Sharon Jones & The Dap-Kings - I Learned the Hard Way (2010)

Heerlijke muziek, ben benieuwd naar de nieuwe

Nice! Ze staan na de release ook in Paradiso.

Hier hebben we weer iets om naar uit te kijken

Ze komen ook op North Sea Jazz

Ze zijn in de loop van de tijd steeds meer van funk naar soul gegaan, weet iemand wat we van de nieuwe cd kunnen verwachten?

Dat ik er naar uit kijk, staat natuurlijk als een paal boven water!

Op het eerste gehoor vind ik hem iets minder dan de vorige. Wat jeroentjuhh al zei op dit album nog meer soul.
Hoeft absoluut geen probleem te zijn, maar ik dacht toch wel dat ze na Naturally toch wel een beetje van het onderwerp "mislukte relaties" (en gerelateerde dingen) af zou zijn. Nou dit album staat weer vol met teksten daarover.
Maargoed, wat ik al zei dit is mijn gevoel na anderhalve luisterbeurt.

Giel Beelen draaide het bij dwdd

dus...?

Erg lekkere soulplaat. Ik heb niet echt verstand van het genre verder, maar dit klinkt heerlijk opgetogen en zomers. Een beetje als de betere jaren '60 soul (voor zover ik daarvan op de hoogte ben).

Twijfel tussen 3,5 en 4, maar zet nog even voorzichtig in.

Yep, het mooie van deze platenlabel is dat ze goeie ouderwetse Soul maken van hoogwaardige kwaliteit.

Daptone Gold

Is een mooie sampler van wat ze zoal te bieden hebben.

Toch weer een hele fijne plaat! Ik denk na 2 luisterbeurten vergelijkbaar met hun vorige, ik begin op 4 sterren

Wederom een zeer strakke plaat.

Heerlijke oude '60's soul. Wel wat rustiger dan hun vorige werk maar schitterend gedaan. Ook Dap-Kings zijn weer goed in vorm maar eigenlijk altijd wel.

Hij is eindelijk wakker geworden, eindelijk bij de 4e cd van Sharon Jones wordt 3fm wakker, hoewel, de vorige cd draaiden ze volgens mij ook wel.
Geweldige plaat hoor, ingetogener dan de vorige, maar zeker niet minder

Soul is hot. Dat merk je vooral doordat het label van dit mooie genre nu aan de meest uiteenlopende artiesten wordt gehangen. Maar er zal altijd kwaliteit blijven en één van de labels die deze kwaliteit waarborgt is vooral Daptone. Het label dat bekend is om de soul van nu in een jasje van toen te stoppen. Het label dat bekend is met artiesten als Lee Fields, Naomi Shelton en The Budos Band . En nu is vaandeldrager Sharon Jones & the Dap Kings terug met een nieuw album. "James Brown in a dress" samen met de blazers van Mark Ronson's en Amy Winehouse's muziek.

De vorige albums van dit bonte stel karakteriseerde zich met nieuwe soul in een oud jasje. Veel funk, veel blazers en zeer organisch. Een sound die ik alleen maar toe kan juichen dus ik hoop van harte dat ze met dit nieuwe 'I Learned the Hard Way' dezelfde weg in blijven slaan.

De opener, 'The Game Gets Old', knalt er al meteen lekker in. Precies de sound waar Sharon Jones en haar Dap Kings bekend mee zijn geworden. Er zit wel wat meer soul en minder funk in als eerder. Het aanstekelijke Yeah-eh en Ooh-hoo blijft meteen goed hangen.
Ik heb altijd een ding met titelsongs en dat is met 'I Learned the Hard Way' niet anders. Dit is naar mijn mening het beste nummer van het album. Spannend, prachtig gezongen en een bijzonder aanstekelijk refrein. Zo hoor ik Sharon Jones graag.
'Better Things to Do' valt vooral op door de fantastische gitaargroove die er in het nummer zit. Een gezellig nummer, zo wil ik dit het best omschrijven. Het nummer ademt zo'n sfeer uit. Gezellig met z'n allen bij elkaar zitten en luisteren naar de stem van Sharon Jones. Wederom een favorietje.
'Give it Back' gooit weer wat meer soul in het album. Het tempo wordt iets omlaag geschroefd. Wederom een nummer van hoge muzikale en vocale kwaliteit. Een echt Sharon Jones nummer.
De financiële crisis heeft ook Sharon Jones getroffen. Dat blijkt wel uit de song 'Money'. Prachtig hoe Jones zich door dit nummer heen krijst. Lekker funky, prachtig vol gebracht.
'The Reason' is een geheel instrumentaal nummer. Tijd voor de Dap Kings om uit de schaduw van de kleine Sharon Jones te treden en te laten horen hoe goed ze zijn in het maken van hun muziek. En goed zijn ze, dat kan ik je vertellen.
Met 'Window Shopping' gaat het album verder waar het al de hele tijd is. Meer soul, iets minder ruimte voor de funk. Daarmee niet minder, maar vooral lekker anders. Dit is een prachtige ballad-achtig nummer.
'She Ain't a Child No More' kan qua sfeer zo in een film. Zou een mooie soundtrack zijn voor een old-school jaren 60 thriller.
'I'll Still Be True' is qua sound misschien wel de meest commercieel aantrekkelijke song van het album. Mochten ze erover denken een single uit te brengen dan zou deze het wel eens goed kunnen doen. Al zal het einde de gemiddelde top40-luisteraar misschien niet helemaal kunnen overtuigen. Daarentegen de echte funk en soulliefhebber wel.
'Without a Heart' shooopt zich door de 3 minuten heen. Dit is precies zo een nummer waarin je hoor dat Sharon Jones & the Dap Kings erg goed zijn in het neerzetten van een bepaalde sfeer in een nummer.
Mocht je van nummers houden die je echt voelt. Nummers waarin de zang zo mooi is dat het door merg en been gaat. Dat je met de ogen dicht geniet van de vocale capaciteiten. Dan is 'If You Call' een nummer voorjou. Zeker bij de top3 van dit album.
'Mama Don't Like My Man'. But I did like this Music. Dit is jammer genoeg alweer de afsluiter van dit 12 nummers tellende album. Een afsluiter die perfect bij het album past.

Concluderend valt te zeggen dat de nieuwe Sharon Jones & the Dap Kings qua sfeer doorgaat waar ze gebleven waren. Alleen hebben ze de funk iets meer vaarwel gezegd en de soul meer toe laten treden tot dit album. Alweer een goed album van deze formatie en alweer een goed album van het label Daptone. Daptone, misschien wel het Stax van het heden.

Zou mooi zijn. We wachten af.

Mooi stukkie by the way.

Heb deze vandaag weer een keer geluisterd met de mooie recensie van Reijersen erbij.

Een halfje erbij

Het vierde album klinkt weer wat funkier dan de vorige, maar verder is er weinig gesleuteld aan deze succesformule. Dat betekent dat het niet meer zo verrassend is als op hun eerste 2 platen, maar dat de soul nog altijd oerdegelijk is. Er staan weer enkele sterke songs op, die Sharon als gegoten zitten. Alleen 'Mama Don't Like My Man' klinkt een beetje raar uit de mond van een vijftigplusser. *pats* Mug is dood.

Het eerste album wat ik van Sharon Jones & the Dap- Kings luisterde en het bevalt me wel! Lekkere soul, ligt goed in het gehoor!
4*

Heerlijk album wederom van Sharon Jones & The Dap Kings!
Fiets zonet in de regen met wind tegen en hoor dan "Better Things" op mijn i-pod voorbijkomen en het ziet er meteen allemaal een stuk vrolijker uit! Heerlijk! Ook "I'll Still Be True" is zo'n track die er torenhoog uitsteekt op dit album!
Voor nu 4 sterren!

Ik kende dit niet en hoorde het vanavond voor het eerst was meteen zwaar onder de indruk..

dan heb je nog wat in te halen, dit is hun 4e album

Ja dat heb ik gezien ben ze allemaal aan het luisteren maar met deze begonnnen.

Met Sharon Jones & The Dap-Kings zit je altijd goed. Blindelings kun je een album van deze formatie kopen zonder je zorgen hoeven te maken over de kwaliteit; die is namelijk altijd aanwezig. Na hun eerste drie albums te hebben beluisterd heb ik onlangs deze vierde plaat een aantal luisterbeurten gegeven. Ik vind ‘m iets minder dan de vorige plaat maar nog steeds erg goed. ‘Give it back’, ‘She ain’t a child no more’ en vooral ‘If you call’ vind ik erg mooi. Een mooie outsider op het album vind ik de afsluiter ‘Mama don’t like my man’, ingetogen en toch uitbundig maar bovenal een mooie sfeer doordat de vocalen centraal staan en de begeleiding slechts bestaat uit een gitaar.

Het gehele album brengt –net als een heleboel andere soulalbums– een ontzettend warm geluid met zich mee. De arrangementen zijn smaakvol in elkaar gezet en Sharon’s stem is zoals altijd in topvorm. Een heerlijk album voor hele jaar door. Opvallend is dat funk die op de eerste twee albums een tamelijk belangrijke rol speelde een kleinere rol kreeg in het derde en vierde (deze) studioalbum. Niet dat ik het erg vind overigens, want dit bevalt me erg goed allemaal alhoewel ik ook van de eerste twee albums erg kan genieten.

Ben door kemm zijn Funk K.O. zojuist op Sharon Jones gestuit.
Wow wat een stem

I Learned The Hard Way klinkt alvast ook geweldig.
Hier ga ik zeker achteraan.

Aan kwaliteit geen gebrek, en er staat ook geen slecht nummer op.
Het klinkt alleen zó gedateerd. Met opzet uiteraard! Maar daardoor ben ik het toch vrij snel zat, en zet ik liever Aretha Franklin of Candi Staton op.
Wel leuk om af en toe een nummer in de shuffle voorbij te horen komen.

Ik ben een groot liefhebber van de retro soul van Sharon Jones & the Dap-Kings, van de fantastische stem van Sharon Jones & het heerlijke geluid van the Dap-Kings. Op alle andere albums spelen en zingen ze goede tot geweldige songs. Op dit I Learned the Heart Way vind ik die songs i.h.a. net wat minder. Ze 'pakken' me wat minder, hebben soms een big-band sound waar ik liever een funky sound hoor, klinken hier soms ineens toch jammer genoeg wat meer Motown en zijn soms (net) wat minder goed als op andere albums. Daarom vind ik dit het minste van de albums van Sharon Jones. Maar ja, dan heb je toch nog een heel aardige plaat.

Dit blijft voor mij het beste album van Sharon Jones and The Dap-Kings. Met de koptelefoon luisteren doet je realiseren wat een topmuzikanten aan het werk zijn, de klank is loepzuiver en het perfectionisme is in elke noot te horen. Geen zwak nummer staat hier op, soul van de bovenste plank!