King Diamond - The Spider's Lullabye (1995)

Spider's Lullabye was weer even een opleving voor de King Diamond band. Na eerst een redelijk succesvolle Mercyful Fate reunie te hebben ondergaan blijkt King toch weer enkele uitstekende ideeën voor zijn eigen band te hebben. Enkele zeer sterke op zichzelf staande songs in de vorm van From The Other Side en The Poltergeist, en een uitstekend afsluitend vierluik met een thematische rode draad zorgen ervoor dat deze cd zich zeker mag laten horen.

Sterk album van King Diamond. Vanaf From the Other Side wordt je een kleine 50 minuten meegezogen in een flutverhaal over spinnen maar de muziek maakt alles weer goed.

Één van zijn betere solo platen zondermeer!

Het verhaal begint pas bij track 7. De eerste tracks hebben niets met het verhaal te maken en zijn gewoon losstaand. Maar het blijft ook voor mij ongetwijfeld één van de betere King Diamond albums.

De eerste tracks vertellen allemaal los een verhaaltje. Dan komt het spinnen verhaal inderdaad vanaf track 7.

Dit album van King Diamond is toch een stuk anders dan ik verwachtte. Een beetje een andere stijl dan ik gewend was van King Diamond, al is het ook wel een logische stap die de sound van ''The Eye'' wat verder ontwikkeld. Allemaal wat zwaarder en andere riffs dan het soort riffs die voorheen gebruikt werden. Allemaal wat moderner. Gelukkig zijn de drums hier weer oke.

'The Poltergeist', 'Moonlight', 'Eastman Cure' zijn de uitblinkers. Ik vind ''The Eye'' eigenlijk net iets beter dan deze, maar wederom is dit geen slecht album van King Diamond.

Heeft iemand al de geremasterde versie gehoord en beviel dat?

From the Otherside is een heerlijk nummer.
Over het algemeen wat beter dan The Eye, de drums zijn hier al een stuk beter.

The Spider's Lullabye vind ik minstens zo goed als Abigail of Them. Het algehele geluid is wat moderner en daardoor komen de oude gewoonten ineens een stuk frisser over.

De plaat kwam natuurlijk uit in een tijd dat dit soort muziek allemaal ineens niet meer kon en misschien dat ik het juist ook daarom zo hoog waardeer. The Spider's Lullabye was eigenlijk een middelvinger naar al die houthakkersbloesdragende, over suïcide zingende grungecombootjes die hardrockland op dat ogenblik als een soort Mubarak domineerden. Wat nou geen solo's?

Het album bevat geen volledig concept dit keer maar enkele losse nummers en een short story aan het einde. De verwarring met het herrezen Mercyful Fate werd hierdoor sneller aangewakkerd, maar het mag de pret niet drukken.
Het lucide Moonlight doet aan als een ballade maar is het niet. De loom getimede vocalen van King zijn prachtig hier.

Eastmanns Cure is een snelheidsduiveltje die pure metalgevoelens aanwakkert. Vuisten in de lucht.
Op het afluitende To The Morgue worden wat nieuwe wegen verkend. Het is een loodzwaar en dreigend nummer. Misschien wel King Diamonds meest heavy moment.

Er staan hier genoeg goede nummers op, zeker in vergelijking met andere King Diamond albums. From the Other Side en Moonlight luisteren lekker weg.

Toendertijd heb ik maar erg weinig meegekregen van King Diamond releases na The Eye. Ik was waarschijnlijk afgeleid door andere muziek, want er is maar weinig op te merken over deze CD. From The Other Side is dan wel gelijk het beste nummer, de rest doet er niet veel voor onder.

Ondanks dat de eerste songs een stuk sneller en vuriger klinken dan de vorige, begint het goed. Toch slaat de verveling wel enigszins toe met zelfs een aantal matige songs. Het is allemaal volgens het boekje. De moderne klank doet het geheel ook geen goed en wederom hoor ik geen songs die het echt goed doen. Ik merk ook dat het aantal goede solo's sterk afneemt en dat er meer en meer matige stukken in sluipen. De fade out van de afsluiter is echt een domper bijvoorbeeld. King Diamond met een ninetees productie trek ik ook niet helemaal.


Tussenstand:
1. "Them"
2. Abigail
3. Conspiracy
4. The Eye
5. Fatal Portrait
6. The Spider's Lullabye

De enige KD die geen compleet conceptalbum is begint in ieder geval wel meteen stuk vuriger dan voorganger The Eye. From The Other Side blaast me meteen omver en ook opvolger Killer gaat er goed in. Met Moonlight komt er echter weer een behoorlijk vervelende track aanzetten en ook opvolger Six Feet Under komt niet echt aan. Het eindconcept is dan weer best leuk, al is er alsnog weinig blijven hangen. Niet eens heel veel minder dan The Eye, maar ik hoor toch liever een concept dan losse tracks.

Tussenstand:
1. Conspiracy
2. "Them"
3. Abigail
4. The Eye
5. The Spider's Lullaby
6. Fatal Portrait

Destijds viel dit album mij tegen. Na de pakkende opener ging de sjeu er snel af. Nu ik het album weer eens terugluister, valt er veel meer te beleven dan ik dacht. Room 17 is toch een topstuk. Wat ik mis is de 'magie' van alle eerdere albums. Of dit met de productie of het ontbreken van een concept te maken heeft, ik weet het niet.