Kansas - Masque (1975)

Weer zo'n geweldig mooi lang symfo-rock nummer van Kansas : "The Pinnacle". Ik heb hem op vinyl. Klinkt nog steeds goed na twintig jaar, zonder krasjes en vuiltjes.

Niet hun sterkste album, want een beetje wisselvallig, maar wel twee heel goede nummers: Icarus en The Pinnacle. Mooi om die oude clips te zien, fantastische band, helaas een beetje ondergewaardeerd.

Jammer dat Kerry Livgren zijn eigen weg is gegaan.

Weer een beregoed album van deze band. Toppers zijn "Icarus", "Child of Innocence", "Mysteries and Mayhem" en "The Pinnacle". Op vinyl.

Icarus, Child of Innocence, Mysteries and Mayhem en The Pinnacle zijn Kansas op dreef. Dat het niveau tussendoor nog wat wegzakt is jammer. De kraakheldere zang en de muziek met zijn vele capriolen maken het een lekkere plaat. Hier haalden Fates Warning en Dream Theater de mosterd vandaan.

In Dream Theater kan ik je wel volgen, maar Fates Warning...?

Perfect Symmetry vooral. Dat zeiden ze zelf ooit in een interview. Maar het is ook wel hoorbaar op dat album.

Ah ok... nou dan moet ik Perfect Symmetry en deze plaat nog maar eens beluisteren. Moet nl. wel erkennen dat zowel mijn beeld van Kansas als dat van Fates Warning eigenlijk vooral elders bepaald is.

Deze plaat rockt meer dan zijn voorganger.
De hoes is een wereldberoemd schilderij, opgebouwd uit visjes en schelpjes (lelijk, bweeh)

Ik vind dit samen met Song for America tot de beste studioplaten behoren van Kansas.

Icarus en All the World van kant a zijn fenomenaal. Lekker uitgesponnen en mooi gezongen.
Kant 2 echter is op het niemendalletje It's You na, overweldigend.

Mat Child of Innocense levert Kansas gelijk hun hardste rocker af.
Mysteries and Mayhem en Pinnacle laten de zelfde muzikale thema's horen. Het eindtsuk van eerstgenoemde nummer is ook gelijk het intro van The Pinnacle (luister maar).
De vioolsolo halverweg in The Pinnacle is adembenemend.

Geen 5 * voor de stomme korte rockliedjes waar de plaat mee start.

Met de twee boogie-rockers It Takes a Woman's Love and Two Cents Worth wordt de luisteraar toch aardig op het verkeerde been gezet.

Dan denkt de luisteraar: "hey, Kansas is geen symfonische rockband maar een gewone rockband", maar deze luisteraar moet dan ook eens luisteren naar het epische Icarus en All the World waar kant A mee wordt afgesloten.
Symforock met een hardrock egde...

Kant B is alleen nog maar beter. Child of Innocense is een proto-metal nummer van jewelste en zo ook Mysteries and Mayhem.

Het allermooiste nummer van de plaat wordt bewaard voor het laatst.
Het zet het thema van Mysteries and Mayhem voort en kent zeer mooie atmosferische passages (dank aan de viool van Robbie Steinhardt).

De hoes is briljant. Kan ook niet anders, want het is een schilderij van Giuseppe Arcimboldo.
Deze Italiaanse renaissancistische schilder stond bekend om zijn schilderijen van collages van stukken fruit of zeedieren (zoals hier).
Zie hier een grote versie (...

Het zijn weer de epics die dit album van Kansas zo verschrikkelijk goed maakt. Icarus en All The World met de gierende keyboardsolo's en het sterke verhalende karakter. Ik smul echt van deze muziek! Hoewel ik de epics van het debuut wel iets beter vind, zijn hier de korte nummers nu ook echt de moeite waard. Een kleine uitzondering voor Mysteries And Mayhem weliswaar, maar het machtige The Pinnacle maakt het weer goed. Masque is een erg genietbaar album vol grote en kleine parels. De eerste waarop de band alles voor elkaar heeft.


Tussenstand:
1. Masque
2. Kansas
3. Song For America

Bij die eerste drie Kansas albums gaat het mij om de epics. Als ze alleen korte liedjes, zoals hier de eerste twee, hadden gemaakt dan stond het waarschijnlijk niet bij mij in het CD-rek. Ben er nog niet over uit hoe goed ik Masque en Song for America nu eigenlijk echt vind, opwaardering is niet uitgesloten.

Ja, hoewel ik deze plaat als geheel zeer kan waarderen, is-ie natuurlijk ook een beetje onevenwichtig. Van alle Kansas-albums lijdt deze het meest aan het euvel waar de band eigenlijk altijd wel een beetje last van had, zeker in de begintijd: die korte boogierock-achtige nummers passen niet zo goed bij de epics. Ze klinken op zichzelf best lekker hoor, maar het is een heel andere stijl.

En er staan er dan op dit album ook nog twee helemaal vooraan. Ik zou me kunnen voorstellen dat een beginnend luisteraar op basis van die twee nummers afhaakt en dan helemaal niet toekomt aan juweeltjes als Icarus (een van de hoogtepunten uit hun oeuvre) of The Pinnacle. Al vind ik Sweet child of innocence wel een heel lekker hardrocknummer, dat qua niveau uitstijgt boven de andere korte nummers op dit album.

Derde 4.5 sterren achter elkaar. Hier leggen de openingssongs het toch echt af tegen het glorieuze proggeweld van tracks als Icarus (Borne On Wings Of Steel) en The Pinnacle of zo'n stevige hardrocktrack als Child Of Innocense. Helemaal in het geval van de twee epics, is het duidelijk dat Kansas op dit moment tot de meest heroïsche muziek hoort die de rockwereld op dat moment te bieden heeft. Waar de Britten vaak nog wat gladjes of conservatorium-achtig klinken, gooit Kansas er een paar heerlijk zware riffs tussendoor die duidelijk laten horen dat progmetal er langzaamaan zit te komen. De teksten zijn op en top majestueus, met hoogstandjes als

Lying at my feet I see the offering you bring
The mark of Cain is on our faces, borne of suffering
O, I long to hear you say it's not been wrong
I stand before you now, a riddle in my song
The answer is that sweet refrain
Unheard it always will remain
Beyond our reach, beyond our gain

De wisselwerking tussen beide zangers is fantastisch en roept beelden op van paladins op queeste. De reden dat dit album in dat opzicht niet nog boven Song For America staat, is vanwege het feit dat ik hier toch de hoogtepunten er meer vind uitspringen ten opzichte van de mindere songs en dat de vorige plaat net wat consistenter was. Desalniettemin een ware klassieker.

Tussenstand:
1. Song For America
2. Masque
3. Kansas

Dit blijft voor mij en super album. Hoogtepunten: Icarus, All the Worls en Mysteries and Mayhem / the Pinnacle!

In 1981 ontdekte ik Kansas als albumband. Dit via Point of Know Return met daarop Dust in the Wind. Hierop ging ik op zoek naar andere elpees van de groep. Wat betreft hun platen vóór deze viel dat niet mee. Kennelijk stelde de band voordien weinig voor in dit polderlandje, want noch de fonotheek in mijn dorp, noch vrienden (of hun oudere broers en zussen) waren in het bezit daarvan.

Eén plaat uitgezonderd, al moest ik geduld hebben: rond 1985 kwam ik hun derde werpsel tegen. Masque stond in de platenkast van een nieuwe muziekvriend. Ja, ik mocht ‘m lenen. Het waren de jaren dat ik rondfietste met een linnen tasje, dat je om de schouder kon draperen. Bij regen gingen er twee plastic tassen omheen om te voorkomen dat de boel nat werd. Heel wat kilometers heb ik zo afgelegd, zoals met deze plaat: van zijn dorp verderop naar het mijne, slingerend langs een riviertje.
Op één van mijn cassettebandjes belandden slechts drie liedjes: It Takes a Woman’s Love (lekker snel, de blazers nam ik voor lief), Icarus-Borne on Wings of Steel en Child of Innocense. Ik vermoed dat het bandje bijna vol was en ik krap bij kas zat, want eigenlijk had ik meer willen opnemen.

Deze derde elpee van Kansas' was al hun tweede die in 1975 verscheen. Voorganger Song for America kwam in februari dat jaar uit en haalde in de Verenigde Staten #57, deze in september en haalde daar “slechts” #70. Gezien de storm aan releases die indertijd altijd ná de zomer verscheen, is dat nog altijd prima.
Hierboven noemden enkelen de tweedeling op Masque in gecompliceerde en toegankelijker (prog)rock. In zijn biografie vertelt Kerry Livgren dat vanuit de platenmaatschappij de druk toenam om een hitsingle te produceren. Dat probeerden de mannen enigszins geforceerd, een hit leverde het nog niet op. Het verklaart wellicht waarom er blazers klinken in de opener.

Mijn leven ging verder. Twintig jaar na mijn eerste kennismaking met Masque kwam YouTube en daar kwam ik vanzelf dit album weer tegen. Mijn oren vonden 'm nog beter dan indertijd.
In 2017 kocht ik in Freiburg een cd-box met daarop de eerste vijf albums van de groep. Niet vreemd dat een dikke dertig jaar later de muziek alweer beter smaakte. Hoe had ik bijvoorbeeld Mysteries and Mayhem en The Pinnacle níet op dat cassettebandje kunnen zetten?!
Wat me ook weer duidelijk wordt, is het verschil met de veelal Britse symfogroepen van die tijd: bij Kansas zit véél meer energie. Songs op hoog tempo, gedragen door de bril-jan-te drummer Phil Ehart. In combinatie met de ingenieuze en melodieuze composities van Livgren - maar onderschat Walsh en Steinhardt niet - levert dit wederom een achtbaan aan ideeën en variatie op.

Nadat ik laatst de plaat op vinyl kocht bij Velvet in Ede, bleek bovendien dat rustiger nummers als Two Cents Worth inmiddels veel meer binnenkomen. Kortom, mijn waardering groeit met de jaren, als die voor een vrouw die met het klimmen van de jaren steeds mooier wordt. Van de drie sterren die ik vermoedelijk in ’85 had gegeven, maakte ik er vandaag vijf.
Hierboven noemden anderen de kunstige hoes van deze plaat. De vriend van wie ik indertijd de plaat leende, zie ik nog altijd; gewapend met een Museumjaarkaart bekijken we regelmatig meer kunst. De hoes is de reden dat ik Masque alsnog op vinyl wilde hebben. De voorzijde blijkt een reproductie te zijn van een schilderij van Giuseppe Arcimboldo, genaamd Water (1566). Wat blijkt: het hangt in Brussel; ik wil ‘t weleens met eigen ogen zien!

Mooi verhaal weer, RonaldjK. Ik geniet vrij vaak van je recensies, omdat je die vaak hebt opgehangen aan jeugdherinneringen die opvallend vaak overeenkomen met de mijne. Zoals hier dat linnen tasje, met daarin albums in plastic tassen tegen de regen. Of het opnemen van uit de bieb of van vrienden geleende platen op cassettebandjes. Ik nam echt goede platen overigens vrijwel helemaal op, waarbij ik dan probeerde op de andere kant van het cassettebandje een plaat te zetten van dezelfde groep of in elk geval van een band waarvan de muziek leek op die van de A-kant.

Ik vermoed dat ik enkele jaren ouder ben dan jij, maar in het geval van Kansas maakte ik ook een ontdekkingstocht langs hun oudere werk. Ik kocht destijds de single Dust in the wind, maar ging pas echt plat voor Kansas toen ik korte tijd later de single van Carry on wayward son ergens tegen kwam. Omdat ook de respectievelijke B-kantjes me zeer aanspraken (in mijn herinnering waren dat resp. Paradox en Questions of my childhood) ging ik op jacht naar de LP's.
Point of know return en Leftoverture had ik snel gevonden en die werden heel vaak gedraaid. Maar het eerdere werk bleek lastig te vinden; uiteindelijk begin jaren tachtig maar wat Amerikaanse reissues besteld bij Simpele Fons in Dordrecht, weet ik nog. Helaas hadden die niet meer de originele binnenhoezen met de teksten, maar gewoon van die witte, met een gat in het midden.

Niettemin was dat het begin van een levenslange adoratie voor deze band, die - hoewel ze ook mindere tijden hebben meegemaakt - voor mijn gevoel niet één ondermaats album heeft afgeleverd. Al blijven de eerste vijf toch hun beste en meest oorspronkelijke werk. Unieke band met een uniek geluid.

Helemaal met je eens: mindere tijden zeker, slechte albums nooit!