The Bear That Wasn't - And So It Is Morning Dew (2010)
mijn stem
26 stemmen
België
Pop / Folk
Label: [PIAS]
-
The Little Witch and the Brave Boy Are Going to Venus (3:53)
-
Fizzy Good (Make Feel Nice) (4:03)
-
Headphones (3:33)
-
The Exciting Adventures of a Bad Bet, a Bad Alliteration and Mister Consequence (2:35)
-
Winterwandering (4:48)
-
They Are the Donutpeople (3:38)
-
We've Come Bearing Gifts (3:46)
-
Sour Apple (2:41)
-
Your Huckleberry Friend (6:20)
-
Ballad of Two Raindrops (3:55)
-
The Rain Is A-Coming (5:06)
-
Next Stop: Disneyland (3:16)
0
geplaatst: 9 maart 2010, 23:25 uur
Spelende kinderen openen de eerste paar seconden van dit album afkomstig uit (alweer) België.
En lieflijk speels mag The Bear That Wasn't best wel genoemd worden.
Verwarrende naam, en dat gaat ook op voor de inhoud, want kijkend naar de hoes en luisterend naar de liedjes, die zijdezacht worden gezongen, is er wel degelijk sprake van scherpte. Het is niet het zoveelste pop/folk plaatje dat we voorbij horen komen.
Nou ja, bij wijze van spreke dan, want origineel is het nu ook niet echt te noemen.
Toch weet Nils Verrese zich op de één of andere manier te ontworstelen aan de grote grijze folkmassa met een naam die ontleent is aan een kinderboek van Frank Tashlin.
Heel kwetsbaar, heel breekbaar en daarmee lukt het hem om zich te scharen in het rijtje grote namen als bijvoorbeeld een Elliott Smith (maar dan toch wat luchtiger van klank zoals b.v. Sour Apple). Tegelijkertijd ervaar ik ook kinderlijke onschuld, misschien zelfs wel wat naïviteit. Dromerig ook (dank u cello).
Mag deze noorderbuur weer een compliment aan de zuiderbuur geven? Ja, dat mag, bepaalt hij zelf, want wederom komt er een erg mooi album vandaan waarvan je hoopt dat er meerdere gemaakt worden als deze.
User Mctijn zit qua smaak behoorlijk op één lijn, maar de laatste tijd was het 'ons ben zuunig' qua sterrenregen van zijn kant of we begonnen erg uiteen te wijken. Deze tip van zijn kant laat zien dat het allemaal wel meevalt.
Laten we dit kleine grootse album alstublieft niet over het hoofd zien tussen alle grote releases van dit moment. The Bear That Wasn't verdient het om gehoord te worden!
En lieflijk speels mag The Bear That Wasn't best wel genoemd worden.
Verwarrende naam, en dat gaat ook op voor de inhoud, want kijkend naar de hoes en luisterend naar de liedjes, die zijdezacht worden gezongen, is er wel degelijk sprake van scherpte. Het is niet het zoveelste pop/folk plaatje dat we voorbij horen komen.
Nou ja, bij wijze van spreke dan, want origineel is het nu ook niet echt te noemen.
Toch weet Nils Verrese zich op de één of andere manier te ontworstelen aan de grote grijze folkmassa met een naam die ontleent is aan een kinderboek van Frank Tashlin.
Heel kwetsbaar, heel breekbaar en daarmee lukt het hem om zich te scharen in het rijtje grote namen als bijvoorbeeld een Elliott Smith (maar dan toch wat luchtiger van klank zoals b.v. Sour Apple). Tegelijkertijd ervaar ik ook kinderlijke onschuld, misschien zelfs wel wat naïviteit. Dromerig ook (dank u cello).
Mag deze noorderbuur weer een compliment aan de zuiderbuur geven? Ja, dat mag, bepaalt hij zelf, want wederom komt er een erg mooi album vandaan waarvan je hoopt dat er meerdere gemaakt worden als deze.
User Mctijn zit qua smaak behoorlijk op één lijn, maar de laatste tijd was het 'ons ben zuunig' qua sterrenregen van zijn kant of we begonnen erg uiteen te wijken. Deze tip van zijn kant laat zien dat het allemaal wel meevalt.
Laten we dit kleine grootse album alstublieft niet over het hoofd zien tussen alle grote releases van dit moment. The Bear That Wasn't verdient het om gehoord te worden!
* denotes required fields.
* denotes required fields.