J Mascis + the Fog - Free So Free (2002)

Redelijk over het hoofd gezien als de zoveelste J. Mascis gitaarejaculatieplaat, maar stiekem staan hier toch erg goede liedjes op. Bobbin, Free So Free en Someone Said, om er maar eens een paar te noemen.

Geef die plaat een kans, mensen!

Mee eens dj maus. Dit is een verdomd aardig album.

Iemand die hier vanaf wil voor ene redelijk prijsje? Ik wil hem wel graag hebben!

Erg sterke plaat die zich makkelijk kan meten met het betere werk van Dinosaur jr.Free so free is een prachtige ballad en op Set us free,Everbody lets me down en Tell the truth scheurt J Mascis als in zijn beste tijden............en die 12 stemmen zijn er veel te weinig.

Een degelijke en dus goede Mascis-plaat met een paar stevige rockers op basis van zijn bekende fuzzgitaar, hier en daar wat heerlijke ronkende solo's (Say the word !) en een aantal akoestische ballades waarbij hij zich kennelijk steeds meer op z'n gemak voelt (en die hem dan ook steeds beter afgaan – If thats how its gotta be en Feel so free zijn voor mij toch wel de hoogtepunten van de plaat). Wel heeft hij bij sommige up-tempo-nummers de neiging om op een gegeven moment zó hals-over-kop ervandoor te gaan dat de nummers een beetje ontsporen, ook al omdat het dan lijkt alsof zijn eigen drums plotseling het tempo opvoeren, hetgeen op mij niet de indruk van extra intensiteit maar juist van onhandigheid maakt, en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Tekstueel lijkt Mascis met een soort bindingsangst te kampen, of is het iets meer existialistisch? Hoe dan ook, buiten de titel van het album zelf komt het woord "free" in de teksten en/of de titels van maar liefst vijf nummers voor, en de plaat klinkt ook wel (nog) iets melancholischer dan eerder werk, maar hij was sowieso natuurlijk al nooit het zonnetje in huis. Al met al een plaat die probleemloos naast Mascis' eerdere werk mag staan, zoals mijn voorganger opmerkte (inderdaad, in bijna 6½ jaar geen enkel bericht bij deze plaat).