Asking Alexandria - Stand Up and Scream (2009)

Subliem geproduceerde metalcore, overtuigend uitgevoerd. De songs zijn unaniem sterk, maar helaas haalt een overdaad aan saaie breakdowns de vaart behoorlijk uit het album. Ook de hardcore-elementen doen wat afbreuk aan het geheel. Verder weinig te klagen; vooral de cleane zangpartijen zijn erg fraai. Strakke ritmesectie ook. Ik denk dat we in de toekomst nog wel meer van deze veelbelovende band gaan horen. De leuke poppy trance-intermezzo's doen overigens denken aan een band als His Statue Falls.

Heel vette post-hardcore, alleen jammer dat de plaat ongeveer een kwartier te lang duurt. De breakdowns zijn subliem (Get on your knees! Boem!) en alleen daarvoor verdient het album al een mooie score. Alles klinkt heel bruut, de cleane zang stoort nergens (al is die ook niet echt goed) en de songs zijn overweldigend.

Ik vrees echter dat ik de plaat niet veel meer zal opleggen, omdat het overweldigende vaak te veel kan zijn: Asking Alexandria probeert te veel in haar nummers te proppen waardoor de gehele rit te vermoeiend kan worden. Maar zo lang er nummers bestaan als Alerion, A Single Moment of Sincerity en Nobody Don't Dance No More, krijgen ze van mij hun bestaansrecht.