Mercyful Fate - In the Shadows (1993)

Ontzettend sterke comeback plaat. Tussen Don't Break The Oath en In The Shadows zitten heel wat jaartjes, maar de band laat horen dat ze het duidelijk nog niet verleerd zijn. Het geluid is dik in orde en de nummers zijn zo mogelijk nog beter dan op voorgaande releases. Zeker Egypt, The Bell Witch en de twee langere tracks, The Old Oak en Legend Of The Headless Rider zijn geweldig.

Op Return Of The Vampire 1993 doet overigens Lars Ulrich mee op drums, aangezien hij een groot fan van de band was.

Dit is inderdaad een sterke comeback plaat, alleen vond ik Return of the Vampire niet zo sterk, want (strikt persoonlijke mening) Lars Ulrich is een goede drummer maar niet geschikt voor Mercyful Fate.
Natuurlijk zal het hem plezier gedaan hebben om op één nummer mee te spelen.

Ik vindt dat net een van de beste nummers op het album...

http://www.youtube.com/watch?v=oXa602M1tMo

Ach, smaken verschillen.

By the way, je top tien ziet er zeer stevig uit!

Het was al een heel tijdje geleden dat deze "In the Shadows" ter degustatie op mijn bord lag ... en het heeft weeral gesmaakt. Ter bevestiging van de vorige luisterbeurt: sterke nummers en een sterke productie. Deze keer werden de smaakpapillen bijzonder gecharmeerd door het aanwezige en eigenlijk voor Mercyful Fate typische gitaarwerk. Meer dan een waardige opvolger voor Melissa en Don't Break the Oath. Mijn favorieten? Te veel om op te noemen. Een waardig derde album na een lange pauze van een legendarische en onovertroffen groep. Zelfs Return of the Vampire begint te wennen, ondanks de aanwezigheid van slordigen aap Lars Ulrich. Zeker een halfje erbij, want dit album verdient dit. Ook leuk dat je via het boekje kan volgen wie welke solo's speelt.
In totaal vijf berichten, waarvan drie van mij, bij een top-metalalbum: wie volgt? Dit niet kennen is een gat in uw metal-cultuur!

Inderdaad Spamalot dit is een topper in het Metal-genre, Mr King Diamond is fantastisch bij stem en hij zingt het hele album lang erg goed, echt geweldig.
Zulke Metalen platen als deze worden helaas veels te weinig afgeleverd.

We zitten al aan zes berichten van vier verschillende personen bij een topalbum. Je zou er het schijt van krijgen. Dames en heren, dit is Mercyful Fate, hun derde en van het zelfde niveau als Melissa en Don't Break the Oath. Wat houdt jullie tegen?

Dit is nu wel overdreven

Nou ja, in volgorde: Melissa, Don't Break the Oath, In The Shadows.
In orde?

Ik ben van Melsen (zeer kleine deelgemeente van Merelbeke)

Merelbeke is zo'n gemeente van 25.000inw, waarbij de kern versmolten is met de buitenwijken van de stad Gent.


Van waar zijt gij? Oostende zelf, of een deelgemeente ?


Kon dit niet via pm ?

Zeker een sterke comeback, het niveau van de eerste 2 albums haalt hij niet maar hij mag wel eervol in hun schaduw staan. Zeker als (soort van) opvolger van ''The Eye'' was dit album zeer welkom.

Gewoon bomvol sterke nummers. De rest van de avond ga ik eens lekker naar alle andere MF albums luisteren.

4*

Inderdaad een zeer sterke comeback. Ik vind trouwens de originele versie van "Return of The Vampire" wel beter. Ook het lichtelijk irritante "Is That You, Melissa" skip ik meestal. Maargoed de eerste 8 nummers zijn ijstersterk en kunnen zich meten met de 2 platen die ze begin jaren 80 maakten. Jammer dat ze dit niveau niet wisten vast te houden.

4,5*

Het album is terdegustatie ook een ontredderde actie wat uiteindelijk een grote consternatie was in de ontwikkeling van mercyful fate(het is n.l.ook je houdt van deze eentonig enigzins evil muziek waarin de misantropische king diamond in een opgesierde gene simmons gimmick de grimeur van wanhopige penselen,mascara en cosmetica voor elkaar gekregen heeft),met felle kreten van hoge aubades en falcetto's wat huilt als een speen varken en veel vergelijkingen vertoond met,rob halford(judas priest),het heerlijke twin gitaarwek van de koene stryders,michael denner en hank shermann is van een consolidaat vermogen en echt uniek.
De teksten die merendeels over satanische en occulte krachten gaan de telikinese en transformaties maar ook het abbatoir en guillotines, de verzuurde confessies en de martelkelders en guillotines komen ruimschoots aan bod.
Ook de spindrift van een drummer als:snowy shaw die aan doet als een reus maar uiteindelijk kleiner is is heerlijk irritant en maakt korte metten met je.
Het absolute hoogte punt vindt ik een nummer als,gruesome time waar het audenthieke gitaarwerk door merg en been gaat en waardoor de ene frisbee als dan weer de andere boemerang je boven je oren vliegt en het handels merk als navigatie is dan ook vaak het onstuimig ruimschoots gitaarwerk waardoor de confettie van de muren vliegt, albatrossen in je losmaakt ,en dat picasso nog schilderen kan.
Alle remmen gaan ook goed los in getemde flageoletten en geoliede trolly jokers en uitgeperste plectrums van gegeverniste zwavel,thirtheen invitations en in the shadows.
Het gedenigreerde the bell witch, neemt je mee naar oude citadels stinkende bastions, verslagen concordanties en misplaatste esperanto's kwade heksen,volks menners,druides en wichelarij.
De master-minder,king of evil weet hoe hij zijn poppetjes aan het dansen moet krijgen en ook op een nummer als,legend of the headless rider en melissa(wat opnieuw is opgenomen),verruimt meerschoots je misplaatste concessies en extases van misselijke ziekelijke gedachtes.
Het laatst genoemde nummer lijkt erg veel ingespeeld met soevereine, speelgoed soudrelines en klavecimbel/spinettes.
Het nummer,return of the vampire(alreeds ook al eerder uitgebracht),opnieuw met alle statistiek opgenomen en samen met metallica roffelaar,lars ulrich,en eerlijk gezegd is het beter dan het antiek,komt niet vaak voor...
Dit album staat hoog in mijn persoonlijke favoriete,top-2000-2009.

Berichten die niet meer over het album gingen verwijderd.

[quote]Sir Spamalot schreef:
Het was al een heel tijdje geleden dat deze "In the Shadows" ter degustatie op mijn bord lag ... en het heeft weeral gesmaakt. Ter bevestiging van de vorige luisterbeurt: sterke nummers en een sterke productie. Deze keer werden de smaakpapillen bijzonder gecharmeerd door het aanwezige en eigenlijk voor Mercyful Fate typische gitaarwerk. Meer dan een waardige opvolger voor Melissa en Don't Break the Oath. Mijn favorieten? Te veel om op te noemen. Een waardig derde album na een lange pauze van een legendarische en onovertroffen groep. Zelfs Return of the Vampire begint te wennen, ondanks de aanwezigheid van slordigen aap Lars Ulrich. Zeker een halfje erbij, want dit album verdient dit. Ook leuk dat je via het boekje kan volgen wie welke solo's speelt.
In totaal vijf berichten, waarvan drie van mij, bij een top-metalalbum: wie volgt? Dit niet kennen is een gat in uw metal-cultuur![/quote

Alles klopt wat je zegt,het is net als een vrouw die ik vergelijk zonder mascara,brusher,etc,dit album niet bij je collectie hebben is een groot gat in je metal-collectie...,maar dat lars ulrich,slordig zou klinken nee,deze smul-p/...p,de woeste -woestijn-reus speelt beter op dit nummer,return of the vampire dan het orginieel,en wat denk je van een nummer als:melissa dat nummer is veel beter ingezongen'door king, en ook beter ingespeeld dan het origineel,...origineel of vernieuwender zegt dus ook niet alles.

Het nummer 'Is That You Melissa' is een ander nummer dan 'Melissa', wat op de gelijknamige plaat staat. Uiteraard komen er wel thema's van 'Melissa' in het nummer terug, dat dan weer wel.

Volgens mij bedoeld hij RETURN OF THE VAMPIRE...1993

Ik had al een vermoeden dat Lard hier mee zou bemoeien. Aangezien hij van Deense kom af is en natuurlijk een Metal artiest is.

Ik snap niet, waarom dit album tot de beste van M.F. behoort.
Dit vind ik het slechtste album.
De stem van king kun je op een gegeven moment niet meer horen.

Jij niet. Ik wel.
Buiten dat is het ook nog eens een aardig stel songs die het album vullen. Niet zo goed als het oude werk, maar zeker niet iets om links te laten liggen.

De stem van King heeft nooit meer zo geklonken als op Melissa imo

Dat ligt aan het ontbreken van echo effecten op de zang op de latere albums.

Voor In the Shadows komt zeker nog hun allereerste EP.

In the Shadows heb ik nu een paar keer beluisterd, maar een volwaardig Mercyful Fate album kan ik er niet in horen. Het klinkt mij teveel als een recyclage van oude riffs. In zowat elk nummer meen ik iets te herkennen dat ook al op Melissa en Don't Break the Oath stond. Ik ga het toch maar bij die eerste drie houden.

Dat zal best maar met die echo klinkt toch beter

Mercyful Fate keerde terug in de oude bezetting op de drummer na. Wat is er eigenlijk gebeurd met de oorspronkelijke trommelaar Kim Ruzz?

De verwachtingen waren hooggespannen, maar uiteindelijk werd In The Shadows vooral een degelijke voortzetting. De plaat kreeg goede kritieken in diverse periodieken. Wat mij een beetje tegenstond is dat nu King Diamond en Mercyful Fate naast elkaar bestonden. Er is nauwelijks verschil tussen die twee bands.
Maar goed, het is de binenkant die telt. En ik vind die prima geslaagd. Uiteraard is er een klasseverschil met Melissa en Oath. Maar nummers als A Gruesome Time en Legend Of The Headless Rider had ik zeker niet willen missen.

Zoals ik elders al schreef ben ik toch ook maar naar de latere albums van Mercyful Fate gaan luisteren. En dat loont de moeite. In the Shadows bevalt me tot hiertoe het best. Wat mij betreft toch een aanvulling op het werk onder de naam King Diamond. Hoewel het in stijl weinig verschilt zit hier toch meer van de oorspronkelijke band in, muzikaal maar ook letterlijk uiteraard.

De cult status van de band komt met deze CD wel ten einde, want qua sound en sfeer komt dit duidelijk niet meer rechtstreeks uit de hel. De CD klinkt wat toegankelijker, net als King Diamond solo. Dit is gelijk duidelijk bij de opener Egypt, die zo aan komt deinen. Het wordt dan soms wat grimmiger, maar vergeleken met de eerste twee CD's blijft het allemaal braaf. Toch blijft het unieke karakter van de band duidelijk zijn stempel drukken op dit werkstuk en mag ik deze graag horen.

Acceptabel comeback-album van deze denen, maar niet zo goed als de twee eerste platen. Opener Egypt is een feest der herkenning en belooft veel goeds. De songs die volgen zijn echter slechts sporadisch indrukwekkend. Het is allemaal niet slecht en er zijn veel geïnspireerde momenten, maar veel songs hangen een beetje als los zand aan elkaar. Het materiaal had in ieder geval wel wat strakker (en korter) ingespeeld mogen worden.

Het album leek wat misplaatst in 1993 maar gelukkig telt dat allemaal niet meer. Ik mis de dreiging van weleer en dat komt voornamelijk doordat het gitaargeluid wat afgeroomd lijkt. Het hakt allemaal net wat minder. Ik moet bekennen dat ik deze toch niet meer zo vaak draai daardoor.

Dit album doet me regelmatig aan Judas Priest denken, met die sound en dat drumwerk.

Ik weet nog goed dat er destijds in de Aardschok stond dat, als je niet wist dat Lars Ulrich op dit nummer drumde, je het niet zou horen. Ammehoela, zijn houterige drumwerk was het eerste wat er voor mij uitsprong bij de eerste keer dat ik dit album hoorde!

Mercyful Fate weer tot leven wekken schept hoge verwachten. Die worden niet helemaal ingelost. Hoewel er goede nummers op het album staan is de magie van vroeger verdwenen. De tijd heeft niet stil gestaan natuurlijk. King Diamond kan er het oudere werk verschenen onder eigen naam ook niet mee evenaren.

83/100

Staan verdomd goede nummers op, wat mij toen en nu niet beviel waren de productie en de plichtmatige drumstijl. De drums vlammen nergens, mede daardoor komen de nummers niet altijd tot uh, leven. Terwijl de klasse overduidelijk aanwezig is in de composities. Met een ander geluid en enthousiastere/bevlogen drummer had 'ie met gemak aangesloten bij de twee voorgangers.
.