Jerry Cantrell - Boggy Depot (1998)

Jerry Cantrell, vroegere gitarist van Alice in Chains. En huidige gitarist van Alice in Chains. Op dit album speelt hij onder andere samen met Sean Kinney op de drums (ook van Alice in Chains) en met Les Claypool van Primus op de bas. Het instrumentale gedeelte is dan ook onwijs strak en klinkt heerlijk. Én is Dirt-waardig.

Helaas ontbreekt er ook wat, namelijk de stem van Staley. Cantrell zingt aardig, maar de uithalen zijn zoveel minder dan gewend van Staley. Erg jammer wel, want deze bezetting kan zoveel meer opleveren dan dit resultaat.

De laatste twee tracks hebben het beste baswerk wat ik in tijden heb gehoord (en ik dank, uiteraard, Les Claypool daarvoor). De bas is op de rest van het album ook wel aardig, maar daar overheerst Jerry zelf meer met z'n gitaar. Wat hij dan ook goed kan.

3,5*

Zelf vind ik Cantrell's zang heel goed passen.
De plaat ademt zo die typische sfeer uit die je kent van AIC albums maar dan met rustigere nummers vind ik.

Kan geen enkel slecht nummer vinden op de plaat. Maar toppers vind ik Cut You In, My Song, Settling Down, Breaks My Back, Hurt A Long Time, Cold Piece. Heb ik ze nu niet allemaal gehad?

4/5

(En de hoes vind ik een stukje kunst op zich, echt cool.)

Die heerlijke door merg en been gaande stem van Staley ontbreekt inderdaad, hoewel Cantrell best een mooi ingetogen stemgeluid heeft. Verder een heerlijk ontspannen sfeertje, maar dan wel met die bekende Alice in Chains twist zeg mar . Hoewel het niet echt op kan tegen de enige echt Alice is luistert het nog steeds wel lekker weg.

Dit is dan ook een soloplaat, dus logisch dat er geen Stayley op mee zingt.

Cantrell is een klasse zanger op zichzelf. En kan zih makkelijk meten met de grote zangers in de grunge.

Topl-plaat, dit!

Ik vind dit inderdaad ook een topplaat. Ik houd altijd wel van de rustigere emotionele rock platen. Ik mis Stayley niet, wat ik overigens een geweldige zanger vind. Dit is gewoon een plaat wat opzichzelf staat, in mijn ogen.
Heerlijk gitaar en bas werk.

Topper

Heerlijke plaat dit. Ik begin Jerry Cantrell meer en meer te waarderen. Prachtige nummers komen van zijn hand, en heeft ook nog eens hele fijn stem. Misschien wel een van de betere in de jaren '90 van wat ik tot nu toe heb gehoord. Logischerwijs hoor je de sfeer van Alice in Chains terug, maar het wel een sterk eigen geluid. Good job Jerry!

Te vet dat dit ook met Les Claypool is!!! Hij is echt een te goede bassist en een idioot Haha . Maar het gaat hier natuurlijk vooral om Jerry Cantrell, een ongelofelijk goede gitarist en songwriter. Ik ben dan ook een groot fan van Alice in Chains. Ik ben ook benieuwd over dat Jerry nu de leadzang zingt i.p.v. Layne. Ik ben zeer nieuwsgierig!

Stem volgt

Ik ga hem ook maar eens proberen, wie weet is het wel wat!

Ik twijfel tussen de 4,5* en de 5*

Eigenlijk is dit Alice in Chains Light. De sfeer is vrijwel identiek, maar de zang en muziek zijn iets rustiger. De muziek is ook net iets veelzijdiger en af en toe een tikkeltje experimenteler. Het album is wel wat aan de lange kant. 'Between' had er meteen afgekieperd kunnen worden.

Dan is Jerry Cantrell - Degradation Trip (2002) Alice in Chains weer iets zwaarder.... natuurlijk is dit vrijwel identiek, Jerry Cantrell is nu eenmaal het belangrijkste lid van de band... een wat boude uitspraak om zijn muziek een light versie te noemen van AIC vind ik....

Cantrell, het grote brein achter Alice in Chains was na het titelloze album van zijn band overgeleverd aan alle junkie perikelen rondom zanger Staley. Layne was al zover heen dat normaal functioneren er al niet meer in zat. Cantrell wilde zijn creatieve ei kwijt en gaf zijn ideeën vorm in een soloplaat. Boggy Depot klinkt als een logische voorzetting van zijn muziek met Alice in Chains maar is ook lichter van aard, klinkt minder intens en er is wat meer ruimte voor avontuur. Een slechte plaat is Boggy Depot zeker niet, de compositorische kwaliteiten van Jerry zijn heel degelijk maar de schijf is mij te vluchtig en duurt te lang. Met Staley vormde Cantrell een uitstekende tandem waarbij de stemmen van de heren elkaar zeer fraai aanvulden. Als solozanger lukt het hem niet mij te overtuigen, het is mij te lijzig en ik mis de power die de nummers van extra cachet hadden kunnen voorzien. Nogmaals; er is weinig mis met dit plaatje, maar het vuur wordt nooit aangewakkerd en dat is wel nodig om dit plaatje (vaker) uit zijn hoes te halen en dat lukt maar heel zelden.

Gezien de bezetting kan dit toch wel AIC light genoemd worden vind ik. Alleen ome Layne ontbreekt. En ik mis zijn stemgeluid moet ik bekennen. Jerry zingt ook erg goed, maar het is de combinatie van die twee dat altijd alles naar een hoger plan wist te tillen.

Cut You In is een juweeltje en zo heeft de plaat nog wel zo zijn momenten. Je hoort het vakmanschap, maar het meeste blijft niet voldoende hangen om het nog eens op te zetten. De songs zijn daar te vrijblijvend voor. Dit is typisch zo'n plaat die je een paar keer luistert om hem vervolgens onaangeroerd in de kast te laten staan.