Rhapsody of Fire - The Frozen Tears of Angels (2010)

Na 4 jaar van wachten gaat Rhapsody (of Fire) weer door met hun sage. Ik ben erg benieuwd. Tot nu toe hebben ze alleen nog maar goeie albums gemaakt.

Ik kan bijna niet wachten. Dit wordt voor mij een van de klappers van 2010. Ik heb al twee nummers gehoord via hun site. Klinkt veelbelovend.

Prachtig album. Ze klinken weer als vanouds en misschien nog wel beter. Ze hebben dit album wat harder gemaakt, vooral de vocalen zijn erg sterk. Dit is Rhapsody (Of Fire) zoals het hoort te zijn! Heerlijk album!

Briljant!!!
Geweldig!!!! Dit is waar ik 4 jaar op heb zitten wachten! Dikke 5 sterren!!

Inderdaad een briljant album, Ze mogen van mij wel lekker gaan touren en even Nederland aan doen. Dikke 5 sterren!

Het blijft net wat te bombastisch voor me, maar wel een van hun beste werken.

wanneer je heel het oeuvre(like me) van rhapsody kent is er weinig verrassing. het is misschien wat geperfectioneerd, ik heb grunts zoals in reign of terror nog niet gehoord volgens mij en er is weer een laagje pompeusheid en bombastiek bovenop gelegd.
maar de teneur is toch degelijk en vertrouwd. het is een beetje een combinatie van de laatste twee albums.

wat ik probeer te doen is mijn bevooroordeelde geest te zuiveren en doen alsof ik in een nieuw avontuur stap en van alles onder de indruk raak maar dat valt toch niet mee. het album verdient wel een hoog cijfer want de muziek is van torenhoge kwaliteit.

Na het matige Triumph or Agony hoopte ik dat Rhapsody met dit album alles op alles zou zetten en eindelijk haar top aan de Power Metal-scene zou bevestigen. Dat is wat mij betreft helemaal gelukt. Reign of Terror is misschien wel het meest veelzijdige nummer van de band. Heerlijk emotioneel, heftig, bombastisch, maar bovenal helemaal perfect.

'Oh nee, de mystieke, grimmige profetie van de boosaardige Nekron moet gestopt worden. De enige manier om dat te doen is af te reizen naar de op onbekende lokatie gesitueerde Heilige Berg waar het geheimzinnige boek van Erian in een oud fort van Nekron verborgen schijnt te liggen. In dit boek ligt de sleutel tot het ontrafelen van het Donkere Geheim besloten. De reis zal niet eenvoudig zijn.'

Aldus een licht panikerende Christopher Lee die met zijn typische stem en Welles-achtige dictie de inleiding verzorgt van het Frozen Tears Of Angels hoofdstuk uit de Rhapsody Of Fire geschriften. Zijn alter-ego's Dracula of Saruman hadden wel raad geweten met die idioot van een Nekron. Ze hadden de ledematen afgerukt en opgegeten en waren vervolgens zelf op de troon gaan zitten. Maar ja, hier is hij gewoon Christopher Lee en moet hij zich verlaten op het gezelschap rondom de voorbestemde held van het verhaal Dargor.

De muziek laat zich omschrijven zoals elke Rhapsody (of Fire) album zich laat omschrijven: Ultra bombastische powermetal met veel invloeden van klassieke componisten als Bach, Paganini en Verdi. Ook zijn er veel Europese folkelementen te bespeuren. Naast de traditionele metalbezetting voorgegaan door de theatrale vocalen van Fabio Lione en het Paganinispel van gitarist Luca Turilli, is er ontzettend veel ruimte voor klassieke orkestinstrumentatie en grootse koren. De arrangementen voor deze partijen zijn minutieus uitgewerkt en scheppen zo een wereld binnen een wereld. Dat is precies hetgeen wat Rhapsody Of Fire tot een bijzondere band maakt. Het is theatraal en veelal over the top maar de compositorische kwaliteiten en het lijvige concept maken het verteerbaar.

Deze truuk past de band op elk album toe. Elke keer is het vertrouwd en zijn de albums weer dusdanig uitgewerkt dat je er eigenlijk geen één wilt missen. Voor wat betreft The Frozen Tears Of Angels geldt dat het album nog bombastischer klinkt dan voorgaande albums. Dat heeft veelal te maken met de overrompelende productie. De koren en symfonische aanslagen komen met grof geweld de speakers uit. Daartegenover staat dat de slaggitaren ook lekker scherp in de mix staan en dat ook Lione's vocalen redelijk boven de koren uitstijgen. Kortom, alles is uitstekend in balans en prima te volgen.

Rhapsody Of Fire is creme de la creme van de Teutoonse power metal. The Frozen Tears Of Angels kan zich enkel meten met de andere albums van Rhapsody (Of Fire).

Jij kan me een hoop tekst altijd maar weer kwijt aan de band die altijd min of meer hetzelfde doet. Als je het zo stylistisch weet te verwoorden vind ik het toch altijd weer leuk.

Waar doel je op met 'Teutoons' eigenlijk? De Teutonen waren toch een Scandinavische stam?

Germaanse stam die ook in Scandinavië rondhuppelde inderdaad.

Ik bedoel er gewoon Europese power metal mee. Dat Teutoonse is een term die vroeger gegeven werd aan de metal die Helloween, Blind Guardian en al die andere fantasygerelateerde metalbands uit Europa maken. Die klinken een stuk opgewekter klink de Amerikaanse tegenhangers. Rhapsody rust stilistisch wel aardig op het fundament dat Helloween op Walls Of Jericho legde.
Het is gewoon een stijlfiguur. Niet teveel achter zoeken.

Leuk dat je het aardig vindt om te lezen. Rhapsody heeft me op het moment weer eens in haar greep.

Ik ben vergeten te stemmen zie ik.. Dan nu alsnog een zeer verlate stem .
Ik was een beetje bang dat Rhapsody achteruit zou gaan qua muziek, gezien ze erg mooi werk al hadden geleverd en je veel bands op den duur ziet verslappen,
maar ik was blij verrast met Frozen tears of angels, erg goed album weer!! Heerlijk mooi geheel, vooral weer die koorzangen erbij maken het weer geweldig. En instrumentaal, pff, simpelweg prachtig! Rhapsody is echt mijn 'guilty' pleasure binnen de metal.. Love it.

Ik kon een vreugdekreet niet onderdrukken toen Sea Of Fate van start ging! Eindelijk weer een snelle song die me meteen bij de strot grijpt. Na het mid-tempo over the top orkestrale geneuzel van de vorige twee albums horen we dit keer weer een stuk meer gitaar en mag het vooral weer even lekker power metal zijn. En daar is dan ook meteen vanuit het niets Reign Of Terror met een maniakaal krijsende Lione, weergaloze gitaarpartijen en prachtige koorzang. Raging Starfire is daarnaast voor de liefhebbers van Symphony Of Enchanted Lands ook een ongelooflijk gave track door het tempo, de euforische zangpartijen en de vurige solo's.

Op een album dat zo lekker loopt, valt een Italiaanse ballad als Danza Di Fuoco E Ghiaccio ook lekker positief op. Op de voorgaande albums vonkte de nummers nooit, waardoor een ballad niet bijzonder opviel. Deze speelse track is echter een klein hoogtepuntje te noemen. De andere ballad Lost In Cold Dreams wilde ik bijna afschrijven als een matig nummer, tot er ineens een weergaloze solopassage in kwam die me weer helemaal deed opveren. De afsluitende epic heeft daarnaast ook een prachtige naargeestige openingsriff die me kippenvel gaf. Dat de band zo sterk terug zou komen had ik echt niet verwacht!

Voorlopige tussenstand:
1. Power Of The Dragonflame
2. The Frozen Tears Of Angels
3. Dawn Of Victory
4. Symphony Of Enchanted Lands
5. Legendary Tales
6. Rain Of A Thousand Flames
7. Triumph And Agony
8. Symphony Of Enchanted Lands II

Tuurlijk hoop je op een goede plaat, maar zoiets ongelooflijk gaafs had ik eigenlijk niet meer verwacht zo acht jaar na het laatste meesterwerk. Zelden dat je een band nog zo hoort excelleren. Was dit een concert geweest, dan had ik een staande ovatie gegeven. Wat een ongelooflijk goed album is dit geworden! Het opent wat gereserveerd met Sea Of Fate. Klinkt lekker en belooft al beter te zijn dan de vorige twee albums. Crystal Moonlight valt toch wel wat tegen, maar vanaf dan gaat Rhapsody Of Fire voluit. Reign Of Terror is weer ouderwets energiek. Dit maakt me vrolijk! Danza di Fuoco e Ghiaccio is een rustmoment die qua stijl en kwaliteit overeen komt met The Village Of Dwarves en andere fluitballads.

Daarna ben ik een beetje kwijtgeraakt wat ik gehoord heb. De songs herinner ik me nauwelijks, maar wat hoor je hier veel vette dingen qua koren, orkestraties en vooral vlammed gitaarwerk van Turilli. De epische titeltrack doet daar dan nog een schepje bovenop. Ik heb zelfs even overwogen om dit op de eerste plaats te zetten. Misschien is deze wel beter, maar daar durf ik nog niet aan. Wat een geweldige, maar vooral erg geïnspireerde plaat is dit! Niet altijd even Rhapsody. Het doet soms wel denken aan Helloween en Stratovarius, maar dat maakt het eigenlijk ook wel erg leuk.

Tussenstand:
1. Power of the Dragonflame
2. The Frozen Tears Of Angels
3. Dawn Of Victory
4. Legendary Tales
5. Symphony Of Enchanted Lands
6. Rain Of A Thousand Flames
7. Triumph Or Agony
8. Symphony Of Enchanted Lands II

Oooh eindelijk na twee toch echt wel verslechterende albums kent Rhapsody hier hun pit weer, alsof ze de vermissende draad weer oppakten en er weer mee door zijn gaan spelen want wat klinkt 'The Frozen Tears of Angels' toch verschrikkelijk goed, en dan weet je gewoon zeker dat het werk van hiervoor zeker niet voor deze heren in de schijnwerpers staat, sterker nog je bent het gewoon niet gewend van een groepering als 'Rhapsody' zeker niet als ze met albums komen als 'The Frozen Tears of Angels'.

Ik dacht eigenlijk dat ik de energierijke 'Rhapsody' zoals ik ze voornamelijk ken kwijt was geraakt, en dan serieus in de zin dat hun echt keiharde albums nu verleden tijd was geweest. Maar met 'Sea Of Fate' begint het album toch wel erg sterk, het nummer wat er op volgt is nog wat twijfelachtig maar met het nummer 'Reign of Terror' staat 'Rhapsody' weer als een huis want wat klinkt dit nummer toch echt fantastisch, met een weer 'schreeuwende' Lione die niet weg te slaan is, en ook weer als een baksteen zijn woorden naar buiten brult zoals ik dat toch echt wel van hem verwachtte. En dan raast het album door, en heb je het totaal niet door dat er nog een mid-tempo nummer tussen hangt genaamd 'Lost in Cold Dreams' aangezien de band je inderdaad weer vast kon pakken en je er door heen sleurde alsof het niks was.

En dan ben ik er van overtuigd dat Rhapsody 'Of Fire' weer op het juiste pad zit met geweldige gitaarstukken, leuke orkestische geluiden die er in verwerkt zitten en dit keer niet overdreven veel, je ontdekt hier wel het verschil aan dit soort geluiden met o.a. het album 'Symphony of Enchanted Lands Part II' waar dit te overdreven naar voren kwam en werd gehaald door de heren. 'The Frozen Tears of Angels' is weer een fantastische binnenkomer waarmee de heren weer een stempel achter hebben gelaten, en ben ik weer erg fan van de sound en heb ik weer meer zin in deze marathon gekregen na het horen van 'The Frozen Tears of Angels'.

Voorlopige tussenstand:
01. Power of the Dragonflame
02. Dawn of Victory
03. The Frozen Tears of Angels
04. Legendary Tales
05. Symphony of Enchanted Lands
06. Symphony of Enchanted Lands Part II
07. Triumph Or Agony