Saxon - Denim and Leather (1981)

Ja precies! Het is zeker een compliment. Begin dit jaar nam ik mezelf voor om de oorsprong eens te bezoeken aangezien ik altijd de man was van het nieuwe materiaal.
En ik moet zeggen dat het erg leuk is en ik ben nog niet eens bij 1984

Als Saxon oude mannenrock is, wat is dan godsnaam Uriah Heep of Deep Purple of Cream of Led Zeppelin?

Ik heb Saxon (trouwens net als Manowar) nooit wat aangevonden. Puur en simpel om de reden dat het me niet greep. Maar ik ben geloof ik ook niet zo een NWOBHM-liefhebber.

Totaal niet beledigd hoor, een ieder zijn smaak man!
En voor mij ik heb mijn meeste favoriete bands ook pas later ècht ontdekt. In de zin van hele elpees ipv losse nummers die ik wel hoorde zo nu en dan, concerten... de meeste heb ik vroeger live niet mee mogen maken in hun gloriedagen, ben ik dan ook weer jaloers op.
Raven doet het btw de laatste jaren ook weer best aardig!

April 1981. Ik kwam uit een kleine puberdepressie die een jaar duurde. Blaadjes aan de bomen, vogeltjes zingen, de avonden worden langer en... hoera! De nieuwe Saxon zou verschijnen!

Tja... Op Hilversum 3 mopperde de altijd eerlijke Hanneke Kappen in radioshow Stampij met die prachtige hese stem over Saxons nieuwe plaat. Denim and Leather klonk namelijk nogal braafjes.
Hanneke en ik waren het eens: waar waren de gitaarmuren gebleven, waar die knallende drumsound? Het was bijna alsof ik de nieuwe Golden Earring hoorde: stevig was het zeker, maar denderen? Écht niet! Enige tijd later stond de plaat in de fonotheek, want aan kopen waagde ik me niet. Dat bleek een terechte keuze. Aardige songs in het gunstigste geval, maar écht los komt het nergens. Voor een band die een jaar lang had afgegeven op de brave productie van hun debuut, was dit onbegrijpelijk.

Een jaar of wat geleden kwam ik 'm in de kringloop tegen voor zowat niks. De versie uit 2009, verschenen om 30 jaar Saxon te vieren, mét liner notes en bonustracks. Opnieuw die matte ervaring bij het luisteren. Totdat de bonustracks beginnen. 20,000 Ft. was namelijk de B-kant van single Never Surrender en vooral afkomstig van de vorige plaat; productie: Pete Hinton en Will Reid Dick, die wél wisten hoe het moest. Binnen enkele seconden wordt het manco van Denim and Leather nog eens fijntjes onderstreept. Automatisch zet ik de muziek harder, alsof mijn arm een eigen wil heeft.

Idem voor de livetracks die volgen. Bap-Shoo-Ap is van Donington '80 en stond op de speciale editie-bonussingle bij datzelfde Never Surrender. Op zich een heel matige compositie, een meezinger immers; maar door de gitaarmuren en knallende drumsound dendert ie zo lekker, dat mijn arm de volumeknop nóg eens hoger zet.
Hierna volgt een concert van de Denim and Leather Tour 1981, inmiddels met Nigel Glockler op drums. Het begint met een openingsmuziekje, waarna de bronzen stem van BBC Radio 1-dj Tommy Vance de show opent. Het publiek herkent de stem van de presentator van de Friday Rock Show, die ik op krakende middengolf wekelijks luisterde. De sfeer is meteen daar en de tracks van het bijbehorende album komen live véél beter uit de verf dan in studioversie.

In de liner notes laat de vorig jaar overleden journalist Malcolm Dome zanger Biff Byford uitleggen wat er was gebeurd qua productie. Om waarschijnlijk financiële redenen had platenmaatschappij Carrere besloten dat Pete Hinton en Will Reid Dick passé waren. Welkom Nigel Thomas, afkomstig uit het managementteam met de wens producer te worden. In plaats van hem klein te laten beginnen, deed hij meteen een volwaardig album. Dom dom dom.

Alhoewel... Dome vertelt dat ook de andere single Princess of the Night (pas vijf jaar geleden ontdekte ik dat dit over een posttrein gaat...) het goed deed in de Britse charts. De sound die ik verfoei was wél radiovriendelijker. Twee hitsingles en een hitalbum. En toch. Ik ging twijfelen, net als Hanneke.

Eens dat het album niet de klasse en krakers van voorgaande twee albums heeft, uitzonderingen als de opener en de laatste twee songs daargelaten. Ook niet prominent vertegenwoordigd op The Eagle Has Landed. Tikje overrated van mijn kant al vind ik het titelnummer wel heavy doorkomen en And the Bands Played On een fijn liedje. Pete Hinton voorzag niet lang daarna Picture's Diamond Dreamer van een weergaloos geluid. Play It Loud is leuk met vermelding naar Deep Purple in de tekst en is Biff immer strijdlustig.

Nooit moeite gehad met de productie eerlijk gezegd, Al hoor ik wel dat ie anders klinkt vergeleken met de voorgangers. Ik juich zoiets dan juist weer toe. Geen herhaling van zetten. Nee, ga voor iets anders. Probeer eens wat. Als je er destijds bij was (ik niet, althans niet bewust) dan heeft het uiteraard een andere impact. Maar als je de albums jaren later leert kennen dan stoort het niet zo vind ik.

Hier leverden ze toen der tijd weer en prima plaat af hoor. Het goede niveau van het debuut album , strong arm of the law en wheels of steel word moeiteloos vast gehouden. Voor mij hoort hij zeker tussen de betere Saxon platen, al moet ik eerlijk bekennen dat ik de albums tot en met rock the nations uit 86 allemaal prima kan hebben.

Opgegroeid met de oude hardrock van Deep Purple, Black Sabbath en Led Zeppelin, alsmede met de oude symfo van Yes, ELP en aanverwante bands met hun vaak ellenlange nummers, was de opkomst van de punk een bittere pil om te slikken. Complexe breed uitgesponnen muziek met veelal mystieke teksten en individuele muzikale begaafdheid van de diverse muzikanten maakten hardhandig plaats voor rauwe korte nummers op simpele vierkwartsmaten. Opeens was het ouderwets om nog fan te zijn van eerder genoemde bands en aanverwante stromingen en helaas meende een muziektijdschrift als Oor daar aan mee te moeten doen: zolang het maar nieuw en anders was, was het ineens goed, en wat er nog van de "oude" bands uitkwam, zoals bijvoorbeeld het album "Drama" van Yes, werd meewarig becommentarieerd als zijnde "uit de tijd." Waabij ook de prachtige hoes van Roger Dean het moest ontgelden. Ik ergerde mij kapot aan dat commentaar, en bleef gewoon de oude bands trouw. Simpelweg omdat ik het mooie muziek vond: het enige criterium dat telt.
Bijzonder blij was ik dan ook dat ik kennis kon maken met een stroming die terugkwam van nooit echt
weggeweest: de hardrock op de golven van de New Wave Of British Heavy Metal (NWOBHM).
Iron Maiden is wellicht de meest succesvolle gebleken uit deze stroming, maar Saxon mag zeker niet ontbreken. "Denim and Leather" vertolkt in het titelnumner tekstueel namelijk precies de geest van de NWOBHM.
Maar eerlijk is eerlijk: we zijn inmiddels ruim 40 haar verder en als ik dit album nu beluister is het toch maar wat slapjes. Het is sowieso nooit mijn meest favoriete Saxon-album geweest: na Strong arm of the Law werd het helaas allemaal minder met deze band.
Het is een typische vroege jaren 80 plaat, maar daar waar ik platen van Maiden uit die tijd echt tijdloze klassiekers vind, vind ik deze daarentegen erg gedateerd. De band heeft absoluut mijn sympathie, maar ik kan anno 2026 niet meer warm lopen voor deze Denim and Leather.

Sikken Berend schreef:Hanneke Kappen vond dat dus bij de microfoon van KRO-radio ook. Net als ik. Ik verbaas me erover dat veel fans dit een goed album vinden: de productie verpest het. Als je de twee voorgangers en de opvolger hoort, weet je meteen wat ik bedoel.

Waarschijnlijk is mede daarom Maiden zoveel groter geworden: die zetten in de jaren '80 een uiterst consistente reeks platen neer, steevast van topkwaliteit.

PS Wat dat betreft mag topproducer Martin Birch niet opgenoemd blijven!

Ja, met alle respect voor Saxon, die ik zeer kan waarderen. Maar Iron Maiden was wel een paar maten groter. Zowel in kwaliteit van de songs en albums als in productie. En ze hadden de gimmick van Eddie natuurlijk; ik ben ervan overtuigd dat die ook wel aan hun welhaast mythische status in metalland heeft bijgedragen. Die jaren tachtig-albums waren stuk voor stuk van een uitzonderlijke kwaliteit. Echt een heel consistente reeks, zonder missers of zelfs maar een dipje. Die dipjes kwam overigens later wel, maar dat terzijde.

Saxon heb ik altijd beschouwd als een soort working class-variant van Maiden. Voor mij goed genoeg om te omarmen, want ze slaagden er altijd wel in om hun metal te voorzien van goede melodielijnen en dito refreinen. En de gitaarsolo's waren ook niet misselijk. Maar ze speelden wel een divisie lager dan Maiden (wie niet trouwens in die dagen ).

Ik moet zeggen dat het verschil in geluids- cq productiekwaliteit tussen deze Denim and Leather en platen als Strong arm of the law (hoewel die laatste duidelijk beter uit de verf komt, naar mijn idee hun beste) nooit zo heel erg is opgevallen. Wél ben ik het met RonaldjK eens dat de bonustracks op de CD-editie uit 2009 wel opvallend verschillen van de oorspronkelijke studio-opnamen. Die live-nummers knallen veel meer uit de speakers dan de wat matte studioversies, waar zelfs een remaster weinig aan kon verbeteren. Maar dat was eigenlijk de eerste keer dat het me opviel.

Wel leuk om dat achtergrondverhaal over de nieuwe producer nog eens goed tot me te nemen. Het verklaart natuurlijk een hoop. Saxon was niet altijd even gelukkig met de keuze van de mannen achter de knoppen. Het debuut is natuurlijk een klassiek voorbeeld, maar ook een album als Crusader heeft helaas te lijden onder een vlakke productie en vooral onevenwichtige mix. Dan had Maiden - toch maar weer even vergelijken - met Martin Birch als vaste kracht de zaken veel beter op orde.