Sharon Jones & The Dap-Kings - I Learned the Hard Way (2010)

Soul is hot. Dat merk je vooral doordat het label van dit mooie genre nu aan de meest uiteenlopende artiesten wordt gehangen. Maar er zal altijd kwaliteit blijven en één van de labels die deze kwaliteit waarborgt is vooral Daptone. Het label dat bekend is om de soul van nu in een jasje van toen te stoppen. Het label dat bekend is met artiesten als Lee Fields, Naomi Shelton en The Budos Band . En nu is vaandeldrager Sharon Jones & the Dap Kings terug met een nieuw album. "James Brown in a dress" samen met de blazers van Mark Ronson's en Amy Winehouse's muziek.

De vorige albums van dit bonte stel karakteriseerde zich met nieuwe soul in een oud jasje. Veel funk, veel blazers en zeer organisch. Een sound die ik alleen maar toe kan juichen dus ik hoop van harte dat ze met dit nieuwe 'I Learned the Hard Way' dezelfde weg in blijven slaan.

De opener, 'The Game Gets Old', knalt er al meteen lekker in. Precies de sound waar Sharon Jones en haar Dap Kings bekend mee zijn geworden. Er zit wel wat meer soul en minder funk in als eerder. Het aanstekelijke Yeah-eh en Ooh-hoo blijft meteen goed hangen.
Ik heb altijd een ding met titelsongs en dat is met 'I Learned the Hard Way' niet anders. Dit is naar mijn mening het beste nummer van het album. Spannend, prachtig gezongen en een bijzonder aanstekelijk refrein. Zo hoor ik Sharon Jones graag.
'Better Things to Do' valt vooral op door de fantastische gitaargroove die er in het nummer zit. Een gezellig nummer, zo wil ik dit het best omschrijven. Het nummer ademt zo'n sfeer uit. Gezellig met z'n allen bij elkaar zitten en luisteren naar de stem van Sharon Jones. Wederom een favorietje.
'Give it Back' gooit weer wat meer soul in het album. Het tempo wordt iets omlaag geschroefd. Wederom een nummer van hoge muzikale en vocale kwaliteit. Een echt Sharon Jones nummer.
De financiële crisis heeft ook Sharon Jones getroffen. Dat blijkt wel uit de song 'Money'. Prachtig hoe Jones zich door dit nummer heen krijst. Lekker funky, prachtig vol gebracht.
'The Reason' is een geheel instrumentaal nummer. Tijd voor de Dap Kings om uit de schaduw van de kleine Sharon Jones te treden en te laten horen hoe goed ze zijn in het maken van hun muziek. En goed zijn ze, dat kan ik je vertellen.
Met 'Window Shopping' gaat het album verder waar het al de hele tijd is. Meer soul, iets minder ruimte voor de funk. Daarmee niet minder, maar vooral lekker anders. Dit is een prachtige ballad-achtig nummer.
'She Ain't a Child No More' kan qua sfeer zo in een film. Zou een mooie soundtrack zijn voor een old-school jaren 60 thriller.
'I'll Still Be True' is qua sound misschien wel de meest commercieel aantrekkelijke song van het album. Mochten ze erover denken een single uit te brengen dan zou deze het wel eens goed kunnen doen. Al zal het einde de gemiddelde top40-luisteraar misschien niet helemaal kunnen overtuigen. Daarentegen de echte funk en soulliefhebber wel.
'Without a Heart' shooopt zich door de 3 minuten heen. Dit is precies zo een nummer waarin je hoor dat Sharon Jones & the Dap Kings erg goed zijn in het neerzetten van een bepaalde sfeer in een nummer.
Mocht je van nummers houden die je echt voelt. Nummers waarin de zang zo mooi is dat het door merg en been gaat. Dat je met de ogen dicht geniet van de vocale capaciteiten. Dan is 'If You Call' een nummer voorjou. Zeker bij de top3 van dit album.
'Mama Don't Like My Man'. But I did like this Music. Dit is jammer genoeg alweer de afsluiter van dit 12 nummers tellende album. Een afsluiter die perfect bij het album past.

Concluderend valt te zeggen dat de nieuwe Sharon Jones & the Dap Kings qua sfeer doorgaat waar ze gebleven waren. Alleen hebben ze de funk iets meer vaarwel gezegd en de soul meer toe laten treden tot dit album. Alweer een goed album van deze formatie en alweer een goed album van het label Daptone. Daptone, misschien wel het Stax van het heden.

Met Sharon Jones & The Dap-Kings zit je altijd goed. Blindelings kun je een album van deze formatie kopen zonder je zorgen hoeven te maken over de kwaliteit; die is namelijk altijd aanwezig. Na hun eerste drie albums te hebben beluisterd heb ik onlangs deze vierde plaat een aantal luisterbeurten gegeven. Ik vind ‘m iets minder dan de vorige plaat maar nog steeds erg goed. ‘Give it back’, ‘She ain’t a child no more’ en vooral ‘If you call’ vind ik erg mooi. Een mooie outsider op het album vind ik de afsluiter ‘Mama don’t like my man’, ingetogen en toch uitbundig maar bovenal een mooie sfeer doordat de vocalen centraal staan en de begeleiding slechts bestaat uit een gitaar.

Het gehele album brengt –net als een heleboel andere soulalbums– een ontzettend warm geluid met zich mee. De arrangementen zijn smaakvol in elkaar gezet en Sharon’s stem is zoals altijd in topvorm. Een heerlijk album voor hele jaar door. Opvallend is dat funk die op de eerste twee albums een tamelijk belangrijke rol speelde een kleinere rol kreeg in het derde en vierde (deze) studioalbum. Niet dat ik het erg vind overigens, want dit bevalt me erg goed allemaal alhoewel ik ook van de eerste twee albums erg kan genieten.

Ik ben een groot liefhebber van de retro soul van Sharon Jones & the Dap-Kings, van de fantastische stem van Sharon Jones & het heerlijke geluid van the Dap-Kings. Op alle andere albums spelen en zingen ze goede tot geweldige songs. Op dit I Learned the Heart Way vind ik die songs i.h.a. net wat minder. Ze 'pakken' me wat minder, hebben soms een big-band sound waar ik liever een funky sound hoor, klinken hier soms ineens toch jammer genoeg wat meer Motown en zijn soms (net) wat minder goed als op andere albums. Daarom vind ik dit het minste van de albums van Sharon Jones. Maar ja, dan heb je toch nog een heel aardige plaat.