J Mascis + the Fog - More Light (2000)

Middelmatig album van J., hoewel er voor de liefhebber genoeg te genieten valt.

En die AFSLUITER. Oh mijn God, wat gaat die hard.
Met dank aan Kevin Shields.

Inderdaad, dat laatste nummer! Wat loei- en loeihard, nog erger dichtgesmeerd met gitaarnoise dan J&MC op Psychocandy. Alleen voor dit nummer al 4*...

Op 3voor12 beschreef iemand het slotnummer als een moderne versie van Hawkwinds Silver Machine.

Daar zit wat in...

Inderdaad, dat geluid deed me ook al denken aan die 'storm' die door dat nummer raast...

Middelmatig spul(niet slecht maar ook niet bepaald goed) behalve het titelnummer die een nieuwe betekenis geeft aan de woorden pokkeherrie, hard gaan en briljant.

En maandag jl. in de Effenaar was goed te horen wat het aandeel van Kevin Shields aan dat nummer was...

Echt, wauw dit album!
Begint erg sterk met Sameday.
Ik vind de drums ook een sterkpunt van dit album

Waistin' is toch wel een gigantische mix van Barstool Blues en Lookin' for a Love van Neil Young.
Met dat gegeven vind ik het toch wel een beetje jammer..

Ik beschouw dit maar gewoon als een Dinosaur Jr-plaat, want alle klassieke elementen zijn weer aanwezig: half scheurende half slepende rockers, knetterende gitaarsolo’s, berustende zang, klaaglijke melodieën en een produktie die tegelijk rauw en veelgelaagd is. Vooral dat laatste vind ik altijd zo leuk bij deze man: het lijkt allemaal grof en snel op de band gegooid, maar in bijvoorbeeld de slotpassage van Waistin begint er vanaf 2:40 een melancholisch pianoloopje waar stiekem de elektrische gitaar van de voorgaande solo nog ónder zit (om van die fluitende vogeltjes nog maar te zwijgen). Zo is deze muziek altijd subtieler en veelgelaagder dan het rafelige uiterlijk zou doen vermoeden en valt er bij elk album van deze man / groep altijd veel te ontdekken. (Ander voorbeeld: tijdens de laatste 45 seconden van Does the kiss fit lijken onder de slotsolo een neuriënd koor en een xylofoon te zitten.)
        Wat mijn favoriete nummers betreft, het genoemde Waistin is bijzonder ontroerend, en Ground me to you heeft een prachtige pianobreak, maar Ammaring moet toch wel één van mijn all-time-favoriete nummers van Mascis zijn: eerst zo’n prachtig begin met een “onderwater”-gitaar, dan een tandje erbij met een gitaarsolo, en dan vier loodzware “zwevende” gitaarbreaks die mij nog altijd de adem benemen. Die drie geweldige nummers worden ondersteund door acht degelijke tracks die hier weliswaar geen absoluut meesterwerk of een hoogtepunt in de Dinosaur Jr / J Mascis / The Fog-discografie van maken, maar wel een uiterst bevredigende plaat die mij indertijd naar volle tevredenheid duidelijk maakte dat Mascis de gekende groepsnaam niet nodig had om toch een plaat te maken die ik bijna onbeperkt kon draaien en waar ik toch ook weer een paar nieuwe dingen op hoorde. Dinosaur Jr was tussen pakweg 1987 en 2003 mijn favoriete band, en hoewel de verwachtingen dientengevolge hooggespannen waren was deze plaat absoluut geen teleurstelling. (De twee bonustracks zijn op zich niet onaardige mellotron-droedels, maar in Japan kregen de kopers hiervan als bonus drie andere nummers waaronder een cover van John Denvers Leaving on a jet plane.)