Brothers Unlimited - Who's for the Young (1970)

Ik ken dat deuntje van Who's for the Young ergens van maar ik kan het niet plaatsen...

Een degelijk album zonder dat ik het echt uitmuntend vind worden. De vocalen zijn prima en ook de muzikale ondersteuning is goed. Misschien hebben de nummers iets teveel weg van elkaar, maar dan wel zonder dat dit storend wordt. Het album kabbelt lekker voort, maar ik kan weinig toppers opnoemen evenals echte miskleunen. Misschien zijn Spoonful en Life, Dreams, Death de meest afwijkende nummers. Twijfel tussen 3* en 3,5*. Goed en degelijk schommelt bij mij meestal rondom deze koers.

Het titelnummer vind ik echt een goed nummer, maar ook Life, Dreams, Death is erg goed. Beide nummers hebben een musical-achtig sfeertje eromheen; het doet me vreemd genoeg denken aan Jesus Christ Superstar. De andere nummers zijn zeker niet slecht, maar vallen enigszins weg bij de eerdergenoemde nummers. Toffe plaat.

Leuk album met als hoogtepunt de titeltrack. Ik moet wel zeggen dat ik blij ben dat het album maar een halfuur duurt want anders zou het misschien iets teveel van hetzelfde zijn. Op dit moment krijgt het album van mij een 3,5 maar dit kan misschien nog een 4 worden.

Zijn ook mijn favo nummers.

Ruim 3,5. Deze band groovet als de besten, de songs zijn soms net niet spannend genoeg. Ben het ook eens met de genoemde hoogtepunten. De covers van Sam Cooke en Willie Dixon vind ik wat overbodig.

Ten eerste: die covers zijn inderdaad overbodig. Maar daarnaast grooved dit inderdaad wel goed. Het begint misschien een beetje schering en inslag te worden bij mijn commentaren bij het soulalbum van de week. Maar dit is gewoon een lekkere plaat.

Een beetje een saai album. Het lijkt wel of alle orgelpartijen en zanglijnen met elkaar inwisselbaar zijn. De sound op zich zit wel goed, er is gewoon veel te weinig variatie. De paar songs die wel meer in het oog springen komen ook niet veel verder dan "best lekker". Gemiste kans van de Brothers.

Ik ben niet zo thuis in de soulmuziek dus dat was mij niet opgevallen. Welke nummers zijn covers? Dan ga ik het orgineel daarvan eens beluisteren.

A Change Is Gonna Come is van Sam Cooke (vind het mooiste nummer ooit gemaakt! )
Spoonful is volgens mij van Willie Dixon

Ik vind deze versie van A Change Is Gonna Come anders best leuk. Natuurlijk halen ze het niveau niet van Sam Cooke, maar ze hebben er wel hun eigen versie van gemaakt.

Bedankt Reijersen

Ik vind de originele versies van de nummers leuker maar ik vind die van Brothers Unlimited ook zeker niet verkeerd. Sam Cooke ga ik binnenkort ook maar eens achter aan want dat klonk erg goed.

Geen rommel, wel tweede garnituur. Bij de eerste noten is mijn associatie: oei! oud! Je komt dan vervolgens wel lekker in de sfeer, maar je hebt toch het idee gaandeweg het album dat er weinig waardevols van ze zelf in zit. Dat merk je bijvoorbeeld al wel bij A Change Is Gonna Come waar ze wel een eigen draai aangeven, maar daarbij toch wel afbreuk doen aan het nummer. Ik geloof dat het nu de derde of al weer 4e keer is dat het nummer figureert op een Soul-album van de Week. Wel: dit vind ik de minste. Speciaal voor MAS: check Baby Huey´s versie van dit eerdere Soul album vd Week, een van de hoogst gewaardeerde!

Verder onverwachts vond ik Spoonful. Te prijzen voor de repertoirekeus; maar ook hier met een uitvoering ook maar zozo. Een goede vriend van me, fan van Howling Wolf, heeft het ook op repertoire staan met zijn band, en ik ben toch in de verleiding dat ik zijn versie beter vind. Instrumentaal komen ze ook wel iets tekort vind ik.

Wel een lekkere losse sfeer, maar toch een beetje onder de maat.

Best veel gematigd positieve (lees: soms ietwat negatieve) reacties voor zo’n geweldig album als je ’t mij vraagt! Regelrechte soul en funk dat op overtuigende wijze gebracht wordt, een album dat ongekend lekker swingt en grooved. Zo raar is dat niet, want dit is typisch een album in de stijl zoals ze alleen maar in Memphis en/of Muscle Shoals gemaakt konden worden. Een geweldige frontman (Larry Lee?) met een strak achtergrondkoor en een nog betere backingsband, want ik vind de instrumentatie echt moddervet. Alles lijkt aan de instrumentatie te kloppen tot in (de kleine) details.
‘A change is gonna come’ is natuurlijk 100-en keren gecoverd, maar ik moet toegeven dat ik dit één van de beste versies vind van dat nummer die ik ken (al is en blijft Sam Cooke’s versie natuurlijk het mooist). Deze versie is vooral te prijzen vanwege de geheel eigen draai die ze aan het nummer geven. Exact hetzelfde kan en mag gezegd worden van ‘Spoonful’ dat gewoon een psychedelische soul floorfiller is geworden. Ook het tamelijk heavy drumachtige ‘Hey little rich boy’ of ‘Get away’ zijn zulke nummers die wekenlang in je hoofd blijven hangen. Favoriete nummers zijn echter ‘Who’s for the young’ en ‘Life, dreams, death’… wat een instrumentatie, wat een arrangement, wat een tekst en wat een ritme! Zelf vind ik die nummers meesterlijk in hun soort.
Zoals vaak (hoe cliché?) is dit ook zo’n groep die helaas maar één album hebben opgenomen. Nooit meer iets van vernomen en wat er met hun gebeurd is, is dan ook niet bekend. Er is dan ook vrijwel geen informatie bekend over deze groep. Het beetje informatie dat wel bekend is, is afkomstig van de achterkant van de LP-hoes. Ik ken het album al een behoorlijke tijd, sinds de reissue van het album in 2008 (juni geloof ik?), en altijd gezegd dat dit één van mijn favoriete albums is die ik ken. Dit album is (met een paar anderen) dan ook een plaat die dicht tegen mijn top 10 aan zit. Geweldige combi van funk en soul gebracht door de meest professionele muzikanten!
En dan die achterkant van de hoesfoto waar je ze ziet eten met de tekst: "Excuse their appearance, but the cameraman caught them at suppertime. You understand."