The The - NakedSelf (2000)

Probleem met deze plaat was dat het allemaal te lang duurde voordat die uit kwam. Niet zo slecht, maar ook niet meer zo relevant.

Matt Johnson neemt altijd rustig de tijd om aan nieuw materiaal te werken. Zeven jaar na Dusk was er in 2000 ineens NakedSelf, de Hank Williams tribute Hanky Panky niet meegeteld. Daar waar Dusk voornamelijk rustig en pop-georiënteerd was, neigt NakedSelf iets meer naar Rock, de ruwe elektrische gitaar krijgt een nog prominentere rol toebedeeld. Wat opvalt is de groeiende invloed van gitarist Eric Schermerhorn, de helft van het album is (mede) door hem geschreven. Helaas zijn bepaalde nummers door een gebrek aan variatie niet echt blijvend interessant, waardoor het album zich niet kan meten met de geniale trilogie Soul Mining - Infected - Mind Bomb uit de jaren 80. DieselBreeze is een vreemd stukje avant garde, afkomstig van het niet uitgebrachte, zwaar experimentele Gun Sluts uit 1997, en ook het jachtige Saltwater zal waarschijnlijk niet aanslaan bij een groot publiek. Al met al is NakedSelf toch een goed album, sfeervol en donker, maar een lichte tegenvaller gezien het verleden; van TheThe valt veel meer te verwachten.

Ik ben niet zo bekend met het werk van The The van voor deze plaat, dus kan ik die er niet mee vergelijken.
Maar dit is toch een meesterlijke plaat waarop vooral in de eerste helft een aantal nummers staan die klasse zijn, vooral door de combinatie van de riffs, teksten en voordracht van Matt Johnson.
Op het einde zakt deze plaat wat in elkaar, maar dan heb je er 6-7 nummers opzitten die indruk gemaakt hebben.

Wat zou er trouwens met The The gebeurd zijn sinds 2000 ??

Mooi om te zien dat er nog mensen zijn die de muziek van Matt Johnson waarderen.

Matt is nog altijd actief, CarlBerg, maar hij heeft zich de laatste jaren toegelegd op filmmuziek. In 2010 verscheen Cineola volume 1: Tony, de soundtrack voor de debuutfilm van zijn broer Gerard Johnson. En onlangs is Cineola volume 2: Moonbug verschenen, de soundtrack van de gelijknamige documentairefilm van Nichola Bruce. Deze CD's zijn volgens mij alleen via de officiële website van The The te bestellen; redelijk prijzig (25 euro inclusief verzending) maar dan heb je ook een prachtig vormgegeven hardback book.

Wat betreft NakedSelf heb je gelijk. De eerste 7 nummers zijn top, maar de laatste 5 zijn iets minder en weerhouden mij ervan om een maximale score te geven. Mocht je besluiten om ook de voorgaande albums van The The te gaan beluisteren, dan staat je nog veel fraais te wachten.

Bedankt voor de tips Strangeways. Ik denk dat ik me eerst eens ga verdiepen in het vroege werk van The The.

Geweldig album van The The. Iets donkerder dan de andere albums but I like it. Vooral Voidy Numbness vind ik een heerlijk nummer. Verder zijn hoogtepunten Boiling Points, The Whisperer en Soul Catcher. Naked Self is een ietwat vergeten album van The The maar van begin tot eind zeer de moeite waard.

De helft van de nummers schreef Matt Johnson samen met Eric Schermerhorn. Dat klinkt Nederlands maar hij is Amerikaan.

Moeten de nummers trouwens niet aan elkaar worden geschreven net als de albumtitel? Dat staat ook op deze manier op discogs.

Lijkt me wel, op de achterkant van de CD en in het boekje zijn de woorden aan elkaar geschreven.

DecemberSunlight staat ook op de verzamelaar "45 RPM" en daar staat er op de achterkant wel een spatie tussen en in de booklet weer niet.

Een niet heel toegankelijk album van The The, maar eigenlijk vind ik de oudere albums ook niet heel toegankelijk. Deze is wel een stuk donkerder, maar wel deels met het oude The The geluid.
En tja, ik heb wel een beetje een zwak voor The The.

Ik weet t we zijn tig jaar verder maar ik wil toch even melden dat ook op Spotify de titels aan elkaar geschreven zijn dus ik denk dat dit hier eigenlijk ook moet.

Ik heb hem weer even uit de mottenballen gehaald na alle exposure over Mindbomb. Magistraal album natuurlijk maar NakedSelf vond en vind ik ook zo ongelooflijk goed. Dat donkere sausje gaat er bij mij met boter en suiker in. Geweldig.

Matt Johnson is, net als Gavin Friday, altijd in staat om een volledig eigen muzikaal universum te creëren. NakedSelf is daar een schitterend voorbeeld van: een plaat vol bijzondere sferen, scherpe teksten en zijn voortdurende zoektocht naar de psychische donkere randjes van het zijn. Het album klinkt ouderwets gruizig, vooral door de rauwe productie en de manier waarop de elektrische gitaar ruw en onverbloemd in de mix is geplaatst. Die bluesy korreligheid geeft het iets ongrijpbaars en eigenzinnigs, alsof Johnson bewust elke vorm van gloss of comfort vermijdt.

NakedSelf voelt daardoor als een bewuste heruitvinding: minder gepolijst dan Dusk of Mind Bomb, maar des te directer en eerlijker. De combinatie van industriële ondertonen, minimale ritmes en Johnsons karakteristieke zang maakt het een album dat zijn luisteraar niet verleidt, maar uitdaagt. Thematisch is het even donker als intrigerend, met thema's als moderne vervreemding, innerlijke strijd en maatschappelijke onrust.

Het is wel een plaat waar ik echt voor in de stemming moet zijn, maar dat geldt voor meer werk van The The. Als het moment juist is, werkt NakedSelf echter als een nachtelijke tocht door een mentale onderwereld: confronterend, eerlijk en eigenzinnig verslavend.