John Frusciante - Shadows Collide with People (2004)

Geweldige CD. Moest er aan wennen maar vooral de gevoelige liedjes...mooi!

Echt wel een goede cd, maar jammer van die tussendoortjes ghost, failure...voor de rest schitterende nummers van John!

Had die 4 solo albums uit 2004 samen gevoegd tot 1 cd. Gewoon de beste nummers er op; de rest evt. op een box voor de liefhebber.

Regret vind ik gewoon het beste nummer hier, zo veel gevoel.

ik ricky

beste nummers vind ik: This cold daarna Carvel, regret, omission en Chances

dan zou het idee om ieder album een weer ander geluid te geven niet meer doorgaan, en natuurlijk het hele idee van 6 albums in 6 maanden tijd.

vind je sommige liedjes niet goed dan? het is waarschijnlijk John's intentie geweest dat je de albums gewoon apart af speelt van nummer 1 tot het einde(volgens mij heeft ie ooit gezegd dat alle nummers op de albums bij elkaar horen omdat ze in dezelfde periode geschreven zijn), dus ik hoop voor je dat je de albums nog meer gaat waarderen dan

Lekkere, voor Frusciante-standaarden toegankelijk geproduceerde plaat met slechts enkele missers, maar vooral Carvel, Omission, Second walk en The Slaughter (met contrabas van Flea) zijn

Verrassend genoeg is 23 Go in to End een nummer waarop synthesizerspelert Jean Michel Jarre jaloers zal zijn, aangezien het niveau van zijn eigen werk daar de laatste jaren niet eens bij in de buurt komt.

Absoluut geen Chili Peppers fan, maar dit album is onnavolgbaar mooi, ontroerend, raar, verrassend.

ja dat klopt. Hij liep over van creativiteit.

Een album dat voor mij toch wel tegenviel. één van de eerste John platen die ik kocht. Ik vind dit een van de weinig slechte platen van john. Hij begint goed maar na een tijd raak ik volledig de draad kwijt. Rare combinatie van nummers. en overmatig gebruik gemaakt van geluidseffecten.Ik heb deze nog niet 1 keer kunnen afluisteren. Nummers als -00Ghost27 en Failure33 Object missen de diepgang en staan op de verkeerde plek, ze kloppen niet in verhouding met de rest van het album. Doe mij maar de john van bijv. de DC EP en als je dan gek gaat doen doe het dan goed zoals op niandres. Plots een nummertje als -00Ghost27 en Failure33 Object vind ik niks aan vreemd trouwens dat deze juist zoveel stemmen heeft.

Ben het eenss met hpdewin hieronder. Veel kraak noch smaak en dat met enkele juweeltjes ertussendoor. Je zou bijna een compilatie op zichzelf ervan maken, verschoond van de experimentele rubbish of inferieure songsmederij die iets te vaak op dit album voorkomt. Verlaagd naar 2,5.

Een gevoelig album waarvan een aantal nummers gepolijst top40 muziek kan zijn.
Failure 33 object had er uit gemoeten. Dat is geen muziek.
Het blijft John Frusciante, briljant, onnavolgbaar, creatief, verrassend, zichzelf.

Het verbaast mij ten zeerste dat het fantastische nummer 'Ricky' niet of nauwelijks vermeld wordt, want dat is voor mij misschien wel het hoogtepunt van de cd. lekker sloom gezongen, maar zeer pakkend en verrassend en John zingt werkelijk geweldig in dit nummer. en dan nog het geniale einde!
De hele cd is erg sterk, maar voor mij springt Ricky er toch wat tussenuit, vooral door de wendingen en de briljante zang.

De backing vocals van Klinghoffer op Omission gaan telkens weer door merg en been, wondermooi "duet".

Ken je A Sphere In the Heart Of Silence al? Daar doet Klinghoffer ook lead vocals. Met name op Communique echt prachtig!

Nee, daar zal ik dan ook eens naar op zoek moeten gaan. Bedankt voor de tip!

de eerste 3 nummers zorgen al dat ik 5 sterren geef

wouw!

Carvel is een nummer dat mij vroeger niet echt aansprak, tot ik een paar dagen geleden deze bloedmooie videoclip te zien kreeg. De video past op zich niet bij de tekst van het nummer, maar ze zijn allebei meer dan de moeite waard. Sindsdien luister ik Carvel meermaals per dag en het is telkens genieten met volle teugen.

Op zijn soloalbums laat John Frusciante een hele andere kant van zichzelf zien in vergelijking tot Red Hot Chili Peppers. Frusciante laat intrigerende muziek horen die niet alledaags is. Hij laat met name zien dat hij een geweldige componist en liedjesschrijver is. Zijn gitaarspel is functioneel, maar mooi. In het algemeen kan ik dus behoorlijk genieten van zijn soloalbums, zo ook van ”Shadows Collide with People”. Je hoort misschien al een maar aankomen, en die is er ook. Soms vind ik de experimenteerdrift van Frusciante iets te ver doorslaan. Ik heb daar moeite mee, en dat geldt niet alleen voor dit album, maar meer in het algemeen. Voor mij staan, en zeker in dit genre, de liedjes voorop. Ik zie dan ook niet de toegevoegde waarde van al die productionele poespas en in mijn ogen niets toevoegende elektronische bliepjes en andere irritante geluidjes. Het is een kwestie van smaak, maar het heeft wel invloed op mijn beleving. Ik loop hier niet alleen tegenaan op ”Shadows Collide with People”, maar ook op andere albums van Frusciante. Toch staan er op ”Shadows Collide with People” weer prachtige liedjes en composities. De stem van Frusciante is zeer acceptabel, ook al is het geen zanger pur-sang. Uiteindelijk vind ik het een genietbaar album, waardeer ik de man’s creativiteit, maar toch hoop ik stiekem dat hij een volgende keer inhoud boven de vorm plaatst. Zijn album ”Curtains” blijft in dat opzicht mijn favoriete soloalbum van John Frusciante.

Regret vandaag zeker 10 keer op repeat gehad in de auto. Wat is dat een fenomenale track, zeg.

Dit is een fenomenaal album van deze virtuoze zanger en gitaarspeler. Alle nummers zijn uitmuntend met Regret als kroonjuweel. Mooier kan muziek niet gemaakt worden.

Nou virtuoze zanger?

Daarmee bedoel ik dat hij als geen ander zijn eigen intense gevoelens aan mij weet over te dragen. Dan ben je een virtuoze zanger. Het luisteren naar dit grandioze album is pure religie.

Ik heb stukken meer met The Empyrean. Zijn uitvoering van Buckleys Song to the Siren blijft dicht bij het origineel, en doet niet onder voor de This Mortal Coil versie.