Mostly Other People Do the Killing - Shamokin!!! (2007)

Raar album. Wat meteen opvalt dat er heel morsig wordt gespeeld, en dan niet alleen de drummer. Men wil de lol in de jazz terugbrengen, las ik (in het JAvdW topic).
Ik snap de filosofie, hoor dat ook wel terug in de muziek, maar evengoed is er gewerkt met erg belegen thema´s. Ook gezellig misschien, maar bij mij werkt t niet zo.

Met belangstelling heb ik uitgekeken naar het slotnummer, want de compositie is een favoriet bij mij en voor deze mannen maakt het kennelijk ook iets los, getuige het feit dat ze het album net zo hebben opgemaakt als Art Blakeys A Night In Tunesia uit 1960 ( en ook in die versie speelt de drummer een hoofdrol in het titelnummer ).

Ik moet zeggen dat ze er wel een trip van maken in dit liefst meer dan 20 durende slotnummer. Start met een rare drumsolo, waarbij de stokken af en toe op de grond vallen, het soms even lijkt alsof het een soundcheck gaande is en ik even U2´s Sunday Bloody Sunday hoor langskomen. Ook de blaassolo is weird, niet echt indrukwekkend of virtuoos, en onbegrijpelijk lang.

Inderdaad af en toe grappig, maar het aparte, bijzondere komt toch meer naar voren dan het mooie. Waar sprake kan/zal zijn van virtuositeit lijkt dat wel met zorg verstopt. Is wellicht live een belevenis, dit?