The Rockets - The Rockets (1968)
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: White Whale
-
Hole in My Pocket (2:32)
-
Won't You Say You'll Stay (2:49)
-
Mr. Chips (2:20)
-
It's a Mistake (1:51)
-
Let Me Go (3:48)
-
Try My Patience (2:16)
-
I Won't Always Be Around (2:53)
-
Pill's Blues (4:02)
-
Stretch Your Skin (4:10)
-
Eraser (1:59)
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 1 februari 2010, 15:41 uur
Ah Harm heeft 'm toegevoegd. 
The Rockets, ofwel pre-Crazy Horse. Danny Whitten, Billy Talbot en Ralph Molina zouden namelijk Neil's backing group gaan vormen. Ook Bobby Notkoff had op Everybody Knows This is Nowhere nog een gastrolletje.
Het is een aardig album, maar geen vergeten meesterwerk. Het heeft meer historische waarde dan muzikale waarde. Alles is wel aardig, maar het is meer een band die je in je lokale kroeg zou kunnen zien spelen. Een spontaan geluid, maar ondanks de aanwezigheid van Notkoff's vioolspel is er weinig originaliteit. Te weinig om echt te overtuigen in ieder geval.
Een beetje een 'dertien in een dozijn band'. Alles is al vaak beter gedaan, maar het is wel vermakelijke muziek. Toch zijn ze naast rock van meerdere markten thuis getuige het experimentele 'Let Me Go' en 'Eraser' en het bluesy 'Pill's Blues'. 'Try My Patience neigt dan weer een beetje naar country(-rock). Hierdoor klinkt het album niet eenzijdig.
De korte tijdsduur is een plus, want na een halfuurtje heb je het wel weer gehoord. De geluidskwaliteit is ook ietwat tegenvallend.
Een beoordeling van ergens tussen de 3* en 3,5* lijkt me fair.
The Rockets, ofwel pre-Crazy Horse. Danny Whitten, Billy Talbot en Ralph Molina zouden namelijk Neil's backing group gaan vormen. Ook Bobby Notkoff had op Everybody Knows This is Nowhere nog een gastrolletje.
Het is een aardig album, maar geen vergeten meesterwerk. Het heeft meer historische waarde dan muzikale waarde. Alles is wel aardig, maar het is meer een band die je in je lokale kroeg zou kunnen zien spelen. Een spontaan geluid, maar ondanks de aanwezigheid van Notkoff's vioolspel is er weinig originaliteit. Te weinig om echt te overtuigen in ieder geval.
Een beetje een 'dertien in een dozijn band'. Alles is al vaak beter gedaan, maar het is wel vermakelijke muziek. Toch zijn ze naast rock van meerdere markten thuis getuige het experimentele 'Let Me Go' en 'Eraser' en het bluesy 'Pill's Blues'. 'Try My Patience neigt dan weer een beetje naar country(-rock). Hierdoor klinkt het album niet eenzijdig.
De korte tijdsduur is een plus, want na een halfuurtje heb je het wel weer gehoord. De geluidskwaliteit is ook ietwat tegenvallend.
Een beoordeling van ergens tussen de 3* en 3,5* lijkt me fair.
0
geplaatst: 6 februari 2010, 15:16 uur
Staan wat dertien in een dozijn nummers op, maar het gitaarwerk in combinatie met de viool op Let me Go zijn werkelijk subliem. Doet her en der wat denken aan Rolling Stones, zoals Try My Patience.
Zoals Stijn al zegt is het geluid niet helemaal optimaal, soms lijkt het wel een LP rip, maar ja, het is ook geen 'grote' plaat, dus de staat van de master tapes zal wel niet altijd optimaal zijn geweest. De mix is soms wat apart, gitaar vrij hoog in de mix op I Won't Always Be Around bijvoorbeeld.
Op zich heeft de kern van de band zich wel kunnen ontplooien als backing band van Neil Young en ook op hun eerste solo album, Crazy Horse, maar na de dood van Whitten heeft Crazy Horse niet echt meer een dijk van een plaat gemaakt. Als je heel eerlijk bent zijn het ook niet de meest briljante muzikanten. Misschien hadden de Rockets zich nog kunnen ontwikkelen als ze bij elkaar waren gebleven, want op zich hadden ze best een interessante sound, met die viool erbij, Running Dry vond ik bijvoorbeeld een van de betere nummers van EKTIN. Overall klinkt het wel goed, en er staan her en der wat leuke stukjes muziek op, maar nergens is het echt revolutionair.
Zoals Stijn al zegt is het geluid niet helemaal optimaal, soms lijkt het wel een LP rip, maar ja, het is ook geen 'grote' plaat, dus de staat van de master tapes zal wel niet altijd optimaal zijn geweest. De mix is soms wat apart, gitaar vrij hoog in de mix op I Won't Always Be Around bijvoorbeeld.
Op zich heeft de kern van de band zich wel kunnen ontplooien als backing band van Neil Young en ook op hun eerste solo album, Crazy Horse, maar na de dood van Whitten heeft Crazy Horse niet echt meer een dijk van een plaat gemaakt. Als je heel eerlijk bent zijn het ook niet de meest briljante muzikanten. Misschien hadden de Rockets zich nog kunnen ontwikkelen als ze bij elkaar waren gebleven, want op zich hadden ze best een interessante sound, met die viool erbij, Running Dry vond ik bijvoorbeeld een van de betere nummers van EKTIN. Overall klinkt het wel goed, en er staan her en der wat leuke stukjes muziek op, maar nergens is het echt revolutionair.
* denotes required fields.
* denotes required fields.