Brothers Unlimited - Who's for the Young (1970)

Geen rommel, wel tweede garnituur. Bij de eerste noten is mijn associatie: oei! oud! Je komt dan vervolgens wel lekker in de sfeer, maar je hebt toch het idee gaandeweg het album dat er weinig waardevols van ze zelf in zit. Dat merk je bijvoorbeeld al wel bij A Change Is Gonna Come waar ze wel een eigen draai aangeven, maar daarbij toch wel afbreuk doen aan het nummer. Ik geloof dat het nu de derde of al weer 4e keer is dat het nummer figureert op een Soul-album van de Week. Wel: dit vind ik de minste. Speciaal voor MAS: check Baby Huey´s versie van dit eerdere Soul album vd Week, een van de hoogst gewaardeerde!

Verder onverwachts vond ik Spoonful. Te prijzen voor de repertoirekeus; maar ook hier met een uitvoering ook maar zozo. Een goede vriend van me, fan van Howling Wolf, heeft het ook op repertoire staan met zijn band, en ik ben toch in de verleiding dat ik zijn versie beter vind. Instrumentaal komen ze ook wel iets tekort vind ik.

Wel een lekkere losse sfeer, maar toch een beetje onder de maat.