King Diamond - "Them" (1988)

Weer een uitstekend album, al haalt hij het net niet bij Abigail. Uitstekende productie en wederom een uiterst spectaculaire Laroque op gitaar. Het artwork van de cd is overigens ook ontzettend mooi.

Dat het verhaaltje mij niet echt kon boeien is echter een licht minpunt (maar dat is natuurlijk persoonlijke smaak). Zeker de openingstracks (Welcome Home en The Invisible Guests) zullen steevast terug opduiken op King Diamond's live shows en uitgroeien tot favorieten.

de einige plaat die ik ken van king diamond, ik vind hem geweldig! HET VERHAALTJE VIND IK OOK WEL ERG GRAPPIG.

ik vind het de beste van king.abigail is ook gaaf maar ik vind de productie toch iets beter.5 sterren zulke albums worden niet meer gemaakt

NOW THAT YOU ARE STUCK WITH ME, YOU HAD BETTER BE MY FRIEND!!!

Ook ik vind dit de beste van King. Helaas was 'Conspiracy', de opvolger van deze, een stuk minder...

Deze is toch best goed. Ik heb deze echt lang niet gehoord en had in mijn hoofd dat het niet zo goed zou zijn, maar het valt reuze mee. De verschillende sferen worden perfect neergezet en de zang is echt uitmuntend. "Tea" vind ik het leukst van allemaal. Het is minder theatraal dan Abigail, maar zeer de moete waard.

Ik hou heel erg van King Diamond en Mercyful Fate, was dan ook eigenlijk op zoek naar Abigail maar 18 euro voor een cd vind ik belachelijk..

Nu heb ik wel deze voor 10 gezien op LP.. Meenemen of niet?

Ja, ik vind deze net zo goed als Abigail en het klinkt weer lekker sinister. De special editions voegen niets zo veel toe.
Persoonlijk vind ik The Puppetmaster zijn beste en Don,t break the oath de beste van MF. House of God vind ik vaak ondergewaardeerd en is zeker een goede plaat van King Diamond.

Ik heb leiver het vervolgverhaal, conspiracy.
Maar deze plaat wordt in het algemeen als 2de beste KD-plaat gezien. (na Abigail)

Ik ben overgens wreed op zoek naar Fatal portrait op vinyl. Die MOET ik hebben.

Ik heb hem even vluchtig beluisterd op youtube.. vond hem nog niet heel erg overtuigen maar wel oke..

Binnenkort maar even kijken of ik deze toch ga kopen of dat ik wacht tot ik Abigail tegenkom.. of allebij natuurlijk:P

Ik vind dit een sterke plaat van deze griezelaar. Welcome Home is een tof nummer. Respect voor Mikkey Dee (nu in Motorhead) op de drums. King Diamond heeft wel een zeer aparte zangstijl.

Ik heb deze net besteld Abigail en Conspiracy waren al binnen.. Nu Puppet Master, Deadly Lullabies en Fatal Portrait nog

Ik heb hem inmiddels een stuk vaker (en in z'n geheel) gehoord, en hij is ontiegelijk gegroeid. Net als bij Abigail vind ik ook hier het verhaal geweldig.

Het album begint met een geweldig onheilspellend intro, gevolgd door Welcome Home en The Invisible Guest. Geweldige nummers die terecht zijn uitgegroeid tot King Diamond klassiekers. Tea is heel iets minder dan deze twee, maar toch ook erg goed. Mother's Getting Weaker is een van m'n favoriete King Diamond nummers. Bye, Bye Missy komt op precies het juiste moment, dit nummer zorgt namelijk weer voor een duister horror sfeertje (eindigt wel érg abrupt trouwens). A Broken Spell is ook een prima nummer die makkelijk meegaat met het hoge niveau tot nu toe. The Accusation Chair verschilt erg met de rest, met name de hoge uithalen na de gewone zang bezorgen me kippenvel. Ook hier is het horror-gehalte weer even aanwezig. Apart is dat midden in het nummer eigenlijk een nieuw nummer begint (die ook weer te abrupt eindigt, wat is dat toch?). Dan komen we bij het titelnummer. Erg apart, maar schitterend! Na deze rustpauze van 2 minuten gaat het gewoon als een sneltrein weer door met Twilight Symphony, waarin vooral het refrein erg pakkend is. Muzikaal is het album hiermee afgesloten, het concept wordt afgesloten met Coming Home en Phone Call. Ik ben altijd wel gecharmeerd van dit soort stukjes, even angstaanjagend het verhaal afmaken.

Dan zijn er op de remaster nog 2 rehearsal nummers. Best interessant om eens te horen, maar ze voegen uiteraard niks toe aan het verhaal. Het artwork is ook waanzinnig mooi.

King Diamond is toch een van de meest originele metalartiesten. Ook moet ik het geweldige gitaarwerk nog noemen, uiteraard verzorgt door Andy Laroque, maar ook Pete Blakk mogen we niet vergeten. Op drumgebied ben ik minder 'deskundig', maar ook dat zit hier wel goed

Ik vond Conspiracy beter dan Them, maar nu begin ik te twijfelen. Of Conspiracy moet omhoog, of Them haalt 'm in

Net als Stijn_Slayer heb ik deze plaat pas echt goed leren kennen. Het pakte mij niet in het begin maar na 4 of 5 luisterbeurten groeit hij tot grote hoogte en begrijp ik dat dit een joekel van een klassieker is.

Sterk verhaal (wat bij Ome King niet altijd het geval is) en meesterlijkse songs en sfeervolle solo's.

Bye, Bye, Missy is wel erg bruut. Alice Cooper zou er een moord voor over hebben........

King op zijn best, alles klopt gewoon, de muziek, de teksten, het artwork. Wat ik ook erg leuk vind is dat King zelf onderdeel uitmaakt van het verhaal.

Dit was mijn eerste kennismaking met King Diamond, de plaat was net uit en ik zal een jaar of 11 geweest zijn. Ik vond het doodeng, ik denk vooral omdat fictie en werkelijkheid door mekaar heen liepen. King doet uit de doeken hoe hij in zijn jeugd werd gehersenspoeld, gekweld en achtervolgd door "THEM". Een stel geesten(?) onder leiding van zijn oma die er van hielden om samen met hem het bloed van zijn moeder te drinken. Toch tamelijk luguber... zeker als we aan het einde van de plaat een sprong in de tijd maken waarbij King weer een telefoontje krijgt van "THEM". Hoe dat afloopt horen we op "Conspiracy", nog zo'n klassieker!
5*

De eerste 4 tracks zijn veruit mijn favoriet, de rest haalt dat niveau niet.

En nu is het tijd voor thee.

Berichten verwijderd

Ik had hem voor een euro op vinyl, goede staat.
Het hoge krijsen kan ik niet zo goed hebben, maar went dat?

Heb 'm inmiddels al tijden op cd, maar of het went, tja...

De eerste keer dat ik Mercyful Fate hoorde was ik direct verkocht, die stem maakt de muziek juist zo geweldig.

Ik vond dit juist de minste van zijn eerste vier platen. Dat verhaal kon me niet echt boeien maar dat is niet eens zo belangrijk, ik zal eerder naar een film met zombies kijken dan naar iets met een King Diamond-concept. Het gaat me toch vooral om de muziek, het ontbrak me wat aan grote uitschieters dus stelde ik me tevreden met The Invisible Guests, Tea, The Accusation Chair en het titelnummer. Opvolger Conspiracy ligt me wat beter in het gehoor. Them was tevens het laatste album met Mickey Dee als officieel bandlid. Als ik het goed begrepen heb vroeg hij na het vertrek van de oude Mercyful Fate-leden om meer inspraak. Hij mocht Conspiracy nog inspelen en vertrok daarna naar een andere werkgever. Destijds vond ik het vreemd dat hij die band verliet. Maar goed, uiteindelijk gaat het om heer Diamond. Toch wel een puike plaat, deze Them. Heb 'm nog vrij gaaf op LP.

Them moet mijn eerste kennismaking met King Diamond geweest zijn. Zijn bizarre vocalen hadden me direct in de greep. Mijn platenspeler was kapot en daarom heb ik hier toen de muziekcassette van aangeschaft. Later uiteraard ook de cd.

Over het verhaal kun je schouderophalend doen, je kunt je er ook lekker door laten meeslepen. De flauwekul heeft dan best een vermakelijke uitwerking. Ik heb het verhaal ooit eens gebruikt in een filmproject op de middelbare school. Pure plagiaat, maar dat wist niemand. Iedereen heeft ervan genoten.

Stilistisch gezien wordt alles wat op Abigail gedaan was nog eens over gedaan en geconsolideerd. Met dat verschil dat Michael Denner en Timi Hansen zijn ingeruild voor Pete Blakk en Hal Patino. De prachtige solo's van Andy LaRoque zijn gelukkig gebleven.

Meer van hetzelfde dus. Maar dan wel met prachtige songs die ik niet had willen missen.
Het stuwende Mother's Getting Weaker springt er al direct uit met zijn huilende refrein.
Twilight Symphony is een vocaal hoogstandje. King Diamond wisselt veel uit zijn stemmen repertoire in hoog tempo af. Live heb ik hem dat destijds ook zien doen. Een ware stemkunstenaar.

De King deed op Them wat er van hem verwacht werd. En met verve als je het mij vraagt.

Prima album. Het kan nergens tippen aan Abigail, maar nummers als Welcome Home en Tea horen toch wel bij mijn favorieten van King.

"Are you mad or just insane? You can take him away now, the boy has lost his mind!" was de reactie van de leraren?

Leuke concept metal cd. Grandmaaaaaaaa (hilarisch) blij dat ik geen oma's meer heb want ik zou ze nooit meer normaal kunnen aankijken na het horen van deze cd. Ik kwam King Diamond op het spoor dankzij de film Clerks II dus bij deze dank u Kevin Smith.

Wat kan ik toch ontzettend gevat uit de hoek komen soms!

King Diamond's "Them" is toch een stuk minder bruut dan mercyfull fates klassieker "don't break the oath" mede doordat de riffs wat verder achter in de mix staan tov kings vocale bijdrage. En misschien is de toen jawdropping verrassing er ook wat vanaf.
Blijft over het muzikale aspect en dat zit wel snor. Prima soloos en onnavolgbare tempo wisselingen. Dat er een leuk verhaaltje wordt gevolgd is voor de een een bijzaak en voor de ander een leuk pluspunt. Het helpt wel om de aandacht bij het album te houden. The accusation chair neemt je echt alle insane kanten op met de meest memorabele solo en zowel de hoogste als laagste vocale uitspattingen. Maar de topper blijft voor mij toch Welcome Home. (Not in my house, that's for sure)

De CD die ik hier heb liggen eindigt met twee instrumentale rehearsels; The invisible guests en Bye, bye, missy. Daarop is goed te horen wat een geweldige gitaartandem de band bevatte en je kunt proberen zelf te zingen natuurlijk... niet gelukt... dat laatste.. (offcourse)..

Gitaartandem? Ten eerste hoor je maar 1 gitaar en ten tweede wordt die bespeeld door King zelf.

Weer een fijn album! King Diamond levert weer een net wat betere plaat af dan Abigail. Uiteindelijk denk ik dat Abigail wel een paar betere songs heeft, maar "Them" is beter geproduceerd en klinkt meer als een geheel. Iets wat beter uitkomt bij een conceptalbum. Abigail is wat dat betreft meer een verzameling losse songs. Het is wel lastig om een favoriet aan te wijzen, want beide hebben hun sterke kanten. Verder gewoon erg fijne horrormetal met subliem gitaarwerk en de waanzinnige stemmetjes van King Diamond.


Tussenstand:
1. "Them"
2. Abigail
3. Fatal Portrait

Lekker weer! Them/Conspiracy was een dubbel-cd uitgave die ik lang geleden van mijn neef heb gekregen en welke zodoende nog steeds vrij bekend is. Net als Abigail is het album een flinke stap vooruit ten opzichte van het debuut, al geef ik deze nog net de voorkeur boven zijn voorganger. Abigail had de sfeer al goed zitten, maar Them heeft als plaat voor het gevoel een veel beter lopend verhaal. De songs vloeien beter in elkaar over, de interludes zijn nog net wat beter en de productie voelt nog net wat scherper aan. Zo gaat het goed!

Tussenstand:
1. "Them"
2. Abigail
3. Fatal Portrait

Na het luisteren van dit album heb ik erg na genoten van het toch wel leuke verhaal in deze plaat. Met zijn oma en de kwade spoken vond ik zijn avontuur erg vermakelijk. Het album is zeker beter geproduceerd dan de vorige twee maar ik kan me er bij aansluiten dat ik het verhaal toch wat beter in elkaar vond zitten dan zijn vorige twee platen, al is hij wel erg in twee strijd met de ook sterke 'Abigail'. Ik denk dat ik deze toch wat meer prefereer dan de voorgaande twee albums puur omdat ik wat lekkere in het verhaal lag. De zang is ook weer perfect, en ik heb uitermate genoten van het instrumentele werk.

Voorlopige Tussenstand:
1. "Them"
2. Abigail
3. Fatal Portrait

Tijdens het opschonen van mijn lp-bestand, vond ik deze plaat en besloot 'm na bijna dertig jaar weer eens te draaien. Het album heeft anno 2021 niets aan kracht ingeboet, en bevat enkel heerlijke nummers met een merkwaardige verhaallijn, prachtig stemgeluid, en geweldige gitaarsolo's, op één misser - Tea - na. Een beter album dan het wat monotoon klinkende Fatal Portrait.

hetzelfde euvel als "Abigail" had, het algehele geluid spreekt me niet zo aan. Daarbij is de hoge zang ook nog es dubbel af en toe, met weliswaar een spookachtige klank, maar mij te lijzig. Tja de zang; love it or hate it, toch is het op de eerste Mercyful Fate platen juist heel goed aan te horen.