Suicidal Tendencies - The Art of Rebellion (1992)

Nog geen berichten geplaatst bij het beste album van suicidal tendencies..? Heb deze plaat destijds zwartgedraaid, Camera Lights was ook wel een kraker, maar deze zit veel intelligenter in elkaar. Vreemde composities af en toe en een fabelachtig nummer zoals I Wasn't Meant to Feel This / Asleep at the Wheel Muir probeert af en toe echt te zingen, wat de nummers een "eerie" ondertoontje geeft. Prachtige plaat, must voor iedere hardcore/metal liefhebber die wel eens wat anders wil dan dezelfde 13-in-een-dozijn platen die verder te verkrijgen zijn.

Ten eerste: BRILJANTE COVER!
Ten tweede: Dit album klinkt iets beter geproduceert als de voorganger.Muzikaal klinkt het weer heerlijk doeltreffend en in-your-face. Can't Stop is een klassieke opener (heerlijke tekst!) en muzikaal vliegt het weer alle kanten uit maar blijft het toch in het metal/hardcore-straatje. Zo wordt je in I Hate You Better steeds op het verkeerde been gezet (ze geven ultra-cynische nummers graag een lieflijk introotje mee, bijvoorbeeld) en klinkt het hier en daar zelfs aanstekelijk (Where's The Truth, Monopoly On Sorrow, Tap Into The Power). Perfecte cd om je heerlijk op af te reageren!

De hoes en titel zijn van grote klasse. Het album zelf is dan toch wat minder dan zijn twee voorgangers. Het materiaal is gewoon wat softer en het geluid te netjes voor een band als Suicidal, die hun roots in de punk/hardcore hebben. Can't Stop is een goede opener met echte Suicidal teksten. Verderop horen we Suicidal ook wat nieuw terrein verkennen als het wat experimenteler en melancholischer wordt in I Wasn't Meant To Feel This /Asleep At The Wheel. Monopoly On Sorrow wil ik er ook uit lichten, omdat dit een pakkend nummer is dat op dit album goed past en op een ander album echt een buitenbveentje was geweest. Dit is een goed album, maar ST is nog beter als ze de vaart er meer inhouden.

Ongelooflijk, maar 3 reacties op dit briljante album!!!

Anyway, dit album is hardstikke vet en groovy, met stuwende bas en drums, vette groovende gitaren, snelle melodieuze gitaarsolo's van Rocky George (zeer origineel en goed passend bij de rest van de muziek) en vreemde, eigenaardige zang van "Cyco Miko" Muir.

Favorieten: Accept My Sacrifice (vet!!!), Gotta Kill Captain Stupid (grappige tekst) en Which Way To Free (langzame, zware, vette groove en daarna gave versnelling + sprankelende hoge zuivere gitaarsolo). Dit is een zeldzaam gaaf album en maakt anno 2008 gehakt van de zogenaamde hedendaagse "metal".

Ik lees in enkel reacties dat deze hoes zo geweldig is. erg merkwaardig. Het idee ervoor "Laten we de Mona Lisa bekladden" is hoegenaamd niet origineel, zelfs flauw en afgezaagd, en de uitvoering is niet eens goed.

Gescheld in het bericht van US en een stuk of 10 (verontwaardige) reacties daarover weggehaald.

Hoewel de hoes m.i. helemaal niet zo belangrijk is wil ik hier toch wel even op ingaan.

1. Hoezo is het niet origineel? Is dit soms al eerder gedaan? Door wie dan?
2. De uitvoering is niet goed? Wat is er dan niet goed aan?

1. Ja, de Mona Lisa is al een heleboel keren op een "grappige" manier bewerkt. Gewoon even Mona Lisa intypen bij Google en je krijgt meteen een aantal al dan niet anonieme voorbeelden.
2. De uitvoering is niet goed omdat de compositie van losse elementen geen geheel vormt en onevenwichtig is. De hoes heeft geen duidelijk focuspunt, terwijl net de Mona Lisa had moeten zijn. De typografie (de 'letters') is er in een hoekje bijgeduwd. De kleurkeuze is nietszeggend.

Ik vind het hoes wel belangrijk in het scheppen van sfeer, net zoals een clip belangrijk daarbij kan zijn. en de hoes heeft een groot commercieel belang, al is dat bij groepen als ST weliswaar iets minder doorslaggevend. Dat ik er belang aan hecht heeft ook wel met mijn beroepsbezigheid te maken, ik ben zelf grafisch ontwerper.

1. de Mona Lisa is idd vaak bewerkt. Vrijwel altijd wordt er dan een snorretje bijgetekend of andermans gezicht op gephotoshopt. ST doen dit allemaal niet. Ze steken de Mona Lisa gewoon in brand. Dit past goed bij "rebellion". Ik vind het een grappige combi van de woorden "art" en "rebellion". De titel is namelijk niet Rebellion against Art, maar The Art of Rebellion. Die rebellie hoeft niet alleen maar tegen kunst te zijn, maar deze hoes is wel zo eng geïnterpreteerd. Dat vind ik wel humor. Ook vind ik het grappig dat de bewaker een ST rebel is. Hij is zowel dader als bewaker. Hij staat erbij met een houding van "wie doet me wat" of "niks aan de hand, mensen, dit kunstwerk hoort zo".

2. geen duidelijk focuspunt. Waarom zouden er geen twee focuspunten kunnen zijn? Dus zowel de bewaker als de Mona Lisa. Het zal wel een regel zijn bij grafische vormgeving, maar het stoort me allerminst. De kleurkeuze "nietszeggend"? Het zegt wel degelijk iets, namelijk dat we een museum zien waar een bewaker voor een brandende Mona Lisa staat. De muren van een museum zijn vaak grijs en het uniform van een bewaker is meestal blauw. Een logische keuze dus als je duidelijk wilt maken waar het zich afspeelt.

Laten we het anders weer hebben over de muziek op deze plaat, die uitmuntend is!

the art of rebellion, oftewel, de kunst van het rebelleren

en niet , rebelleren tegen kunst

en dieper gaat het echt niet

Wat jij vertelt heeft allemaal met het concept en niks met de uitvoering te maken, maar dat geeft niet en ik ga er niet verder op in; het doet inderdaad niets af aan de muziek op deze cd. Nochtans behoort voor velen de hoes wel wezenlijk tot een album. Genoeg muziekliefhebbers hier die nog steeds liever een cd hebben dan het plaatje te downloaden. Dat zegt iets.

Ik ben het wel met Winterstorm eens. Het is geen mooie cover. Beetje kitscherig naar mijn idee. Maar natuurlijk is het wel grappig dat Rebellie hier tentoongesteld wordt in een museum.

Maar de rebellie die ST tentoonstelt in zijn muziek is vele malen treffender.

Muir bezingt bijna zonder uitzondering zijn rebellie tegen de rest van de wereld maar tevens het daaruit voortvloeiende eeuwige conflict in Muir zelf. Dat maakt ST zo anders dan vele andere bands in dit genre. De eerlijkheid van Muir die schopt en slaat naar de wereld, maar nooit helemaal de schuld buiten zichzelf legt. Hij wordt OOK gestoord van zichzelf.

Het gevolg is: eerlijkheid EN paranoia in nagenoeg alle platen van ST.

Van Institutionalized, tot War inside my head, tot How will I laugh tomorrow, tot You can't bring me down en natuurlijk tot Asleep at the wheel, wat mij betreft het hoogtepunt in het ST oeuvre.

De nummers zijn geniaal opgebouwd en Rocky George bewijst eens te meer een begnadigd gitarist te zijn (luister eens naar: Which way to free, Can't stop en Nobody hears !).

Damn, deze moest m'n oren maar weer eens terroriseren.
Een gewaarwording dat in deze context alleen maar een positieve lading kan hebben!

Suicidal maakte 4 knallers van platen op een rijtje.

Een heerlijk en sympathiek mengsel van funkmetal, punk, thrash en crossover.

De thrash-invloeden zijn weer volop aanwezig maar het is veel luchtiger dan andere thrash door de funk en crossover-invloeden.

Hierna volgde een nog hardere plaat en dan was het voorlopig even over met deze band.

5, om precies te zijn.

Ik tel Still Cyco... niet mee, omdat dat een remake is ^_^

Die tel ik ook niet mee. Maar wel het geweldige debuut, waarvan Still Cyco de remake is.

Oh, okay.

Nee, ik vind het debuut (skatepunk) en Join the Army niet zo enorm gaaf.

Overigens, zijn het er dan toch niet 5 op een rij, want Join the Army zit er tussen.

Ik bedoelde het rijtje: How Will I Laugh/Lights, Cameras/Art of Rebellion/Suicidal for Life

Ik vind dit de minste plaat van ST. Ik kan er niet aan wennen.

Suicidal Tendencies is typisch zo'n band die ik met de loop der jaren meer ben gaan waarderen.
Toegegeven, de zang van Muir vind ik nog steeds niet om aan te horen, maar soms leer je ook met iets leven en verplaatst de aandacht meer naar het instrumentaal gebodene.
De voorgangers van The Art of Rebellion vind ik nog steeds charmant, speels en de spielerei in een aantal songs kan mij wel bekoren.
Met deze plaat uit 1992 is er nooit een klik gekomen, ik weet dat de reacties destijds overwegend positief waren, ik kan er maar niet echt aan wennen.
In principe wijkt The Art of Rebellion maar weinig af van zijn voorgangers en is het moeilijk om aan te geven waar het hem in zit. Is het album wat serieuzer van aard, is de funk factor een ons minder, of is het juist een muzikale stap voorwaarts, ik weet het niet.
Slecht is de plaat allerminst, de hoes vind ik zelfs geweldig. Als ik alleen teruggrijp naar een van de platen van de heren is dat toch Lights, Camera, Revolution of How Will I Laugh Tomorrow.