The Jayhawks - Smile (2000)

Jammer dat The jayhawks nooit op grote schaal zijn doorgebroken. Aan de kwaliteit van hun muziek zal het zeker niet gelegen hebben. Rootsy, countryinvloeden, mooie rock is dit. Tijdloos als je het mij vraagt...
Net als de twee voorgangers vind ik dit zeker 4 sterren waard !

Zelfs 3 voorgangers EVAN ! Al moet ik zeggen dat ik de eerste ook niet ken.
Smile is minder dan die 2 platen van daarvoor. Te veel gitaargeweld en te weinig piano en orgel als je het vergelijkt met de vorige albums. Beste nummers vind ik juist de wat rustigere, zoals better days en a break in the clouds. Dat zijn de Jayhawks zoals ik ze graag hoor en niet zozeer de gitaarrock als in pretty thing en baby baby baby.

Nou vooruit, what led me to this town en broke harpoon zijn ook wel mooi. Ik doe er toch een halve ster bij

BROKEN HARP hoort in de buitencategorie!! Geweldig!!! (een 6)

Ik moet eerlijk zeggen,dat ik toen deze uitkwam flinke moeite had met deze plaat.Misschien hing ik teveel aan de voorgangers,maar met de tijd is het toch nog helemaal goed gekomen tussen deze plaat en mij.Broken Harpoon is idd van ongekende schoonheid en ook A Break in the Clouds is niet te versmaden.Fijne muziek die veels te weinig mensen kennen.

Dit is een fantastische plaat. Hier staan een paar nummers op die met name vocaal zo perfect in elkaar zitten dat ik er kippenvel van krijg. Met name het nummer A Break in The Clouds kan mij keer op keer roeren. Dan weet ik dat ik een goede plaat in handen heb.

Dat zijn idd heel goeie nummers. Het beste vind ik echter Better Days. En dat verraadt dan ook gelijk mijn smaak, want dat is de Jayhawks-sound van de eerste drie platen, en ook al van de volgende: Rainy day music, waarin ze weer meer terug keerde naar hun country/folk stijl.
Wat Smile voor mij minder maakt dan Hollywood town hall of Rainy day is dat het een beetje onsamenhangend is. Enerzijds probeert met name Gary Louris om meer rock en pop in de muziek te leggen, misschien om commerciele redenen, anderzijds moeten ook de oude Jayhawks te horen zijn.
Het titelnummer Smile heeft bijvoorbeeld zo'n vreselijk cliché-refrein waar ik toch wel even bij moet slikken.
I'm gonna make you love me (for a million years...! ) idem dito.
Somewhere in Ohio vind ik ook tamelijk poppy. met dat papapapa
Pretty Thing is wat meer stevige rock.
My wildest dreams vind ik ook niet erg sterk. Evenmin als Baby, baby baby. Die volvette gitaarsound in die songs vind ik niet mooi.

Daartegenover staan dus de overige nummers, een stuk of 7, die wel redelijk tot goed zijn te noemen. Toch een matige score voor de Jayhawks

Zowel Smile als Rainy Day Music vanavond bij mijn lokale platenboer besteld, de albums zijn zaterdag binnen en dan is mijn Jayhawks collectie ( op de eerste CD na ) bijna compleet.

Ik denk dat je je kunt verheugen op 2 geweldige cd's, T.S. Ik ben benieuwd naar jouw bevindingen.

Ik had deze platen al langer op de korrel Ad, maar zijn lastig te verkrjgen.
Het album Smile kende ik al en ontbrak gewoon nog in mijn verzameling.
Rainy Day Music heb ik zelfs in het geheel gemist maar door de positieve reakties op deze site ben ik steeds nieuwsgieriger geworden naar dat album.
de beoordeling volgt uiteraard.

Ha, altijd goed in het gezelschap te zijn van mede Jayhawksfans. Ik zit nog steeds te wachten op een opvolger van Rainy Day Music, en dan met Mark Olson erbij. Dat zou weer te gek goed kunnen worden, gezien hun fraaie duo-cd Ready for the Flood
Overigens zijn Smile en Rainy Day wel heel erg vanuit een verschillende optiek gemaakt. Ik bedoel dat Gary cs bij Rainy Day Music zich eindelijk weer realiseerden dat de rootsy countrystijl het meest bij de Jayhawks past.
Benieuwd wat je ervan vind, Ad.

Het is onwaarschijnlijk dat de Jayhawks,gezamelijk weer de studio ingaan om een nieuw album te gaan maken. De heren Louris Perlman en Olson zijn allen druk bezig met solo projekten en in het geval van "Ready For The Food" een keer gezamelijk. "Vagabonds" van Gary Louris vind ik eigenlijk nog een stukkie beter. Zijn werk met zijn "hobbyband" Golden Smog vind ik echt helemaal te gek. (als je die niet kent moet je daar écht eens achteraan, Bertus). Er bestaat volgens Gary Louris wel een kans dat The Jayhawks in 2010 wat "live"optredens gaan doen. Maar kans op blijvende samenwerking acht hij erg klein. De laatste Jayhawks Music Fom The North Country is overigens zéér de moeite waard. Vooral CD2 met een hoop demomatriaal en onuitgebracht matriaal. Maar het blijft idd jammer dat er hoogstwaarschijnlijk geen opvolger komt van Rainy Day Music.

Ik ga zeker achter Golden Smog aan, zeker als ik de lyrische reacties op MM lees. Wat "Ready for the flood" betreft: daar hou ik meer van dan van Vagabonds. ben wat meer purist misschien. Maar het solowerk van Gary Olson spreekt mij ook meer aan dan dat van Gary Louris. Of nóg meer juister gezegd.

Dit album heb ik met wat minder enthousiasme ontvangen dan het geweldige Rainy Day Music, ik sluit me wat dat betreft bij Bertus hierboven aan: de roots country stijl heeft ook bij mij de voorkeur boven de rock nummers.
Het titelnummer vind ik erg mooi net zoals bijvoorbeeld Broken Harpoon & track 2,3 & 4.
Daarentegen ben ik minder gecharmeerd van nummers zoals Life Floats By & het slotnummer.
The Jayhawks blijven wel een geweldig ondergewaardeerde band die wat mij betreft met Hollywood Town Hall & Rainy Day Music zeker 2 juweeltjes in hun repertoire hebben staan.
Net zoals Ready For The Flood van het duo Olson/Louris erg fraai is.
Het album Vagabonds van Gary Louris ken ik helemaal niet, maar mijn interesse is gewekt.

Die zou ik dan zeker niet overslaan, Tequila. Persoonlijk vind ik die iets beter dan Ready For The Flood (ook een kanjer!! Ik heb ze dan ook allebei)

Mogelijk sla ik met de aankoop van Expando van Timothy B. Schmit en Vagabonds van Gary Louris dit weekend wel een dubbelslag.

Eigenlijk een behoorlijk ondermaats album van The Jayhawks, dit!
Broken Harpoon is de enige echte uitschieter hier. Verder zijn I'm Gonna Make You Love Me, Better Days en Baby, Baby, Baby wel aardig.

Klopt Roy en ook met de extra tracks van de expanded edition maakt het een album die veel minder is als de voorgangers. Het blijft niet hangen en het is allemaal een herhaling van zetten. Toch staan er een aantal sterke songs op zoals Mr. Wilson, A Break in the Clouds en What Led Me to This Town.

Op zich wel eens met dat dit een minder sterk album is van de band in de tijd zonder Mark Olson. Toch echt zwak kan een akbum met Better Days en What led me to Ohio natuurlijk niet zijn. Opvolger Rayny Day Music was echter sterker

Wat minder dan voorganger Sound of Lies maar wederom een sterk album met een aantal prachtsongs zoals I'm Gonna Make You Love Me, Queen of the World en (In My) Wildest Dreams. Jayhawks gaan terug wat meer in de richting van countryrock zoals hun eerste albums maar vallen gelukkig niet in herhaling.