Talk Talk is voor mij altijd magisch geweest. Als tiener hoorde ik It’s My Life en Such a Shame. De songs behaalden de hitparade maar klonken al zoveel volwassener dan de meeste andere hits in die tijd. De synths van de 80’s alom aanwezig in de eerste twee albums, maar een melodie en diepgang die me pakte.
The Colour of Spring begreep ik nog net, maar de albums daarna gingen me te ver. Het bleek dat ik ouder en volwassener moest worden. Op latere leeftijd keerde Talk Talk terug naar mij en begon ik steeds meer te begrijpen van de laatste albums, zonder dat de eersten aan belang inboetten.
Terugkerend naar It’s My Life en Colour of Spring: nergens is de impact, energie, muziekantschap, urgentie, en melancholie beter gepakt, dan op het live album London 1986. Iedere song is raak. Alles beter dan op de studio albums. Van de uitgesponnen Caroline Knows tot het majestueuze intro van Tomorrow Started, van de epic Such a Shame, tot het pijnigende Renee. Wat een plaat. Wat een document.
En anno 2024 heeft deze registratie nog niets aan impact ingeboet. Eigenlijk is het album alleen nog maar een krachtiger statement nu dat toont wat een legendarische band Talk Talk is geweest.
Legendarisch en mysterieus; van de eigenzinnige Mark Hollis, tot het niet te vinden zijn van London 1986 op vinyl in de platenzaken, of zelfs de stream van dit album op Spotify en Apple Music.
Een diepe buiging.