Grateful Dead - Live at the Fillmore East 2-11-69 (1997)

Het is misschien sommigen opgevallen maar dit lijkt een vreemde setlist te zijn zo met die introduction van Bill Graham halverwege. De reden daarachter is nochtans gemakkelijk: het zijn namelijk 2 shows! In de vroege jaren van hun carrière speelden de Grateful Dead soms nog wel eens een voorprogramma en in het geval van 11 februari 1969 waren ze de opener voor een redelijk grote naam: ze waren namelijk het voorprogramma van Janis Joplin die solo ging. Artiesten die kwamen optreden in Fillmore East deden vaak 2 shows op één avond en hoewel het concert van Joplin niet zo makkelijk te vinden is, zijn de 2 shows van de Dead wel in één release uitgebracht.

Early Show

Nummers 1 tot en met 8 zijn de Early Show en is in mijn ogen de zwakste van de twee shows. Aan de ene kant vind ik het fantastisch om te zien dat de Dead zelfs al in hun vroege jaren al gewoon twee compleet verschillende shows konden neerzetten (er zit nul komma nul overlap tussen beide shows), maar langs de andere kant klikt het voor deze vroege show gewoon allemaal wat minder in elkaar. Vooral die versie van Hey Jude (sowieso een Beatles nummer waar ik wat een haat/liefde verhouding mee heb) is eigenlijk tenenkrommend slecht qua samenzang. Daar staat gelukkig wel een flinke dosis andere degelijke nummers tegenover (met een Turn on Your Lovelight kun je me eigenlijk wel blij maken) en sowieso is dit voor Pigpen liefhebbers wel een fijne show. Hij zet meteen al de toon met Good Morning Little School Girl en doet zijn vertrouwde ding op flink een aantal andere nummers.

Niet alles is even goed te noemen (ik weet niet of het aan de CD zelf ligt maar de overgang van Cryptical Envelopment naar The Other One oogt wat schokkerig) maar wat trouwens wel geweldig is om te horen, is het geleuter tussen Bob Weir en Jerry Garcia. Zo zit er na Good Morning Little School Girl even een korte onderbreking en sleuren ze Billy Kreutzmann er even door. Het heeft iets te maken met het feit dat hij zijn schoenen nog moet aandoen en dat dat typisch is voor van die hicks – lees boerenpummels - zoals hij maar wanneer het allemaal te lang duurt wil Weir een mop gaan vertellen over de tanden van George Washington. Dat wordt dan nogal abrupt afgebroken door Garcia en ik vermoed dat het een mop is die de heren misschien al net iets te vaak hebben gehoord. Voordat ze aan Hey Jude beginnen, kan hij toch zijn verhaal afmaken (waarom Washington niet lacht op het dollarbiljet) en dan blijkt het dezelfde mop te zijn als die hij later in de show van 15 november 1969 ook zou vertellen. Ik vermoed dus dat Weir dat verhaal in 1969 vaak heeft verteld..

Late Show

Nummers 9 tot en met 18 zijn de Late Show en dat is ongetwijfeld één van mijn favoriete shows aller tijden. Mountains of the Moon heeft nog nooit zo mooi geklonken en je krijgt hier gewoon een enorm indrukwekkende jam die begint met Dark Star en pas eindigt met Feedback. Daartussen wordt je getrakteerd op een aantal Dead klassiekers (de combinatie St. Stephen en The Eleven blijft geweldig maar ook in Caution kan Pigpen zich weer eens lekker laten gelden) en met And We Bid You Goodnight heb je misschien wel mijn favoriete afsluiter tout court. Een redelijk uitgebreide versie ook met Garcia die maar blijft zingen en de band (en het publiek) die maar blijft meedeinen op de melodie. Interessant is echter dat je het album niet mag afzetten nadat het publiek begint te juichen en de show gedaan lijkt te zijn, want je krijgt nog een encore met Cosmic Charlie.

Het vreemde is echter dat dat nergens op de CD staat aangegeven en ook in de liner notes van Gary Lambert wordt dat nummer niet vermeld. Dat blijkt achteraf niet onlogisch te zijn aangezien het nummer nooit volledig is opgenomen. Blijkbaar was de tape indertijd gewoon op (je hoort dat ook op de CD) en dit is natuurlijk uit een periode dat er ook nog geen audience recordings bestaan zoals bijvoorbeeld bij de shows in Egypte. Ik had nog hoop dat in de bijna 25 jaar tussen de release van de CD en nu er toch nog ergens een opname was opgedoken maar helaas. Zonde, want Cosmic Charlie is een nummer dat ze in verhouding niet zo heel veel hebben gespeeld en hetgeen is overgebleven klinkt ook effectief er goed. Grappig ook hoe je de band hoort discussiëren over welk nummer ze gaan spelen totdat iemand (Weir?) opeens Cosmic Charlie roept. Het zijn dit soort niet op voorhand vastgelegde momentjes dat het altijd wel leuk maakt.

Conclusie

De late show plaats ik ergens in de hoogste regionen maar de vroege show komt toch eerder in de middenmoot terecht. De introduction van de late show is ook wel grappig trouwens met Bill Graham als MC die een koeienbel als cadeau krijgt (naar aanleiding van een vorige show waar hij daarmee gespeeld zou hebben) en wat over en weer plagerijtjes. Als je iemand kennis wilt laten maken met wat de Grateful Dead inhouden en je ze niet door een show van 3 uur wilt laten worstelen, dan lijkt dit me de perfecte way to go. Met 2x een uurtje volle gas geven en je krijgt alle aspecten voorgeschoteld die de band zo aantrekkelijk maakt.

Cosmic Charlie ontbreekt helaas op Spotify... dacht ik, totdat ik zag dat We Bid You Goodnight ruim 9 minuten duurt en het een hidden track is. Inmiddels voelt deze show wat overbodig, gezien het feit dat The Complete Fillmore West ook al is uitgebracht sindsdien.

Toch valt er nog wel wat te genieten hier. Erg sterke Goodmorning Little Schoolgirl (sowieso veel Pigpen op disc 1) en een verrassende maar niet al te sterk gezongen Hey Jude (die het vaakst gestreamed is op Spotify, gek genoeg). Schijf 2 is interessant vanwege uiteraard Dark Star, maar ook Mountains of the Moon.

Prima tussendoortje als je even een uurtje Dead wilt luisteren.

Waarom overbodig harm1985? Deze Fillmore East show zit toch niet in de Fillmore West box die is uitgebracht? Ok, ze bevatten allebei wel shows uit 1969 maar verder zit er weinig vergelijk in naar mijn gevoel.

In de zin dat er een veel uitgbreidere boxset is van het zelfde jaar (zelfde maand zelfs), ook al is het een andere venue.