Vektor - Black Future (2009)

Nou, het album is eindelijk toegevoegd door mij, want ik vond het maar raar dat het beste Trash Metal album van 2009 niet op de website stond. Als dit je debuutalbum is, mag je echt trots zijn. De opener is een knaller van jewelste en de zang!!!! Die is zo gaaf! Hij heeft af en toe zo´n soort Dani Filth-krijs, maar dan nog veel gaver! Het lijkt af en toe uit een andere wereld. Hoe verder je het album in gaat, hoe gaver het wordt. Vooral de laatste 2 nummers zijn geweldig (beide over 10 minuten) en wordt alles technischer en progressiever, maar dat is dit album ook al vergeleken met andere Trash Metal-albums. Ga hier echt naar luisteren als je metalfan bent, want anders mis je voor mij een van de beste Trash Metal albums van de laatste 5 jaar!

Indrukwekkend album dat zowel doet denken aan het verleden als het heden. De gitaren (riffs, solo's, breaks) zijn typisch 80s thrash, doen vaak zelfs wat heavy metal-achtig aan. De zang is een scheiding van twee werelden; bij wat lagere zang doet het nogal teuto aan; onwillekeurige komen in mijn gedachten Kreator en Sodom bovendrijven. Gaat het er iets heftiger aan toe geraakt hij vaak in blackmetal screams. In combinatie met de strakke, moderne productie en de knallende drums is het totaalplaatje toch erg eigentijds en een garante formule voor succes.
Helaas is 70 minuten voor mij net iets te veel van het goede. De songs op zich zijn sterk genoeg, maar kunnen niet altijd evenveel blijven boeien bij een tijdsduur van +10 minuten. Is op zich niet erg, maar als ik even flink door elkaar gerammeld wil worden zal ik eerder voor een plaatje kiezen van max. 50 minuten. 'Less is more' is een leuze die vooral bij thrashmetal past.
Vooral deze overdadigheid en de frequentie hoe vaak ik dit album (in zijn totaliteit) zal draaien houden me er (vooralsnog) vanaf om 4* uit te delen, die het gezien de kwaliteit wel zou verdienen.

Als de band dit album had opgesplitst in 2 delen, en die delen beide afzonderlijk uitgegeven, dan had ik best eens 2 keer 5* uit kunnen gaan delen.
Dat is echter niet het geval, en nu luister ik naar een hele lekkere thrash/black metalalbum, dat echter net wat te lang is. Op zich weet het album mijn aandacht wel redelijk vast te houden, en de laatste 2 nummers zijn ook 2 van de betere nummers van de plaat, maar toch heb ik, wanneer ik Black Future aanzet, het idee dat ik een hele lange zit tegemoet ga. Wat soms dan weer een reden is om de plaat maar niet op te zetten.
Los daarvan zitten de nummers goed in elkaar. Ze zijn goed opgebouwd, lekker veel tempowisselingen en zo nu en dan stukjes die me aan black metal doen denken (vooral de vocalen). Daarnaast klinkt het album als een klok. Niks mis mee dus, of het moet al zijn dat de nummers voor mij nog niet echt een eigen gezicht hebben. Dat kan nog komen als ik dit album vaker ga luisteren, en het is sowieso niet het allerbelangrijkste wat ik in een thrashalbum zoek.

Tot dusverre is dit voor mij een van de hoogtepunten van de tweede ronde van het Metal Album van de Week-forumtopic. Ik moet me er toe zetten om dit album te gaan draaien, maar als ik die heuvel eenmaal over ben, is het 70 minuten genieten geblazen.

4.5*.

Hevige, stevige thrash van deze Amerikanen die in mijn verbeelding wel eens verre neefjes van Exodus zouden kunnen zijn, met science fiction als belangrijkste tekstonderwerpen. Hiervoor zorgen de moddervette riffs en sublieme solo’s en nog maar eens (hoera!) thrash met een natuurlijk gitaargeluid en niet die godverdomse overstuurde zevenmiljoen-snaren-gitaren die een pokkegeluid opleveren.
Wat goed is kun je niet veranderen. Een eind ver in onze wondere Topic kan ik ook al beter onderscheiden wat ik nog meer hoor buiten thrash, ik hoor death metal, black metal (daarvoor zorgt die zanger) en ik hoor ook sfeervolle stukken (wanneer onze brave zanger zwijgt) en knettergekke solo’s en talrijke tempowisselingen en breaks. Muzikaal heb ik niets op aan te merken, die zanger met zijn benepen stem vind ik niet overal even goed. Ik denk toch dat ze verder kunnen geraken, niet noodzakelijk met een andere zanger maar met een andere zangstijl. Geef dit een “zuivere” zanger en/of zangstijl en deze groep verovert spoorslags de metalwereld.
Achtenzestig minuten muziek (geen bonustracks? Grapje!) is een lange zit, zeker voor mij, maar niemand verplicht mij om dit telkens in één zit te beluisteren.
Conclusie, een veelbelovende groep met veel potentieel maar met zangproblemen, los dit op en je krijgt een volgend nog fantastischer album. Als favorieten op dit plaat duid ik aan: Forests of Legend, Dark Nebula en Accelerating Universe, toeval of niet de drie langste nummers met de langste instrumentale passages. Mijn prijs voor Black Future is vier sterren, toch een halve ster minder vanwege de matige zang, anders stond hij bij mij ex-aequo nummer 1 met Cormorant (Metazoa - 2009) in mijn voorlopige tussenstand van de tweede ronde. Knappe inzending alweer van collega Phantasia, die in ronde één de indiener was van mijn favoriet, Disillusion – Back to Times of Splendor.

Wat was is dit een toffe plaat. Heerlijke thrash en ondanks de lange speelduur van de plaat toch uiterst genietbaar tot het einde.
Ik zie hier veel mensen die denken aan black metal, daar doet het mij eigenlijk helemaal niet aan denken, maar eerder aan de oude Duitse thrash als die van Sodom, Destruction en Kreator. Vooral de zang doet mij aan Schmier van Destruction denken, die had ook van die hoge uithalen.
Ze laten horen ook technisch zeer vaardig te zijn, zeker in de lange nummers, laten ze zien erg veelzijdig te zijn. Nee dit is erg gaaf!