild het eerste juweeltje luister maar eens naar het solo werk!! Crazy miss daisy lekker hoor. Go strange een voor marino een vrij snel nummer ook al niets mis mee.Young man lekker. Ain't dead yet het tweede pareltje waar frank zich het ape zuur solleert met een inderdaad prachtig middenstuk wijsneus. Toch is zijn volgende juggernaut iets beter

Een klassieker voor gitaarsolo-freaks; zonder meer ! Maar af en toe is het allemaal wel wat veel, en lijkt of de songs ondergeschikt zijn aan Frank's gitaarspel.

En inderdaad : wanneer komt hij eens naar NL, of ergens dichtbij ons in Europa ? Het schijnt dat hij ergens rond 1980 of 1981 in ons land een concert heeft gegeven. Jammer dat ik dat gemist heb.

Classic rock of hardrock; de term is mij om het even.
Dit album is voor velen zeer zeker een hardrock- klassieker.
Maar waarom dan toch zo weinig stemmen hier op de site ?
Onbekend maakt onbemind ?
Frank Marino heeft i.i.g. nooit een hit in Nederland gescoord, voor zover ik weet.
Dus ja, dat scheelt natuurlijk al behoorlijk om in ons land bekend te worden.

Wat ik hiervoor al schreef : de songs zijn best wel een beetje ondergeschikt aan de solo's van FM. Maar goed, als iemand zo fantastisch kan gitaarspelen, dan heb ik daar eigenlijk geen moeite mee !

Dit album net nog eens gedraaid, maar ik constateer nu wel dat ik lang niet alle nummers op deze LP even sterk vind, eerlijk gezegd.
Daarentegen : als je dan een nummer als Runnin' Wild hoort, dat is dan toch wel weer heel erg genieten. En dan nog de overtreffende trap : de afsluiter. Ain't Dead Yet. Wat een superfantastisch nummer is dat, zeg ! Fenomenaal ! Als je dat geen goed nummer vindt, mag je jezelf geen hardrock-liefhebber noemen ........

Vanwege de uitschieters toch een goede beoordeling ****. Een echte hardrocktopper; nee, dat net niet voor mij...........

't Heeft lang geduurd, maar TpoRaR is dan eindelijk digitaal verkrijgbaar.



Samen met Juggernaut op één CD .

Dan hoop ik dat je ook een berichtje schrijft bij juggernaut. Maar het is inderdaad jammer dat maar weinig mensen deze en zijn volgende plaat kennen

Vandaag op de kop weten te tikken op een platenbeurs. Morgen maar eens lekker voor gaan zitten

Ik heb deze al een tijdje. De meest hardrock getinte cd van Frank. Heb em grijs gedraaid en kende zelfs de solo's uit mijn hoofd .... en dat zjjn er een hoop. Leukste track Crazy miss daizy, Young man en Ain't dead yet. 9,8/10

een woord gewoon super super ...

Dat zijn er twee

Marino altijd op mijn concertenverlanglijstje gestaan, maar dat is er helaas niet van gekomen. Ik kan me niet herinneren dat deze Canadees ooit Europa, laat staan ons land, heeft bezocht.
Dit is misschien wel zijn beste studioalbum en wat mij betreft een meesterwerk. De intensiteit die er vanaf straalt, de sfeer die het uitstraalt. En de geest die het bevat. Mijn favoriete track is 'Go Strange' en dan vooral dat wervelende jamsessie-achtige middenstuk, waarin hij excelleert én accelereert naar duizelingwekkende hoogte.

Dit is het topalbum van Frank Marino, al vind ik Juggernaut ook erg goed enne....eigenlijk maakt hij nooit zwakke albums. Zeker ook Frank Marino LIVe en DOUBLE LIVE is top.
Jammer dat hij al een tijd niks gemaakt heeft.

The Power of Rock and Roll barst van wereldnummers en heeft Frank een beetje de stijl van Jimmy Hendriks en dat vind ik prima te pruimen. TPORR was mijn kennismaking met Frank

Als ik me niet vergis heeft hij een keer op Arrow gestaan toch? Of zou hij komen en zei af? Ik kan me vaag een affiche herinneren waar zijn naam op stond in ieder geval.

Meschien is Juggernout zelfs net effe wat beter.
Strange Dreams pfffff.
Ik blijf dat zijn beste nummer vinden.
Komt meschien ook dat daar verdomd goede zomerse herinneringen aan vastplakken.
Aan lang vervlogen damn good times

Als tiener gekocht van mijn spaargeld vooral omdat die hoes zo vet was, de titel veelbelovend en het gitaarspel me omver blies bij het beluisteren met de twee handheld earphones in de platenzaak. Helemaal grijsgedraaid. Maar ja al tientallen jaren geen platenspeler meer, wel de lp's nog. Onlangs zie ik hem opeens op spotify. Man man genieten geblazen weer. Ieder loopje en wending zat nog in het geheugen na 25+ jaar. Wat een king.

Mij verging het als tiener net zo, al was dat vooral op aanraden van een andere hardrockliefhebber. Jarenlang gewenst dat deze op CD kwam, en ik heb destijds meteen toegeslagen toen de BGO-twofer uitkwam. Bleek die tweede LP, Juggernaut, tot mijn verrassing ook zeer de moeite waard. Opmerkelijk, want voor zover ik kan overzien doet de rest van Frank Marino z'n repertoire me weinig. Maar deze knalt werkelijk uit de speakers en doet zijn naam alle eer aan. Iets teveel Hendrix-epigonisme, maar voor het overige gewoon genieten!

Lekkere hardrock met uitstekend gitaarspel. Met iets minder cliché teksten zou ik blind 4 punten geven, nu kom ik uit op een 3,5. Hoogtepunt vind ik het jammen in Go Strange.

edit: ach, het gitaarspel klinkt zo goed, dus toch maar 4 sterren

De albumhoes zegt alles. Joe Bonamassa, pat travers, robin trower? Nooohh, Frank Marino is the Power of Rock n Roll !!

Jammer dat Frank zijn gitaar aan de wilgen heeft gehangen??

Nu #3 in Toplijst rock - MusicMeter.nl

Benieuwd als ik ben even het wereldwijde web opgegaan. Ik zie geen reden om aan te nemen dat de Canadees nog speelt maar hij gaat wel eindelijk een langverwachte video box uitbrengen (eerst betamax, toen vhs, dvd en uiteindelijk op blu-ray , gemeld in sep 2018)

Wat is dit een magistrale plaat van Frank Marino. Hoort eigenlijk in mijn top 10. Maar daar kunnen maar 10 titels op. Hij hoort er wel degelijk in. Deze plaat is eeeeeeeeen grote gitaarsolo. De een nog mooier dan de andere. Zijn allemaal heel sterke songs. Maar 'Runnin Wild' en vooral 'Ain't Dead Yet' zijn klassiekers. Joekels van composities. Zulke nummers hoor je niet meer tegenwoordig. Zeer ondergewaardeerde plaat dit.

Huh??? met een score van 4.33 ondergewaardeerd?

Ondergewaardeed ja. 1 pagina aan berichten maar. En als ik 100 mensen op straat aanhoud en ze vraag of ze überhaupt Frank Marino kennen , zullen ze alle honderd negatief hun antwoord geven. Wat ik wil zeggen is , dat Frank Marino veel groter had moeten zijn in de muziekwereld. Bij een breder publiek. Maar dat is bij meerdere bands of muziekanten zo. Mijn vader zei daarop dat als je muziek niet op de radio komt , het wel goed moet zijn. En gelijk had ie.

Yes

Als je van het genre houdt is er geen betere plaat te vinden, denk ik

Jawel hoor, Juggernaut.

Verder wel eens met Pitchman.
Zelfs op deze site hebben schijnbaar maar weinig mensen weet van Marino. Terwijl vooral deze en Juggernaut van ongekende klasse zijn.

Hij speelde in als ik me niet vergis in 1983 in Paradiso. Een weergaloos goed concert.! Arrow ging niet door vanwege gezondheids problemen. Dat was wel balen.

Rond 20 oktober 2022 heb ik de eerste twee albums van Frank Marino gekocht in een pakket, met name deze: Frank Marino – The Power Of Rock And Roll / Juggernaut. De prijs was 18,90 eur.

Heel vaak gebeurt het niet dat een album al bij de eerste luisterbeurt (toen via streaming) me zo beviel, zeker niet van artiesten die ik niet noodzakelijk op de voet volg zoals mijn favorieten. Het mooiste aan deze en opvolger Juggernaut speelt zich natuurlijk af op muzikaal gebied, lekkere nummers met fikse gitaarsolo's, het is die aanstekelijkheid van het album op zich dat mij nog meer bevalt. Een feestje voor de oren, laat ik het zo samenvatten.

De gitaarsolo's zijn lang, soms heel lang, maar mij stoort het alleszins nergens omdat ik altijd duidelijke melodielijnen hoor en... hoor hem maar eens van jetje geven tijdens Go Strange. Ain't Dead Yet is inderdaad een geweldige afsluiter. Op de geijkte kanalen ontdek ik geen versies met bonustracks, dus doe er uw profijt mee.