King Diamond - "Them" (1988)

Them moet mijn eerste kennismaking met King Diamond geweest zijn. Zijn bizarre vocalen hadden me direct in de greep. Mijn platenspeler was kapot en daarom heb ik hier toen de muziekcassette van aangeschaft. Later uiteraard ook de cd.

Over het verhaal kun je schouderophalend doen, je kunt je er ook lekker door laten meeslepen. De flauwekul heeft dan best een vermakelijke uitwerking. Ik heb het verhaal ooit eens gebruikt in een filmproject op de middelbare school. Pure plagiaat, maar dat wist niemand. Iedereen heeft ervan genoten.

Stilistisch gezien wordt alles wat op Abigail gedaan was nog eens over gedaan en geconsolideerd. Met dat verschil dat Michael Denner en Timi Hansen zijn ingeruild voor Pete Blakk en Hal Patino. De prachtige solo's van Andy LaRoque zijn gelukkig gebleven.

Meer van hetzelfde dus. Maar dan wel met prachtige songs die ik niet had willen missen.
Het stuwende Mother's Getting Weaker springt er al direct uit met zijn huilende refrein.
Twilight Symphony is een vocaal hoogstandje. King Diamond wisselt veel uit zijn stemmen repertoire in hoog tempo af. Live heb ik hem dat destijds ook zien doen. Een ware stemkunstenaar.

De King deed op Them wat er van hem verwacht werd. En met verve als je het mij vraagt.

Weer een fijn album! King Diamond levert weer een net wat betere plaat af dan Abigail. Uiteindelijk denk ik dat Abigail wel een paar betere songs heeft, maar "Them" is beter geproduceerd en klinkt meer als een geheel. Iets wat beter uitkomt bij een conceptalbum. Abigail is wat dat betreft meer een verzameling losse songs. Het is wel lastig om een favoriet aan te wijzen, want beide hebben hun sterke kanten. Verder gewoon erg fijne horrormetal met subliem gitaarwerk en de waanzinnige stemmetjes van King Diamond.


Tussenstand:
1. "Them"
2. Abigail
3. Fatal Portrait

Lekker weer! Them/Conspiracy was een dubbel-cd uitgave die ik lang geleden van mijn neef heb gekregen en welke zodoende nog steeds vrij bekend is. Net als Abigail is het album een flinke stap vooruit ten opzichte van het debuut, al geef ik deze nog net de voorkeur boven zijn voorganger. Abigail had de sfeer al goed zitten, maar Them heeft als plaat voor het gevoel een veel beter lopend verhaal. De songs vloeien beter in elkaar over, de interludes zijn nog net wat beter en de productie voelt nog net wat scherper aan. Zo gaat het goed!

Tussenstand:
1. "Them"
2. Abigail
3. Fatal Portrait

Na het luisteren van dit album heb ik erg na genoten van het toch wel leuke verhaal in deze plaat. Met zijn oma en de kwade spoken vond ik zijn avontuur erg vermakelijk. Het album is zeker beter geproduceerd dan de vorige twee maar ik kan me er bij aansluiten dat ik het verhaal toch wat beter in elkaar vond zitten dan zijn vorige twee platen, al is hij wel erg in twee strijd met de ook sterke 'Abigail'. Ik denk dat ik deze toch wat meer prefereer dan de voorgaande twee albums puur omdat ik wat lekkere in het verhaal lag. De zang is ook weer perfect, en ik heb uitermate genoten van het instrumentele werk.

Voorlopige Tussenstand:
1. "Them"
2. Abigail
3. Fatal Portrait

Tijdens het opschonen van mijn lp-bestand, vond ik deze plaat en besloot 'm na bijna dertig jaar weer eens te draaien. Het album heeft anno 2021 niets aan kracht ingeboet, en bevat enkel heerlijke nummers met een merkwaardige verhaallijn, prachtig stemgeluid, en geweldige gitaarsolo's, op één misser - Tea - na. Een beter album dan het wat monotoon klinkende Fatal Portrait.