Jakob Dylan - Women + Country (2010)

Met deze plaat weet Jakob Dylan mij wel te bekoren. Of dit echt country is, dat weet ik nog zo niet. 'Lend A Hand' bijvoorbeeld is in mijn ogen geen countrysong, maar neigt meer naar een Joe Henry. Sterk nummer, prachtig geïnstrumenteerd vooral.

'Everybody's Hurting' is ook een persoonlijke favoriet van mij op deze plaat. Dit nummer is wel meer country-georiënteerd, maar is vooral een mooi, rustig nummer over pijn.

Het Springsteen-gehalte van 'Yonder Come The Blues' is vrij groot, zoals hierboven reeds schrander werd opgemerkt door Mr. B.

In een eerdere post zei ik dat zijn stem af en toe deed denken aan die van z'n vader, maar na enkele luisterbeurten meer hoor ik dat er toch niet echt meer in.

Dat de productie goed is, is een feit. Een nummer als 'They've Trapped Us Boys' is op zich niet zo speciaal, maar de goeie productie tilt het wel naar een hoger niveau.

Tot slot nog een vermelding voor afsluiter 'Standing Eight Count'; erg fijn nummer, de blazers geven het een apart sfeertje mee.

Aardig album dus van Jakob Dylan, waarmee hij bewijst dat hij toch vooral Jakob Dylan is, en niet de zoon van de oude heer Zimmerman, al komt hij nog niet aan de enkels van deze tweede, maar dat is niet meer dan normaal, als je naar 's mans staat van dienst kijkt.

3,5 sterren

Relaxed, heerlijk geproduceerd en opvallend mooie achtergrondstemmen van Neko Chase en Kelly Hogan waren mijn eerste gedachten bij het aanhoren van deze plaat.
Later, na het kritisch aanhoren van de songteksten, moet ik zeggen dat deze Dylan, de zoon van......een begenadigd "verhalenverteller" blijkt.
Ik vind dit een van de betere "country" platen van 2010.
Dat hij hier en daar duidelijk laat horen goed geluisterd te hebben naar Joe Henry doet hieraan geen afbreuk.

Oh, het is dus toch de zoon van. Ok.
Aardige CD. Lekker relaxt. Iets teveel country naar mijn mening.
Ik begrijp dat het vorige album meer folk is. Dan ga ik die binnenkort maar eens beluisteren.

Ik geef deze voorlopig 3.5 ster.