King Diamond - Fatal Portrait (1986)

Nieuwe marathon! Ik heb heel lang alleen Conspiracy en Them in huis gehad en vond dat wel best. Niet dat ik me ergerde aan de zang, maar ontbrak ook iets in de muziek waardoor ik het vaker wilde opzetten. Zonder teksten en refreinen die je makkelijk zelf kan meezingen (mijn falsetzang is echt kut) ontbreekt er namelijk toch iets van aanstekelijkheid. Ik denk dat het pas 3 jaar geleden is geweest toen ik van de nieuwe band Portrait iets aanschafte en mijn vriendin (geen King Diamond fan) reageerde met 'King Diamond voor mensen die niet van King Diamond houden'. De afgelopen twee jaar heb ik toch wat meer King Diamond verzameld, dan is zo'n marathon nu toch een stuk leuker.

Fatal Portrait heeft wel al een probleem met de erg zwakke productie die ervoor zorgt dat de songs toch beduidend minder rockend overkomen dan het geval zou moeten zijn. Het voelt sowieso in vergelijking met Don't Break The Oath van Merciful Fate nog wat slapjes aan. Minder duister en kwaadaardig. Toch gaat het vanaf de beste track Dressed In White wel langzaamaan steeds meer de goede kant op. Voices From The Deep is een daarnaast ook een hele gave instrumental waar de dreigende piano nog een flinke portie sfeer toevoegt die doorloopt in het galopperende Haunted. Dit nummer heeft lekker veel afwisseling, spectaculaire baspartijen en mooie keyboardtoevoegingen om een optimaal griezelgevoel op te wekken.

Fatal Portrait is geen fantastisch album, maar ook zeker geen straf om te luisteren. De band kan echter toch nog een stukje beter qua songwriting, al zit het hier qua zang en gitaarsolo's zeker al goed!

King Diamond is bij mij altijd een apart geval geweest. Ik vind het best tof, maar ik kan mezelf er eigenlijk zelden toe zetten om er naar te luisteren. Toch heb ik er zes albums van. Fatal Portrait staat in elk geval niet in de kast, maar de hoes fascineert me al jaren. Nu ik het album echt kan beluisteren, moet ik bekennen dat ik het niet meer dan aardig vind. De start is vrij stroef. Degelijk maar bepaald niet imponerend. Het doffe geluid speelt daar ook een rol bij. Vanaf Dressed In White wordt het al iets beter, omdat de band tenminste nog een beetje van de gebruikelijke structuren stapt, maar Haunted is de enige goede track. Dat klinkt tenminste nog spannend. Voor de rest is het een vrij matige 'opvolger' van Don't Break The Oath. Door Nightmare een krappe 3,5*

Ik wou eigenlijk naast 'Annihilator' toch een tweede artiest als marathon nemen, ik kon merken dat het wat eentonig kon worden en door wat variatie maak je het jezelf altijd leuker. Ik heb King Diamond laatst gezien op het Dokk'um Open Air festival waar hij als headliner gepland stond na 'Cannibal Corpse' waar ik samen met mijn kameraad voor kwamen. Ik ben zelf nooit enthousiast genoeg geweest om Diamond echt eens bloot te leggen en erg goed voor te gaan zitten om te luisteren. Maar, na een toch wel leuke show ben ik wel overgehaald wat vaker te luisteren na de beste man, de stem bevalt me dus dat is al gauw een pluspunt. Ik heb dus nog maar weinig werkjes van Diamond gehoord en ook 'Fatal Portrait' is mij geheel langs gegaan, en om de marathon van start te brengen moet je natuurlijk beginnen bij het debuutalbum. Dit album wist mij wel te overtuigen, al heb ik het gevoel dat zijn latere werken toch beter worden (zo heb ik Abigail al wel eens geluisterd).

Toch wisten de nummers 'Charon' en 'Haunted' mij wel te vermaken, alleen vond ik dit wel de enige twee goede nummers op deze plaat. De rest is leuk, maar soms iets te lief misschien of niet heel bijzonder te noemen. Ik ben er van overtuigd dat ik King Diamond wel leuk ga vinden, en hopelijk gaat de marathon mij daar wel merendeels bij helpen.