Ray Charles - The Genius of Ray Charles (1959)

Zoals de titel al zegt is Ray Charles inderdaad een genie. Muzikaal zit dit album bijna perfect in elkaar. Het enige puntje van kritiek is hier dat de blazers teveel op de voorgrond zijn.
Vocaal is Ray een absolute topper. Hij bezingt zijn liedjes met een prachtige, herkenbare en unieke doorleefde stem. Kortweg zou ik me niet in kunnen denken dat er mensen zijn die zijn stem niet mooi vinden

Het album bestaat uit catchy uptempo songs en jazz-achtige soulballads. Allemaal in den perfecte uitgevoerd door the genius himself.

4,5 dikverdiende sterren.

Het spijt me mensen, ook ik vind er weinig aan. Met name de nummers met de begeleidende bigband werken me op mijn zenuwen. Niet alleen vanwege de achterhaalde sound, maar ik word gewoon stapelgek van die toeters (tekst opgesteld zonder het relaas hierboven gezien te hebben). De ballads zijn iets beter verteerbaar, maar ook daar: opdringerige violen en nare achtergrondzang. Ik weet wel dat ik het een beetje in de tijd moet plaatsen, maar dan nog. Het is dat het hier om RC de grootmeester gaat, anders zou ik zeggen: what´s next in het Soul-album vd week ? Bing Crosby?

Met zo'n albumtitel schep je natuurlijk verwachtingen! Het geniale heb ik niet echt gehoord van Ray Charles, wel dat ie gewoon goede muziek kan maken. Af en toe een beetje jazzy door weliswaar helaas een overdaad van een stel onnodige keihard tetterende blazers, maar het swingt wel lekker weg. Naar het einde toe komen wat rustige soulnummertjes langs en die vond ik prettiger om naar te luisteren. Beetje corny met zo'n 'whoooooeehooooee'-koortje erdoor, maar het komt er mee weg .