The Morning Benders - Big Echo (2010)

Persoonlijk vind ik toch wel dat bandjes je wat meer naar de strot mogen grijpen. Dit is niet bepaald een album dat je huis binnen komt geblazen. Het is meer alsof de band verlegen op de deur klopt en vraagt: 'Meneer, mogen wij alstublieft wat muziek maken in de hoek van uw woonkamer? We beloven niet lastig te zijn.' Nou, goed, waarom niet? Ik ga koffie zetten, de afwas doen, een beetje in mijn neus zitten peuteren, en na een tijdje denk ik: verrek, ze zijn nog steeds aan het spelen. Klinkt wel mooi, denk ik dan. Maar dan is Big Echo al half afgelopen, en heeft mijn aandacht nog geen enkele keer echt getrokken.

Dat laatste is geen kwestie van volume of stoerheid. Die dingen zijn niet nodig om mij geboeid te houden. Ook aan de muziek ligt het niet echt, dat mijn gedachtes afdwalen. De band maakt prima liedjes, en begeleidt ze uiterst fraai. Uitgekiende koortjes, mooie gitaartjes, een beetje noise op zijn tijd... Allemaal best lekker. Maar op een of andere manier is deze cd te zweverig, te veel in zichzelf gekeerd om mij het gevoel te geven dat ik echt betrokken raak bij de muziek.

Al is die bandleider, Chris Chu, te oordelen naar Big Echo, wel een echt talent. Zo iemand die zomaar, op een dag, een wereldplaat kan maken, of een grote hit kan scoren.
Over een aantal weken spelen ze in de Effenaar, op tien minuten fietsafstand. Misschien dat ik ga kijken. Er is een kans dat de band me vanaf het podium wel weet te hypnotiseren, en dat de nummers van deze plaat en ik dan alsnog vrienden voor het leven worden. En anders is het een mogelijkheid om weer eens een biertje te gaan drinken in die metalen kubus, terwijl er op de achtergrond een paar gevoelige jongens een aardig muziekje spelen. Ook leuk.