Merry Clayton - Merry Clayton (1971)

Southern Man: Een prachtige Neil Young cover.

Wat een vrouw, wat een stem, wat een album. Toen ik 14 was, heb ik deze LP op de gok op eBay gekocht, en wat een briljante beslissing! Elf nummers die allemaal kwaliteit hebben. Ik hoor veel southern soul met wat blues, gospel en een heel klein beetje rock invloeden. Haar stem is ook werkelijk prachtig, heel indringend en puur! Nu heb ik 'm dan op CD en ik draai het album met enige regelmaat.

Hoogtepunten van dit album zijn:
- Southern man
- Walk on in
- After all this time
- A song for you
- Light on the hill
- Grandma's hands

Album is net geen vijf sterren waard, maar zeker wel 4,5*. Wat een ondergewaarderde artiest is deze vrouw.

Pas het liedje Whatever ontdekt, heerlijk! Snel wat meer van deze dame gaan luisteren...

Wel leuk eigen gemaakt, maar deze tipt niet aan het origineel.

Deze dame maakt in haar beginjaren vooral naam als background zangeres.

Een jaar na haar debuutalbum Gimme Shelter (de Stones maakten gebruik van haar als gastvocalist) volgde dit gelijknamige album. Het werd een erg mooie plaat vol met Southern Soul, waarbij weer het belangrijkste was dat de songs werden gezongen door Merry Clayton. Zij zingt met echt een prachtige stem en weet de songs ook fantastisch intens en goed getimed te brengen. De begeleidingsband is trouwens uitstekend.

Het begint gelijk gewaagd met een cover van Southern Man van Neil Young, Maar ook dat kan ze moeiteloos aan, want deze is echt zeer geslaagd. Dan volgen 2 liedjes van Carole King, waarvan ik vooral After All This Time hele mooie soul vind. Bij Love Me Or Let Me Be Lonely krijg ik altijd een lach op mijn gezicht. De prachtsong, het koortje, het orgeltje, de piano, hallelujah.
Maar dan: kippenvel. A Song For You komt uit de tenen en is wonderlijk en wonderbaar schoon. Aan het einde verandert de song in een mooie gospel. En dat Merry Clayton de dochter van een dominee is, is ook te horen aan haar fraaie interpretatie van Billy Preston's Sho' Nuff. Hier moet ik dan ook aan Aretha Franklin denken.

Kant 2 begint voor de afwisseling met een bluesnummer Steamroller. Ook dat weet ze overtuigend te brengen. Al haar zangtalenten zijn te horen op het werkelijk prachtige Same Old Story. Tjonge wat mooi! En wat is Grandma's Hands van Bill Withers intens, diep en emotioneel gezongen: echt een schitterende versie, ook met een fraaie piano. Tot slot volgt nog een lekkere tempoversnelling op Whatever, waar iedereen nog eens heerlijk uit zijn plaat kan gaan.
Dat ze 23 jaar is als ze dit album opneemt is toch nauwelijks te geloven. Die intensiteit, die pure klasse, al die emoties die ze weet over te brengen met haar muziek en prachtige stem, dit is soul op zijn allermooist! Vandaar mijn 5* voor dit Southern Soulmonument.

Same Old Story is alvast een heel mooi nummer die mij na 1 luisterbeurt al gelijk opvalt.

Van achtergrondzangeres die misschien wel beter was dan diegenen op de voorgrond, naar af en toe zelf op de voorgrond. Merry voelde zich er achter meer op haar plek, maar kan het zelf zeker ook. Dat bewijst dit soulalbum met pit, van een dame met pit. De stem zit er constant goed op en de instrumentatie is vaak fijn strak.

Haar versies van A Song for You en Grandmas Hands vind ik wat minder geslaagd, maar al om al een fijn album.

Ik heb dit album nu minimaal 10 x beluisterd op verschillende momenten en het is in mijn ogen echt een album waar je voor moet gaan zitten om het te beluisteren. De zang is heel erg sterk en de muzikale begeleiding prima. Maar alles is wel erg downtempo zodat je dit album mogelijk ook snel als te saai beschouwd kan worden. Jammer, want de cover van A Song For You vind ik juist wel grappig meer mellow en uptempo dan het origineel gedaan (maar nog steeds niet beter, hoor). Haar versie van Granma's Hands vind ik dan weer niet geslaagd. Soms slaat het album iets teveel de country, blues of gospel kant op naar mijn smaak. Merry's leent zich er allemaal prima voor, maar de muzikale begeleiding kan ik dan minder hebben. Mijn favorieten zijn Same Old Story, Love Or Let Me Be Lonely en Light On The Hill.

Sterk album dat nergens door de ondergrens heen zakt. Grandma's Hands voegt wellicht weinig toe maar die andere cover van een 'grote' soulplaat - A Song for You - vind ik absoluut niet verkeerd. Interessant is ook het verschil in stijlen. Soms is daar de pure soul en soms zijn daar de uitstapjes naar Blues en Country. Voor mij voegt deze afwisseling wel iets toe en maakt dat de plaat spannend blijft. Favorieten zijn Southern Man, Sho' Nuff en Same Old Story.

Een album dat ik zeker nog vaker op zal zetten.