Di Melo - Di Melo (1975)

Prachtige taal inderdaad, het Portugees. En ook een mooie stem. Moet wel zeggen dat het album voor mij echt als één geheel overkomt en dat je de plaat dan ook echt op die manier moet beluisteren. Dan kom je lekker in de sfeer, de inderdaad romantische sfeer, van deze plaat. En dat bevalt dan erg goed. Af en toe een los nummer zal dat minder doen, simpelweg omdat je dan de totaalindruk, de totaalsfeer die mijn inziens erg belangrijk is bij deze plaat, mist.

Leuke keuze als soul-album van de (eereervorige?) week. Heeft een tijdje in mijn mp3 speler gezeten. Mooi is de combinatie van het al geroemde ´funky´ gehalte met latin. Hier en daar (ook door specifiek gebruik van percussie) deed me het wat denken aan de latere Earth Wind & Fire.
Als velen heb ook ik wat moeite met de zang. Niet door de taal, en ook niet door de manier van zingen, want die is juist wel goed; bij een nummer als Má-lida is de natuurlijke relax en de nadrukkelijke uitspraak juist zeer op zijn plaats en in het genre passend. Het is de stem zelf die me na een tijdje wat gaat tegenstaan. Hij heeft iets overheersends in zijn stem wat je bijvoorbeeld ook wel aantreft bij iemand als Eros Ramazzotti. De warmte en charme is daarbij minder en daardoor blijft het wat afstandelijk. Niet echt ergerlijk, maar dan toch wel een minpuntje ten opzichte van deze verder prima plaat.