Meja - Seven Sisters (1999)

In het rijtje van zangeressen die allemaal one hit wonders zijn uit de jaren ’90 met o.a. Meredith Brooks (Bitch), Jennifer Paige (Crush), Leigh Nash van Sixpence None The Richer (Kiss me) en in mindere mate Natalie Imbruglia (Torn) , mag ook deze Zweedse zangeres zich voegen. Een onuitwisbare indruk liet ze achter met All ’bout the money. Die single, en een duet met Ricky Martin, mag Meja berekenen tot de hoogtepunten uit haar carrière. En ach, eigenlijk was dit best een aardige, leuke poging om een succesvol popalbum te maken en tot op zekere hoogte is dat ook wel gelukt. Om het succes te blijven vasthouden echter niet. Een langdurige carrière met succes na succes zat er dan ook niet in voor haar.

Er staan een aantal nummers op dit album die de moeite waard zijn. Zo borduurt Luxury op bepaalde fronten voort op de grote hit van dit album en is het refrein net zo catchy. Er zijn wel meer nummers die tekstueel nogal wat naïef zijn. ’t Is soms bijna alsof Meja probeert om de wereld beter te maken met een aantal nummers die we hierop vinden. Enfin, net zoals de namen die ik noemde in mijn eerste zin, wil Meja zich een wat stoerder imago aanmeten met Too many nights late dat zowel op gebied van instrumentatie als op tekstueel gebied wat meer richting soft-rock neigt te gaan, en duidelijk beïnvloed is door het betere werk van Alanis Morissette. Van een andere orde is Beautiful girl, een leuk nummer dat erg zomers aanvoelt. De sfeervolle, minimalistische productie heeft een ietwat jazzy sfeertje en dat zorgt voor een fraai moment op dit album. De twee mooiste nummers zijn uiteindelijk Seven sisters road en (hoe verassend?) All ‘bout the money. Die eerste is vooral erg mooi vanwege de tekst en de mooie melodie. De tweede omdat het zo goed in elkaar steekt dat je hem na al die jaren (zonder hem tussentijds gehoord te hebben) nog steeds van a tot z mee kan zingen. Simpel maar perfect. Toch een stuk leuker dan Jessie J die met het tekstueel soortgelijke Price tag op dit moment een succes boekt.

Grappig eigenlijk dat een album als dit ruim tien jaar geleden niet zo opvallend was, maar dat het nu twaalf jaar later toch niet eens zo slecht klinkt. Vooral niet in vergelijking met de huidige popmuziek. De productie is voor dit album vrij luchtig gehouden; het gehele album heeft dan ook een soort singer-songwriter stijl. Het is jammer dat ze maar één hit op haar naam heeft staan. Er staan btw. meerdere nummers op dit album die potentie hadden om uit te groeien tot hits. Geen enkel nummer is overigens niet leuk of slecht. Tja, die Meja. Helaas één van de zovele vergeten zangeressen uit de tijd van weleer.