Plan B - The Defamation of Strickland Banks (2010)

Dit is toch die rapper uit de single "end credits" van "chase & status" hé ? Misschien wel ké naar luisteren.

De single 'Stay Too Long' valt zwaar tegen.

Heel veel redelijke zang en slechte raps...

Vreemd dat er weinig gereageerd wordt op dit album.
Staat nr. 1 in Engeland.
Was afgelopen week te zien bij Live... with Jules Holland.
lonk prima.

Plan B is een mooi alternatief

Het tweede werkje van zanger/rapper Plan B heet The Defamation Of Strickland Banks. De muziek op dit album is ouderwetse soul in een typisch Brits jasje. Het doet mij terugverlangen naar de hoogtijdagen van Terence Trent D’Arby.

Accessible, polished and brimming with verve, it’s a concept album about a singer who goes to prison for a crime he didn’t commit. More to the point, it’s an old-fashioned soul album that emulates the likes of Otis Redding and Smokey Robinson. (bron: www.telegraph.co.uk)

Als je Benjamin Paul Ballance Drew heet hun je beter een makkelijk te onthouden artiestennaam nemen als Plan B. Naast dat hij het als acteur aardig doet in supporting roles, streeft hij ook een carrière na als muzikant. En met succes want zijn tweede album werd reeds #1 in de UK Album Chart. En dat in competitie met het eerder besproken MGMT album.

Plan B wisselt met gemak van hoge kopstem naar rap en terug en speelt aardig gitaar en dat maakt hem samen met mooie verhalende videoclips de moeite waard om te genieten. De clips bij de singles van het album moeten uitgroeien tot een complete speelfilm dat zich als een soort musical vertelt, aldus de ambitieuze zanger.

In Nederland nog geheel niet opgepakt en dat is nu raar. Hoewel Plan B erg Engels is zou er hier toch een publiek voor moeten zijn.

Ikzelf heb aan het gewone album genoeg, maar voor de echte liefhebber is er ook nog een Deluxe Edition van het album met een tweede cd vol demo’s, remixen en live versies. Het is te hopen dat de toekomst van Plan B voorspoediger verloopt dan de eerder genoemde D’Arby die de weg compleet uit het zicht verloor.

Tekst overgenomen van mijn blog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Mooi album.
leuke combinatie rap/zang
krijgt van mij een mooie 3.5*

Gister gekocht moest het album toch hebben! Ben gek op soul muziek
favourite nummers : love Goes down, writing's on the wall, stay too long en free.

Weinig stemmen heeft dit album zeg?
Vindt dit toch wel één van de beste releases van dit jaar!
Heerlijke nummers stuk voor stuk.
Mijn favoriete tracks zijn "Love Goes Down" (werkelijk waar briljant gezongen en productioneel klopt alles).
En "Prayin'" is ook zo'n track die je meteen bij je strot vliegt. Geweldig! En natuurlijk "Writings on the Wall".
In mijn ogen toch een Must have dit album!

Jammer dat dit album van Plan B niet aanslaat in Nederland. In de UK kwam dit album binnen op de eerste plaats in de albumcharts en heeft inmiddels een platina certificatie gekregen. ‘The Defamation of Strickland Banks’ is een prachtig album dat eigenlijk een combinatie is van ouderwetse maar tegelijkertijd eigentijdse soul en daarnaast ook nog een vleugje hiphop en rock ‘n roll heeft meegekregen. Hoewel ik normaal nooit naar mannelijke kopstemmen kan luisteren, vind ik dit album erg fijn!

‘She said’ vond ik vanaf de eerste luisterbeurt al fijn, maar dit album kent meerdere pareltjes. ‘Welcome to hell’ heeft zelfs een bepaalde gospel feel, dat gevoel wordt versterkt door het achtergrondkoor. ‘Hard times’ is ook erg mooi en voorzien van een relaxte vibe. ‘The recluse’ is zelfs een discoplaat met een vrij heavy arrangement. Het nummer ‘Traded in my cigarettes’ is nog zo’n prachtig nummer waarin eigenlijk opvalt dat Plan B vocaaltechnisch erg sterk is en moeiteloos van zijn gewone stem naar kopstem kan overschakelen. Natuurlijk mag ik ‘Prayin’ met de bijzondere songtekst niet vergeten; B zingt over een zanger die bitterzoete liefdesliedjes zingt maar wiens leven totaal op de kop wordt gezet als hij in de gevangenis belandt voor een misdrijf die hij niet heeft gepleegd. Vervolgens beland je aan bij het über-bombastische ‘Darkest place’ om vervolgens verder te gaan met het 60s soul geïnspireerde ‘Free’. Het laatste nummer ‘What you gonna do’ heeft een beetje die jukebox sound die we al kennen van Amy, en is een waardige afsluiter voor het album.

Dit is zo’n beetje een van de meest solide albums van de afgelopen jaren: sterke arrangementen, sterke songteksten, sterke rap- en zangpartijen. Kortom: een album spannend van begin tot eind. Waarom verbaasd het me niet dat een album als deze niet aanslaat in Nederland? Het is altijd hetzelfde verhaal; echt goeie platen worden hier vrijwel nooit gewaardeerd. Gelukkig hebben de Britten in dit geval (een) betere smaak!

fijn album. Ik zag laatst een concert van hem op MTV HD wat hij fantastisch deed. het hele album neemt je mee terug in de tijd wat weer eens fijn is tussen alle muziek die er vandaag wordt uitgebracht. Fijne stem heeft de man ook. Ik begrijp het ook niet dat dit in Nederland nog niet op is gepakt. ik heb het een 3,5 gegeven en word waarschijnlijk wel een 4.

Valt nog iemand de gelijkenis tussen Prayin' en Beggin' (van Madcon) op?
Ik kan er echt niet naar luisteren zonder aan die andere meesterplaat te denken!

Die mening deel ik dus geheel niet met je. Ik vind Plan B erg fijn rappen, zeker met dat moddervette accent.

Nadat ik she said voor het eerst had gehoord, wilde ik dit album zo snel mogelijk helemaal luisteren. Mijn verwachtingen waren heel hoog, misschien iets te hoog.

Het is een lekkere album, die het luisteren waard is (als je van motown houd).
Maar geen 1 nummer haalt het nummer van she said, daarin ben ik wel helaas teleurgesteld.
Deze gozer heeft wel een lekker frisse sound.

Hij moet niet al te vaak rappen, want dan verliest zijn rapstukken zijn krachten.

Weinig hiphop ditmaal op het tweede album van veelkunner Plan B. Het is vooral soul en een vleugje funk wat de klok slaat. Zijn veelzijdigheid blijkt eens te meer, maar ik kan er helaas niet zoveel mee. Ik hoor hem liever rappen dan zingen. Het is allemaal erg zoet en tam. Op de speciale editie staan wel een paar oké bonustracks en remixen.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat veel mensen hier niet goed doorhebben hoe moeilijk het is om zang en rap in één nummer samen te brengen zonder dat het als krampachtig poppy hiphop of als krampachtig hippe pop gaat klinken. Plan B lukt het op deze plaat en dan klinkt het meestal nog bijzonder aangenaam ook. De crux in de synthese is mijns inziens de soul. Wat de waardering betreft kan het natuurlijk ook zijn dat weinig mensen zowel goed thuis zijn de soul als in de hiphop.

Geen onaardige plaat maar wel erg weinig hiphop en daar vind ik Plan B nou net zo goed in.Ik hoop dat dit toch wel een éénmalige zijstap is.
Stay Too Long,What you gonna do en the Recluse zijn wel aardig.