Annette Peacock - The Perfect Release (1979)

De serieuze, en bij vlagen sensuele boventoon van Erykah Badu, met af en toe een speels karakter die wat doet denken aan een jonge Sophie Ellis-Bextor, wat overigens niet negatief is, want voordat Sophie haar eerste commerciële succes behaalde was ze redelijk indie (Theaudience). Qua genre strookt het niet echt uiteraard, want de invloeden van rock of soul zijn minder prominent aanwezig, al zijn ze hier en daar lichtelijk wel bespeuren. Bovenal is Annette Peacock gewoon haarzelf, een artieste die zich niet in een hokje laat plaatsen. Hoe dan ook, je album "The Perfect Release" als titel meegeven, terwijl geen hond je kent, of nou ja, bijna dan, vraagt natuurlijk om een beluistering. Die vorm van eigenzinnigheid, die is typerend voor de rest (de inhoud van het album). Neem ter voorbeeld haar frasering, soms met de hoorbare arrogantie, en op momenten zelfs onverschillig overkomend; geloof maar niet dat dat een minpunt is. Het zorgt eerder voor extra charme, die deze niet-alledaagse composities nog meer doen stralen. Composities met een aanpak die naar jazz neigt, maar eigenlijk zo divers is dat er veel meer genres aan bod komen. The Perfect Release doet zijn naam gedeeltelijk eer aan; het is ver van perfect, maar het is van het soort dat nu nog steeds net zo goed klinkt als dat het -waarschijnlijk- tweeëndertig jaar geleden deed. David Bowie is groot bewonderaar van haar werk, dat kan ze mooi in d'r zak steken!