Di Melo - Di Melo (1975)

Di Melo is een plaat bedolven in romantiek. De mysterieuze hoes, de vreemde taal en de warme klanken van de muziek geven de plaat een authentieke en oprechte sfeer. Je zou de plaat echter tekort doen door het weg te zetten als enkel een lekkere zomerplaat, want Di Melo brengt meer dan dat. Het is een heerlijke combinatie van samba en funk die je, ondanks de taalbarrière, niet ongeroerd kan laten. De Portugese taal heeft wat mij betreft zelden zo mooi geklonken. Ik kan deze plaat aan iedereen aanraden.

Prachtige taal inderdaad, het Portugees. En ook een mooie stem. Moet wel zeggen dat het album voor mij echt als één geheel overkomt en dat je de plaat dan ook echt op die manier moet beluisteren. Dan kom je lekker in de sfeer, de inderdaad romantische sfeer, van deze plaat. En dat bevalt dan erg goed. Af en toe een los nummer zal dat minder doen, simpelweg omdat je dan de totaalindruk, de totaalsfeer die mijn inziens erg belangrijk is bij deze plaat, mist.

Eerste vluchtige indruk: zoals Mb. zegt heeft de Portuegese taal zelden zo mooi geklonken. Ik vind het nog steeds een ranzige taal, maar tot nu toe stoort het mij niet (heel erg).

Ik had toch gedacht dat de taal mij heel erg tegen zou gaan zitten, gezien ik spaans-achtige talen helemaal niet mooi vind, maar dat valt hier reuze mee. Blijf het natuurlijk wel jammer vinden dat ik geen flauw idee heb wat deze knaap ons wil vertellen.
Hij heeft een erg prettige manier van zingen en de muziek klinkt ook heerlijk zomers en funky. Verder heb ik niets te melden wat Mb. en Reijersen nog niet verteld hebben. Score zweeft ergens tussen de 3,5 en 4,0 in, dus het kan nog groeien gezien ik begin met een 3,5.

De uptempo funky nummers vind ik goed klinken. Maar over de ballads ben ik minder te spreken. En het Portuguees gaat me op die nummers ook een beetje tegen staan.

De ballads vind ik juist het mooist! Grappig om te zien dat praktisch iedereen moeite heeft met de taal. Ik versta geen woord Portugees, maar het ligt me totaal niet dwars; des te meer ruimte voor eigen interpretatie juist.

De taal is niet mijn grootste probleem, het gaat meer om de zang in het algemeen. Dat die niet uitblinkt in diepgang is niet zo erg, alleen vind ik het veel te dominant ten opzichte van de muziek. De zanger had misschien wat vaker de back seat kunnen nemen, want de mooie instrumentals verdwijnen nu soms in het niets. En dat zijn deze songs wel: mooi. Er zijn momenten van 'ja', zoals het funky openingsnummer of het tragere 'Alma Gemea' (waar de overheersende zang bv. wel werkt), maar ook nog net iets te vaak 'nee'. Het totaalplaatje krijgt wel een mooi voldoende: 3*.

Ik sluit me eigenlijk volledig aan bij de post van Osiris Apis.
Ik vind de funky nummers erg lekker,er hadden er van mij ook wel wat meer op het album mogen staan.
De ballads ben ik niet zo kapot van, qua score sluit ik me bij kemm aan.

Tsja, hoewel ik het vaak erger heb gehoord, blijf ik me storen aan die ranzige taal. Niet op ieder nummer is het even erg, maar over het algemeen toch te duidelijk om hier een hoge score aan te geven. Jammer, want net als kemm vind ik het muzikaal eigenlijk best een leuk album. Deze zelfde kemm heeft ooit ook een album ingebracht bij SAvdW waar ik ongeveer hetzelfde ervaarde: Plant Life. Muzikaal sterk, vocaal zwak. Ruim 3,5* voor het muzikale vlak. 1* voor de taal. Kom ik op een gemiddelde van 3 (afgerond).

Leuke keuze als soul-album van de (eereervorige?) week. Heeft een tijdje in mijn mp3 speler gezeten. Mooi is de combinatie van het al geroemde ´funky´ gehalte met latin. Hier en daar (ook door specifiek gebruik van percussie) deed me het wat denken aan de latere Earth Wind & Fire.
Als velen heb ook ik wat moeite met de zang. Niet door de taal, en ook niet door de manier van zingen, want die is juist wel goed; bij een nummer als Má-lida is de natuurlijke relax en de nadrukkelijke uitspraak juist zeer op zijn plaats en in het genre passend. Het is de stem zelf die me na een tijdje wat gaat tegenstaan. Hij heeft iets overheersends in zijn stem wat je bijvoorbeeld ook wel aantreft bij iemand als Eros Ramazzotti. De warmte en charme is daarbij minder en daardoor blijft het wat afstandelijk. Niet echt ergerlijk, maar dan toch wel een minpuntje ten opzichte van deze verder prima plaat.

Originele keuze. De taal stoort me hoegenaamd niet (de vorig jaar jammerlijk overleden Lhasa kan me trouwens ook erg bekoren), maar een heel album aan één stuk door beluisteren is toch een stap te veel. Hiervoor ontwaar ik te weinig nummers die blijven beklijven.

Ik blijf dit toch echt een prachtige plaat vinden. Die heerlijke iets wat nasale stem met de authentieke instrumentatie erachter zorgt voor zoveel warmte, dat ik er vaak op terug kom. Ik snap nog steeds niet waarover het gaat, maar daar interpreteer ik maar al te graag naar. Vele dagdromen passeren de revue. Laat Di Melo maar zingen.

Grappig om hier oude opmerkingen over de taal te lezen: Men draait een leuke Braziliaanse plaat, en gaat zeuren dat het in het Portugees is..