Jackson Browne - Lives in the Balance (1986)

Na enige twijfel mijn stem bepaald.
Die twijfel werd bij mij vooral gewekt door het hoorbaar 'mid-eighties-mainstream' karakter van dit album. Maar eigenlijk is dat vooral even de omschakeling bij het opzetten van het album. Die 32 jaar terug in de tijd moet toch érgens aan te merken zijn. En dan herkennen we het studiogeluid uit die jaren best. Zo vonden we dat destijds een goede productie.

Jackson Browne kende ik van zijn gloedvolle singer-songwriter-rock op albums als For Everyman, Late for the Sky en The Pretender waarop we vooral de innerlijke emoties van de artiest leerden kennen. Toen ik in 1986 Lives in the Balance (best vertaald als: 'er staan levens op het spel') kocht, was ik nog niet helemaal voorbereid op de nieuwe koers van de zanger. Muzikaal een stukje zakelijker en bij de tijd, tekstueel met een heel duidelijke politieke kleur. De regering Reagan krijgt niet mis te verstane kritiek toebedeeld vanwege het beleid in Midden-Amerika.

Duidelijker dan ooit kiest Browne hier voor zijn engagement en boodschapt het uit. Patriottisme is in de VS ook bij links een positieve waarde. Trots op Amerika mag, maar dan ook het onrecht van je eigen land benoemen. En zo weet Jackson Browne zich een woordvoerder van het protest.

Ten koste van de artistieke waarde? Dat vind ik lastig. Muzikaal zijn de jaren'70 voor hem vruchtbaarder geweest. Heel verrassend wordt het hier niet. Till I Go Down bijvoorbeeld is prima mee te zingen maar heeft een modieus reggae-jasje meegekregen waarvan de uiterste houdbaarheidsdatum nu wel verstreken is. Maar echt de mist in gaan, nee daarvoor is Browne te veel een vakman.

Vooral tekstueel heel interessant dit album, muzikaal best in orde maar niet volledig overtuigend. Zo kom ik dan op 4 sterren. En dat moet genoeg zijn.

Veel van mijn favoriete artiesten/bands hebben dikwijls een periode met albums die over het algemeen (en ook door mij) minder gewaardeerd werden. Ik ben de laatste weken hiernaar aan het luisteren om te horen of dat na vele jaren nog altijd zo is. Dat heeft al veel verrassende uitkomsten opgeleverd.

De laatste week heb ik geluisterd naar de albums van Jackson Browne uit de periode 1980 t/m 2002. Deze Lives in he Balance is een van de meer activistische albums, vooral geïnspireerd door het Reagan-beleid destijds.

Het album is een tikkie beter dan het voorgaande en bevat twee mooie songs, namelijk In the Shape of a Heart en het titelnummer. Maar daar staat het slappe reggae-deuntje Till I Go Down tegenover, zodat de matige score gewoon blijft staan.

na al die jaren weer eens opnieuw beluisterd. vond het destijds bij verschijnen al een flinke tegenvaller en dat is niet veranderd. veel middelmatige composities en de mainstream gladde productie leidt tot een soort van West Coast pop met bij voorbeeld reggae invloeden zoals in het ondermaatse "Till I Go Down".
een productie zoals destijds ook te horen was op albums van mensen als Glenn Frey. synthesizers en blikkerige drums domineren en dragen er toe bij dat meerdere nummers om zeep worden geholpen. qua sound een flinke koerswijziging ten opzichte van zijn 70's albums, die wat mij betreft verkeerd uitpakt.

kom welgeteld tot 3 songs die enisgzins willen beklijven "In the Shape of a Heart", de titeltrack en "Black and White". een zeer matige score. heb geen twijfel over s'mans integriteit wat betreft de maatschappij kritische teksten in meerdere tracks als "Soldier of Plenty" en "Lawless Avenues", maar de kwaliteit van het songmateriaal zelf haalt bij lange na niet het niveau van zijn albums uit de 70's, en nummers als "Candy" en "Till I Go Down" zijn skip waardig

Album werd geproduceerd door Jackson Browne
Recorded at Sunset Sound Factory, Los Angeles & The Outpost, Los Angeles
All songs written by Jackson Browne, except track 4) Greg Copeland/Wally Stocker & track 5 co-written Jorge Calderon

Jim Keltner, Russ Kunkel, Stan Lynch, Ian Wallace: drums
Phil Chen, Jennifer Condos, Jorge Calderon, Bob Glaub: bass
Kevin Dukes, Danny Kortchmar, David Lindley, Kevin McCormick, Gary Myrick, Rick Vito, Waddy Wachtel: guitar
Jai Winding: organ, piano & synthesizers
Phil Kenzie: alto sax
Jackson Browne: piano, sequencer, vocoder, acoustic guitar
Steve Lukather: guitar
Craig Doerge, Bill Payne: synthesizers
Jorge Calderon, Deborah Dobkin, Doug Haywood, Kevin McCormick, Bonnie Raitt, MIndy Sterling: harmony vocal
Walfredo Reyes: congos
Bernie Larsen: clavinet, guitar
Ian McLagan: organ
Bill Payne: piano, synthesizers
Jorge Strunz: nylon string guitar
Enrique Cruz: zampona
Hugo Pedroza: charango & tiple