King Diamond - Fatal Portrait (1986)

Degelijk debuut van King Diamond's solo groep. Neigt zo af en toe wel heel erg veel naar Mercyful Fate maar dat is natuurlijk niet zo heel erg verwonderlijk dankzij de unieke zang van King Diamond en in totaal maar liefst drie Fate leden in de gelederen (Timi Hansen en Michael Denner).

Enkel het geluid is lichtjes onder de standaard, en ook niet iedere song is een voltreffer. Maar dankzij tracks als The Candle, The Jonah, Dressed In White en Halloween is er toch best wel wat te genieten voor de Diamond / Fate fans.

Charon is mijn fav.

krijg altijd de slapp lach als ik dat hoge stemmetje hoor

dat klinkt toch nergens naar zeg

ik leg de relatie naar mijn andere hobby: mytologie en dan de griekse. Dan is die geslaagd.

Verklaar u nader... (*doet poging om vriendelijk te blijven*).

Dit is de beste stem die je hierbij kon vinden. Als je eens kijkt naar het andere Mercyful Fate / King Diamond werk.

Als je er zoals op de medley van Metallica een andere, minder hoge stem op zet trekt het op niets meer. (en dat zegt niets over de kwaliteiten van Metallica, enkel over de kwaliteit van King Diamond)

precies zoals ik het zeg, dat is toch niet zo moeilijk te begrijpen wel?

dat hoge stemmetje is min of meer zijn handelsmerk, ik kan er niet aan wennen, het is geen zingen, het klinkt gewoon nergens naar, en dat is jammer omdat het muzikaal vaak wel degelijk in mekaar steekt

Ik heb deze weer eens opgezet en gelijk valt op dat het geluid niet erg spettert. Er wordt wel een lekker sfeertje neergezet, maar na Mercyful Fate zet King Diamond hier een wat toegankelijke sound neer. Dressed In White is altijd al een favoriet geweest, met name door de vele korte solo's, die te gek zijn. Verder zijn Charon en Lurking In The Dark ook goed. Een lekker triootje tracks op een rij dus. De stem van King blijft natuurlijk uniek en het handelsmerk van de band.

Toch wel raar, het King Diamond album met de laagste score en toch echt wel een van de betere albums. Voor mij toch beter dan de klassieker Them.

Elk nummer is goed (het een al beter dan de ander).

Een nadeel is dat na het einde misschien de sleet er wat in komt. Net hetzelfde probleem als de Maiden albums met Bruce dus, je kan het hele albums (soms) moeilijk horen.

Het verhaaltje is ook top.

In mijn bezit (en op vinyl!): uitstekende nummers, uitstekende zang (je moet er wel van houden), maar het geluid vind ik op mijn exemplaar veel te iel. Er mocht meer power in zitten. Dressed in White is hierop mijn favoriet, zonder de rest van dit album tekort te doen.

Daar ben ik dus wel enorm naar op zoek.

Sinds vandaag heb ik hem op vinyl

15€ op ebay. Is duur voor een 2de hands. Mijn andere aangekochte LP's zijn maar een euro of 3-5.
Dien vent zei het ook dat het best duur was. Kheb vree moeten bieden tegen andere kopers. Maar anderzijds is het nog steeds goedkoper dan een nieuwe CD-versie, en! Ik zou er minstens het dubbele voor gegeven hebben.

Fatal Portrait vandaag ook aangeschaft op vinyl. Voor E 3,-.

Het debuutalbum van King Diamond en zijn bandleden. Deze keer met een opvallend toegankelijke sound, een stuk softer en minder rauw/schel.

Naast King Diamond zijn ook Michael Denner en Timi Hansen meegekomen uit Mercyful Fate. Als (soort van) opvolger van Don't Break the Oath valt het wat tegen, maar zoiets is ook haast niet te evenaren of overtreffen (Abigail kwam wel verdomd dichtbij). Toch is dit toch een erg goed album. ''Dressed in White'' is het hoogtepunt, maar het hele album kent bijna geen zwakke punten. ''Voices of the Past'' (met King zelf op gitaar....) en ''Haunted'' zijn de enige 2 nummers die in aanmerking komen om geskipt te worden. Ach, dat moet nog kunnen... Verder is King Diamond ook weer geweldig bij stem (klinkt vaak iets 'warmer' dan ik gewend was).

Andy LaRoque laat meteen horen dat hij niet onderdoet voor Hank Shermann, en dat is nou toch niet de minste gitarist die er rondloopt he? Dit werd later alleen maar bevestigd toen hij door metalgod Chuck Schuldiner voor Death werd gevraagd.

''Halloween'' laat trouwens al een beetje horen welke richting het op zou gaan.

Kortom: het album klinkt een beetje als een frisse nieuwe start, zit prima in elkaar en misstaat zeker niet naast Abigail en Them.

No Presents for Christmas? Misschien dat ik mezelf dit album nog gun

....dan is het misschien iets voor mij; ik zal 'm eens ergens 'scoren'.

Prima solodebuut van King. Veel korte/compacte uptempo nummers met duidelijke kop en staart, daardoor stuk toegankelijker dan Mercyful Fate. Ik hou van Michael Denners gitaarsound op dit album.

3,5*

Oef...die stem; voor mij al een te groot obstakel om dit aandachtig te beluisteren, al begrijp ik dat anderen het niet/minder stoort doordat we niet allemaal dezelfde belving hebben.

Tja, je haat het of je wilt niks anders meer. Een tussenweg is er niet.

Toch leuk dat je deze geprobeerd hebt stuart.

Nou ,' haten' is overdreven; er zijn wel meer zangers die de één wel ligt en de ander niet; ik kon King Diamond natuurlijk wel van Mercyful Fate, maar ja.... soms moet je er even aan wennen, maar soms wordt het 'em gewoon niet.

Het was ook al een tijdje geleden dat ik deze mooie plaat van King Diamond nog eens had beluisterd, ik zit momenteel weer in mijn Jaren Tachtig Tijdvak en dit is toch één van de betere albums van dat decennium. Na twee Mercyful Fate albums ging King Diamond solo, weliswaar met nog twee MF-collega's en dat leverde toch een mooi album op. Ik blijf het spijtig vinden van het iel geluid. De stem zal altijd voer voor discussie opleveren en heeft dat al gedaan, maar het is een love-it-or-hate-it stem. Ik vind King Diamond wel een goeie zanger.

Ooit gekocht op op lp..hiervan was ik zwaar onder de indruk..
Wat een heerlijke melodiën,teksten...
Dit moést ik op cd hebben en zo geschiede.

De beste van King Diamond.
Dikke 5 sterren!

Op zich is dit nog wel een goed album, maar King Diamond heeft hier van zijn verschijning al een gimmick gemaakt. Met de single No Presents for Christmas vergooide hij zijn authentieke voorkomen.
Een deel van de kracht van Mercyful Fate was het mysterie. Op de binnenhoes van het debuut zien we Kim Bendix Petersen zonder schmink. Een bril met spiegelglazen op, halskettingen en oorhangers met omgekeerde kruisbeelden aan. Op een foto op de achterkant van de hoes lijkt hij een ritueel uit te voeren. Bij Don't Break the Oath zien we hem daar met de armen gespreid staan in een portaal van wat een satanistische kerk lijkt te zijn. Zo wekken geschifte teksten het juiste effect op. Maar een soort van KISS-broertje dat zingt dat er deze kerst geen kadootjes zijn, dat Tom and Jerry sherry drinken en Donald Duck nog in bed ligt, is alleen maar lachwekkend. Voor zover het al humor is is het flauwe humor. En zo werd King Diamond met Abigail en Them gewoon iemand die enge verhaaltjes vertelde in plaats van de duistere figuur die hij was.
De nummers op Fatal Portrait zijn wel goed, met veel sterke melodieën en goede solo's. Maar ze missen de opbouw en het heerlijke geluid van het eerdere werk van Mercyful Fate.

Manmanman, te lang dat hier nog naar geluisterd heb. Deze plaat bijna vergeten.
Morgen me es douchen hiermee

Edit: Ja lap, ik heb al enkele tekststrofes nu al in mijn hoofd zitten

Kronos verwoordt eigenlijk exact mijn idee bij Fatal Portrait. Gelukkig heb ik een versie zonder No Presents For Christmas.
De muziek is ook net een tikkie minder geheimzinnig dan Fate. Toch zet ik Fatal Portrait nog altijd graag op.
Het eerste verschil met de Fate albums is het voortdurende gebruik van de falsetto stem. De vocale melodieën krijgen zo iets geschifts. Wellicht had het inderdaad nog beter uitgepakt wanneer het mysterie rond de King gehandhaafd was gebleven.

De komst van Andy LaRoque is een echte toevoegende waarde. Zijn karakteristieke solospel heeft een unieke, warme jengelklank die heerlijk contrasteert met het wat meer rechttoe rechtaan spel van Michael Denner. De solo's zijn dan ook om te smullen. Dat moet King geweten hebben en misschien is het juist daarom dat alle King Diamond nummers aanvoel alsof het opperhoofd de luisteraar van solo naar solo begeleidt.
Het vlotte Dressed In White bijvoorbeeld zit met zijn amper 3 minuten tjokvol met de meest waanzinnige solo's.

Het begeleidende horrorverhaal draagt net als de rest van het oeuvre bij aan de sfeer. Geen literair hoogstandje, maar toch uiterst vermakelijk.
Incidentele toetsenaccenten in Lurking In The Dark of het korte intermezzo Voices In The Dark hebben vanwege de juiste dosering een maximale uitwerking.

Fatal Portrait gaat verder waar Don't Break The Oath ophield, maar mist duidelijk de genialiteit van die plaat en Melissa. Maar dat betekent absoluut niet dat Fatal Portrait genegeerd moet worden.

Ik kan hier overigens best om grinniken.

Het blijft voor mij een erg tegenvallend album. King Diamond heeft zich hier echt heel erg op de Amerikaanse markt gericht. Meer dan me vroeger opviel.

In plaats van deze een volwaardige Mercyful Fate, opvolger van Don't Break the Oath, die dat album nog had overtroffen zoals Don't Break the Oath deed ten opzichte van Melissa, dat was mooi geweest.

Maar Fatal Portrait staat vol vrij knullige nummers die bijna allemaal braafjes uit strofe, refrein plus solootje opgebouwd zijn. Eigenlijk klinkt King Diamond hier als een soort Dokken goes Evil. Voor de grap weliswaar, want het is Halloween.

The Candle en The Jonah zijn mijn favorieten. De rest is wel eens leuk weer te horen, maar ook niet meer dan dat. Met dank aan de nostalgie een krappe 4*.

Vandaag sinds lange tijd in zijn geheel beluisterd.Geweldige plaat zonder zwakke momenten.Geen uitschieters (misschien charon).Wil de komende tijd alle andere platen verder uitspitten.

Nieuwe marathon! Ik heb heel lang alleen Conspiracy en Them in huis gehad en vond dat wel best. Niet dat ik me ergerde aan de zang, maar ontbrak ook iets in de muziek waardoor ik het vaker wilde opzetten. Zonder teksten en refreinen die je makkelijk zelf kan meezingen (mijn falsetzang is echt kut) ontbreekt er namelijk toch iets van aanstekelijkheid. Ik denk dat het pas 3 jaar geleden is geweest toen ik van de nieuwe band Portrait iets aanschafte en mijn vriendin (geen King Diamond fan) reageerde met 'King Diamond voor mensen die niet van King Diamond houden'. De afgelopen twee jaar heb ik toch wat meer King Diamond verzameld, dan is zo'n marathon nu toch een stuk leuker.

Fatal Portrait heeft wel al een probleem met de erg zwakke productie die ervoor zorgt dat de songs toch beduidend minder rockend overkomen dan het geval zou moeten zijn. Het voelt sowieso in vergelijking met Don't Break The Oath van Merciful Fate nog wat slapjes aan. Minder duister en kwaadaardig. Toch gaat het vanaf de beste track Dressed In White wel langzaamaan steeds meer de goede kant op. Voices From The Deep is een daarnaast ook een hele gave instrumental waar de dreigende piano nog een flinke portie sfeer toevoegt die doorloopt in het galopperende Haunted. Dit nummer heeft lekker veel afwisseling, spectaculaire baspartijen en mooie keyboardtoevoegingen om een optimaal griezelgevoel op te wekken.

Fatal Portrait is geen fantastisch album, maar ook zeker geen straf om te luisteren. De band kan echter toch nog een stukje beter qua songwriting, al zit het hier qua zang en gitaarsolo's zeker al goed!

King Diamond is bij mij altijd een apart geval geweest. Ik vind het best tof, maar ik kan mezelf er eigenlijk zelden toe zetten om er naar te luisteren. Toch heb ik er zes albums van. Fatal Portrait staat in elk geval niet in de kast, maar de hoes fascineert me al jaren. Nu ik het album echt kan beluisteren, moet ik bekennen dat ik het niet meer dan aardig vind. De start is vrij stroef. Degelijk maar bepaald niet imponerend. Het doffe geluid speelt daar ook een rol bij. Vanaf Dressed In White wordt het al iets beter, omdat de band tenminste nog een beetje van de gebruikelijke structuren stapt, maar Haunted is de enige goede track. Dat klinkt tenminste nog spannend. Voor de rest is het een vrij matige 'opvolger' van Don't Break The Oath. Door Nightmare een krappe 3,5*

Ik wou eigenlijk naast 'Annihilator' toch een tweede artiest als marathon nemen, ik kon merken dat het wat eentonig kon worden en door wat variatie maak je het jezelf altijd leuker. Ik heb King Diamond laatst gezien op het Dokk'um Open Air festival waar hij als headliner gepland stond na 'Cannibal Corpse' waar ik samen met mijn kameraad voor kwamen. Ik ben zelf nooit enthousiast genoeg geweest om Diamond echt eens bloot te leggen en erg goed voor te gaan zitten om te luisteren. Maar, na een toch wel leuke show ben ik wel overgehaald wat vaker te luisteren na de beste man, de stem bevalt me dus dat is al gauw een pluspunt. Ik heb dus nog maar weinig werkjes van Diamond gehoord en ook 'Fatal Portrait' is mij geheel langs gegaan, en om de marathon van start te brengen moet je natuurlijk beginnen bij het debuutalbum. Dit album wist mij wel te overtuigen, al heb ik het gevoel dat zijn latere werken toch beter worden (zo heb ik Abigail al wel eens geluisterd).

Toch wisten de nummers 'Charon' en 'Haunted' mij wel te vermaken, alleen vond ik dit wel de enige twee goede nummers op deze plaat. De rest is leuk, maar soms iets te lief misschien of niet heel bijzonder te noemen. Ik ben er van overtuigd dat ik King Diamond wel leuk ga vinden, en hopelijk gaat de marathon mij daar wel merendeels bij helpen.

Geweldige plaat, vond wel altijd het geluid wat te schel maar dat mag de pret niet drukken. Misschien wat minder satanisch hier en meer horror gericht. King verkeert hier ook met name heel erg in de hogere regionen, de variatie vind je met name in de nummers zelf. En er staan echte krakers tussen, de opener alleen al en het geweldige "Charon"! Damn, hoe vaak ik die heb meegebruld! En "Lurking in the Dark"!
Staan eigenlijk geen slechte nummers op, gewoon een top plaat!

Niet perse zoveel beter dan de Mercyful Fate albums, maar alleen vanwege The Candle verdient dit album al 4*.
Helaas wordt het na die briljante opening niet meer beter, maar gelukkig ook niet veel slechter.
Voorspelt veel goeds voor de komende 2 platen.