Johnnie Ray - The Best Of (1996)

Een uitstekende compilatie met een perfecte selectie : alle zestien top-10-hits plus zeven kleinere hitjes die Johnnie Ray (1927-1990) tussen oktober 1951 en september 1959 in de Amerikaanse en Engelse hitparades had, inclusief de vier nummer-1-hits Cry (in Amerika), Such a night, Just walkin' in the rain en Yes tonight Josephine (in Engeland), en bizar genoeg aangevuld met Ray's overbodige versie van As time goes by uit Casablanca. De ordening van de nummers is totaal a-chronologisch, en het boekje bevat naast een klein essay van twee pagina's alleen informatie over titels en componisten (dus niet eens over jaartallen), maar het geluid is prima en Ray's stem staat steeds duidelijk en helder op de voorgrond.
        Tja, die stem... schijnbaar had Johnnie Ray tijdens zijn optredens nog wel eens de neiging om zó in zijn performance op te gaan dat de tranen hem –geheel volgens de aansporing in de tekst van zijn eerste en beroemdste hit Cry– over de wangen liepen, hetgeen hem de bijnamen The nabob of sob, The prince of wails en The cry guy opleverde. Critici en oudere luisteraars waren ook niet altijd te spreken over zijn intense voordracht, net zoals ze een paar jaar later hun bedenkingen hadden bij de eerste singles van die vrachtwagenchauffeur uit Memphis, en Ray's fysieke presentatie en jazzy/bluesy insteek was voor sommige historici ook aanleiding om hem als een vroege voorloper van de rock & roll te zien (Tony Bennett noemde hem zelfs "the father of rock & roll", maar zelf hoor ik dat eigenlijk niet zo).
        Bij zijn studio-opnames hield Ray zich wat meer in : hij had geen stem voor extreme uithalen à la Tom Jones, maar leunde meer op emotionele trillers zoals in The little white cloud that cried (zijn eigen compositie, en wàt een titel) of Faith can move mountains. Muzikaal begint zijn werk in de standaard-jazzy/big-band-achtige pop van de jaren 50 (inclusief een paar duetten met Doris Day), maar wanneer vanaf het midden van dat decennium voornoemde rock & roll op komt zetten schuift hij mee in die richting, getuige zijn grote hit Yes tonight Josephine uit 1957. Na 1960 is het echter gedaan met de hits, en zeker vanaf de Britse Invasie worden de zaaltjes kleiner en de optredens minder, ondanks incidentele (kleine) oplevingen van zijn populariteit door optredens in televisieshows van collega's als Andy Williams en bij Johnny Carson (hoewel hij in Engeland een paar jaar langer succes blijft hebben).
        Een relatief korte carrière dus, extra tragisch gemaakt door zijn reeds op jonge leeftijd opgelopen doofheid in één oor, zijn (uiteraard zoveel mogelijk verheimelijkte) homoseksualiteit, en zijn alcoholisme dat leidde tot zijn overlijden op 63-jarige leeftijd aan levercirrose ("I hate to drink, but I have to. I don't have any friends."). Gelukkig is Ray's nalatenschap ook te waarderen zonder eventuele romantisering van zijn lastige leven, want zoals deze 24 nummers aantonen wist hij steeds een warme en soepele stem en een sympathieke en innemende uitstraling in zijn nummers te verweven, en gelukkig liet hij zijn emotionele zang maar zelden in overdreven melodrama doorslaan, zelfs niet in de paar melige nummers die deze compilatie helaas ook bevat. Een innemende zanger met een rijk repertoire dat bij mij nog altijd een glimlach op mijn gezicht tovert – en af en toe ook wel eens een traan of twee, hetgeen Johnnie Ray zelf ongetwijfeld zou hebben toegejuicht. "There she is, my old gal / There he is, my old pal / And here am I, broken-hearted..."