The Back Horn - Ikiru Sainou (2003)

Dit, dit noem ik nu eens een leuk album zie. En "leuk" is nu hoegenaamd niet bepaald een woord dat je me snel zal zien bovenhalen om een album te beschrijven, maar hier lijkt het mij om één of andere reden wèl gepast.

Ook dit is weer zo'n album dat ik uit de soldenbakken meegegrabbeld heb, en dat om God mag weten welke reden. Het is Japans, het draagt een foto van een kerel (de zanger als ik me niet vergis) met een gigantische steak, en op de achterkant staat een (eveneens Z/W) foto van dezelfde kerel, waarop je van zijn gezicht enkel de onderste helft van zijn wijd opengespreide mond ziet... alsook het gebid vol metalen vullingen dat dat zicht prijsgeeft. Dit alles in combinatie met het zachte prijskaartje was blijkbaar alles dat nodig was om deze jongen te overtuigen het er op te wagen. Het feit dat ik sowieso een boon heb voor Japan zal er ook wel voor iets tussengezeten hebben.

Maar dus, de inhoud... Aan wat mag U zich hier verwachten? Aan no-nonsense, über-gepolijste, gladde rock, overgoten met een heerlijk J-Pop klanksausje. Wat ik met dat laatste bedoel? Niet zozeer dat je je hier moet verwachten aan geflipte meiden, foute beats en dito synthesizer lijntjes, maar wel dat het geheel iets speels met zich meedraagt, het soort speels dat je van J-Pop zou verwachten. De gladde rock durft dan ook al wel eens vervangen te worden door iets dat veel meer naar de gladde pop neigt. Zoals ik al zei, ik vind dit dus een leuk album, en dat is grotendeels te wijten aan dat speelse. Of de jongens die deze groep vormen het ook zo bedoeld hadden... ik heb er geen idee van, en het zal me worst wezen. Ik vind het leutig, punt. (Stoere muziek maken is me dan ook nooit echt voorgekomen als één van de sterke punten van de Japanners.) Het zou goed kunnen dat de zanger meermaals in m'n gezicht ligt te schreeuwen dat ik maar een doordeweekse, gemiddelde oetlul van een sukkel ben en dat ik beter zou sterven, ik zou het eerlijk gezegd niet weten, want zo goed is mijn Japans simpelweg niet... Bijgevolg ervaar ik zijn geschreeuw eerder als aangenaam, ontspannend vertier.

Productiegewijs klinkt alles, zoals eerder aangehaald, zo gepolijst als de blinkende chrome van de gemiddelde Harley-liefhebber. Alles klinkt zo clean en doorschijnend als wat, en ook al zijn de gitaren dan niet zodanig gefilterd dat ze zeker geen pijn aan de oortjes zullen doen, de al té scherpe randjes zijn er toch maar afgehaald en vervangen, zoals ik ook al eerder zei, door een zeker J-Pop-flair dragend iets. In plaats van als een bulldozer te beuken, sprankelt het eerder allemaal zeg maar.

Met de opbouw van de nummers zit het ook wel snor. Ten eerste mogen de nummers op zich er wel wezen, en ten tweede bouwt het album gedurende de eerste nummers een zeker stuwend momentum, een zekere drive op dat goed wordt aangehouden tot op het einde, waar het dan weer allemaal wat zeemzoeter mag met die laatste "Mirai".

Terloops mag ook opgemerkt worden dat we hier te maken hebben met een stel puike muzikanten. Het geheel klinkt dan ook als dat, een geheel, iets dat je de mannen nog live, in deze vorm, zou zien brengen, eerder dan een constructie van allemaal individueel opgenomen pistes. Of het ook zo opgenomen is geweest, in een live setting, geen idee, maar ook dat zal we wederom worst wezen.

Samengevat: een leutig, zonnig, fris album met een ietwat steviger randje eraan, en veel zon en sprankelende cocktail kleurtjes en geurtjes, waar je je geen seconde bij hoeft te vervelen. Zowaar, een ontspannend album waar je goed gezind van wordt, en zo heb ik er maar bitter weinig in m'n collectie!