Jakob Dylan - Women + Country (2010)

eerst Rick rubin nu T bone burnett achter de knoppen wat een mazzel als je de zoon bent van. geef deze dankzij t bone een kans. Rubin beetje te voorspelbaar de laatste jaren(behalve de laatste Cash dan)

Mooi album en je hoort ook wel dat deze is geproduceerd door T Bone, dat speciale geluid en soms ook gekke geluidjes (They've Trapped Us Boys). Zeer compleet album, ook door de mooie vrouwenstem die op de achtergrond mee zingt. Zijn vorige vond ik ook al erg goed, maar ging op de lange termijn wat vervelen, deze zal wat langer blijven hangen denk ik, doordat het een wat afwisselender album is geworden. Yonder come the blues is erg mooi, maar doet tegelijkertijd ook wel erg aan Springsteen denken, ach het mag de pret niet drukken. Vier dikke sterren welverdiend!

Op 6 tracks zingt Neko Case mee, weet alleen niet precies welke.

Ga m nu luisteren ben benieuwd. Vond zijn vorige plaat goed, maar ging me uiteindelijk ook vervelen.

Dat is dus die mooie vrouwenstem...

helaas de verveling slaat weer toe, ondanks dat ik T bone de beste producer van de wereld vind. Eigenlijk(en nu gaan heel veel mensen stijgeren)vind ik zijn vader ook muzikaal net te saai

Van zo'n taalfout ga ik inderdaad steigeren

Leuk plaatje, en zo af en toe hoor je wel dat het de zoon is van m'n favoriete singer-songwriter Bob Dylan.

Met deze plaat weet Jakob Dylan mij wel te bekoren. Of dit echt country is, dat weet ik nog zo niet. 'Lend A Hand' bijvoorbeeld is in mijn ogen geen countrysong, maar neigt meer naar een Joe Henry. Sterk nummer, prachtig geïnstrumenteerd vooral.

'Everybody's Hurting' is ook een persoonlijke favoriet van mij op deze plaat. Dit nummer is wel meer country-georiënteerd, maar is vooral een mooi, rustig nummer over pijn.

Het Springsteen-gehalte van 'Yonder Come The Blues' is vrij groot, zoals hierboven reeds schrander werd opgemerkt door Mr. B.

In een eerdere post zei ik dat zijn stem af en toe deed denken aan die van z'n vader, maar na enkele luisterbeurten meer hoor ik dat er toch niet echt meer in.

Dat de productie goed is, is een feit. Een nummer als 'They've Trapped Us Boys' is op zich niet zo speciaal, maar de goeie productie tilt het wel naar een hoger niveau.

Tot slot nog een vermelding voor afsluiter 'Standing Eight Count'; erg fijn nummer, de blazers geven het een apart sfeertje mee.

Aardig album dus van Jakob Dylan, waarmee hij bewijst dat hij toch vooral Jakob Dylan is, en niet de zoon van de oude heer Zimmerman, al komt hij nog niet aan de enkels van deze tweede, maar dat is niet meer dan normaal, als je naar 's mans staat van dienst kijkt.

3,5 sterren

Fijne plaat van Jakob D. Ik lees hier vooral de springsteeninvloeden, maar ik heb bij het beluisteren steeds het gevoel dat Jakob (misschien samen met papa) op bezoek is geweest bij ome Mark Knopfler. Dat lome, relaxte geluid op deze plaat past hier in ieder geval perfect bij.

Deze plaat is beter dan zijn voorganger, en dat vond ik al een meer dan redelijke bijdrage aan mijn muziekcollectie. Ik luister hem nog een aar keer, maar dit gaat richting 4 sterretjes.

Relaxed, heerlijk geproduceerd en opvallend mooie achtergrondstemmen van Neko Chase en Kelly Hogan waren mijn eerste gedachten bij het aanhoren van deze plaat.
Later, na het kritisch aanhoren van de songteksten, moet ik zeggen dat deze Dylan, de zoon van......een begenadigd "verhalenverteller" blijkt.
Ik vind dit een van de betere "country" platen van 2010.
Dat hij hier en daar duidelijk laat horen goed geluisterd te hebben naar Joe Henry doet hieraan geen afbreuk.

Misschien moeten we gewoon afspreken te vergeten wiens zoon dit is. Doet dat nou terzake? Ik dacht het niet. Ik heb in ieder geval erg veel plezier van de vorige plaat van Jakob, Seeing Things. Die was sterk op de akoestische folk gericht. Gaat hij met dit album nu meer de countrykant op? Ik ben benieuwd.

heel redelijk album, een paar erg mooie liedjes.
Wat ik wel mis is wat power en overtuiging. Het is allemaal
zo rustig. 3.5*

Wat een heerlijk album! Kan er niks anders van maken.

Na het mooie folk-album Seeing Things uit 2008 vol verwachting deze opgezet. Maar dat valt toch lichtelijk tegen. Inplaats van folk is hij nu veel meer country-getint maar dat is op zich het probleem niet, want ik mag best graag country horen.
Maar dan wel country met bezieling, met emotie, met iets dat me ontroert en me bij de lurven grijpt met een sterke tekst.
En dat doet Country and Women toch veel te weinig. Het is me veel te braafjes en de melodieën hebben niet genoeg spanning, variatie enz.
Nou heeft Jakob ook niet zo'n emotioneel doorleefde country-stem. Op Seeing Things werd dat nog goed gemaakt doordat daar het songmateriaal wel van goed niveau was. Maar op Country and Women wordt het allemaal erg middelmatig. Jammer, jammer. Volgende keer weer beter hoop ik.

Heerlijke melancholische plaat, die mij zo nu en dan aan het betere werk van JJ Cale doet denken.
Ik moet wel toegeven dat dit de eerste plaat is, die ik van 'm luister. Maar dat gaat zeker veranderen.

in een woord geweldig!!! En het producer`s werk van T Bone is ouderwets goed!

Oh, het is dus toch de zoon van. Ok.
Aardige CD. Lekker relaxt. Iets teveel country naar mijn mening.
Ik begrijp dat het vorige album meer folk is. Dan ga ik die binnenkort maar eens beluisteren.

Ik geef deze voorlopig 3.5 ster.

Waarom zou dat een minpunt moeten zijn?

Country is niet helemaal mijn smaak. Matter of personal taste.