The The - Hanky Panky (1995)

the the maakte magistrale platen , soul mining vooral , maar dit trekt op niks

Ik heb er maar een halfje bij gedaan, want het lage gemiddelde is gewoon belachelijk. Als de laatste van Britney Spears hier hoger wordt gewaardeerd dan dit oprechte en duidelijk met liefde gemaakte cover-album stemt me dat treurig. Matt Johnson koos 11 liedjes van Hank Williams en maakte ze zich compleet eigen, of zoals hij het zelf in de liner notes schreef: "While the band and myself have attempted to The The-ize his music & stretch & twist it around a bit, we've also tried to stay true to the emotionale essence at the core of Hank Williams work." Dit is zeker het geval. I'm a Long Gone Daddy is zo'n nummer dat succesvol gestretched is. Six More Miles daarentegen is kort en krachtig gehouden; 58 seconden zang met slechts begeleiding van D.C. Collard op harmonium, maar wat een emotie! Andere sterke vertolkingen zijn het als single uitgebrachte I Saw the Light, het dreigende en langzaam gespeelde Honky Tonkin' en Your Cheatin' Heart. In de woorden van Matt Johnson: "Ik voelde me aangetrokken tot de intense droefenis die uit veel van zijn nummers sprak. Dat blues-achtige van zijn muziek heb ik in mijn interpretaties naar voren gehaald."

Volledig mee eens, Strangeways!
Zoals wel vaker gebeurt wordt het zelden in dank afgenomen wanneer een artiest een coveralbum uitbrengt.
Matt Johnson toont zich echter een meester hierin!

Even helpen om dat gemiddelde wat omhoog te vijzelen, want dit is gewoon een goede plaat.
En : wat Strangeways schreef.

Geen echt gelukkige combinatie,de sound van The The en de songs van Hank Williams.I saw the light en I'm a long gone daddy zijn sterk maar met de overige nummers blijf ik met een wat leeg gevoel zitten.Het is allemaal niet slecht maar toch stukken minder dan Johnson's overige studio platen.

Volgens mij is de Robert Johnson tribute plaat van The The er nooit gekomen. Deze Williams tribute klinkt goed, al hadden de kortere nummers best wel meer substantie mogen hebben. Nu stopt bv. Six more miles voor die is begonnen.

Een halfje extra omdat Matt gewoon zo cool is én ik me aansluit met hetgeen wat hierboven wordt gezegd over het gemiddelde van dit album.
Dit heeft wel wat.

Weinig nieuws te melden wat hierboven al niet gezegd is, maar gewoon uit principe toch bevestigen dat het gemiddelde echt absurd laag is... Wat een fijne plaat!