Kate Nash - My Best Friend Is You (2010)
mijn stem
59 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Fiction
-
Paris (3:04)
-
Kiss That Grrrl (3:41)
-
Don't You Want to Share the Guilt? (5:05)
-
I Just Love You More (3:05)
-
Do-Wah-Doo (2:32)
-
Take Me to a Higher Plane (3:20)
-
I've Got a Secret (2:39)
-
Mansion Song (3:22)
-
Early Christmas Present (3:08)
-
Later On (3:34)
-
Pickpocket (3:21)
-
You Were So Far Away (3:26)
-
I Hate Seagulls / My Best Friend Is You (8:50)
-
Grrrilla Munch * (3:12)
-
R N B Side * (2:16)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
49:07
(54:35)
0
geplaatst: 15 maart 2010, 17:52 uur
Een stuk punkier, als we I Just Love You More mogen geloven. Erg sterk nummer ook, klonk wat meer als de eerste Cribs-demos, Yeah Yeah Yeahs en Pixies/Breeders. Toch maar een kans geven.
0
geplaatst: 19 maart 2010, 20:46 uur
Reint schreef:
Een stuk punkier, als we I Just Love You More mogen geloven. Erg sterk nummer ook, klonk wat meer als de eerste Cribs-demos, Yeah Yeah Yeahs en Pixies/Breeders. Toch maar een kans geven.
Een stuk punkier, als we I Just Love You More mogen geloven. Erg sterk nummer ook, klonk wat meer als de eerste Cribs-demos, Yeah Yeah Yeahs en Pixies/Breeders. Toch maar een kans geven.
Do Wah Doo is de eerste single, en die klinkt wel weer als de oude Kate. Dus misschien mixt ze beide stijlen. Ik kan in iedergeval niet meer wachten.
0
geplaatst: 31 maart 2010, 15:54 uur
Ik ben benieuwd, sympathiek meisje. Deze zomer treedt ze ook weer op in Paradiso.
0
Joy
geplaatst: 3 april 2010, 09:09 uur
wat hier zo goed aan is?
geen id, nash zingt continue hetzelfde en dat verveelt heel erg snel
geen id, nash zingt continue hetzelfde en dat verveelt heel erg snel
0
geplaatst: 10 april 2010, 19:29 uur
Joy schreef:
wat hier zo goed aan is?
geen id, nash zingt continue hetzelfde en dat verveelt heel erg snel
wat hier zo goed aan is?
geen id, nash zingt continue hetzelfde en dat verveelt heel erg snel
Kate Nash is een groot talent en heel uniek vind ik! Kijk heel erg uit naar dit album!
0
geplaatst: 14 april 2010, 21:58 uur
Joy schreef:
wat hier zo goed aan is?
geen id, nash zingt continue hetzelfde en dat verveelt heel erg snel
wat hier zo goed aan is?
geen id, nash zingt continue hetzelfde en dat verveelt heel erg snel
Dat is in enkel een argument voor een mening. 9/10 commerciële bands spelen/zingen continu hetzelfde. Trouwens, op haar vorige album zong ze niet eens continu hetzelfde. Zat behoorlijk wat variatie in. Alleen dat accent, tsja. Moet je liggen.
0
Joy
geplaatst: 14 april 2010, 22:34 uur
ligt mij duidelijk niet, 13 in dozijn en alleen dat accent maakt haar ietwat 'anders' dan al het andere top 40 gepeupel
tegenwoordig val je al snel op, een accentje hier, een opvallen uiterlijk daar, en tegelijkertijd wordt de houdbaarheid steeds korter
tegenwoordig val je al snel op, een accentje hier, een opvallen uiterlijk daar, en tegelijkertijd wordt de houdbaarheid steeds korter
0
geplaatst: 14 april 2010, 23:55 uur
Joy schreef:
tegenwoordig val je al snel op, een accentje hier, een opvallen uiterlijk daar, en tegelijkertijd wordt de houdbaarheid steeds korter
tegenwoordig val je al snel op, een accentje hier, een opvallen uiterlijk daar, en tegelijkertijd wordt de houdbaarheid steeds korter
Dat eerste heb je gelijk in, het tweede op zich ook maar voor Made of Bricks vond ik dat in ieder geval niet opgaan. Ik ben benieuwd naar deze.
0
JdW
geplaatst: 17 april 2010, 08:34 uur
Klinkt na twee luisterbeurten een stuk harder en volwassener dan de voorganger. Het verrast me wel op een prettige manier hoewel ze haar koers niet radicaal omgooit.
0
geplaatst: 17 april 2010, 09:42 uur
Deze plaat is dan nog niet zo fors gepromoot als de vorige... Lijkt me toch dat we deze plaat meer gaan horen de komende maanden.
0
geplaatst: 18 april 2010, 22:12 uur
Wat jammer, deze plaat bevalt mij totaal niet. Na Made of Bricks had ik wel zin in de volgende plaat en ik was helemaal enthousiast na het horen van de nieuwe single maar de rest van het album staat vol met matige nummers.
0
geplaatst: 20 april 2010, 20:55 uur
Toch wel een lekker album. een 13 in dozijn album ben ik het niet mee eens. Na made of bricks kan je er inderdaad horen dat er ze volwassener is geworden. er staan wel wat rare nummers op maar er staan vooral de eerste 5 nummers zijn erg goed. ik geef het een 3,5
0
geplaatst: 22 april 2010, 21:56 uur
met Do-Wah-Doo was ik toch overtuigd dat lily allen ondanks alles weer een nieuwe single uitbracht XD
0
geplaatst: 23 april 2010, 21:43 uur
Enkele jaren geleden scoorde Kate Nash een paar fijne popliedjes als het vrolijke doch boze kleine meisje dat aangenaam piano speelde, hoewel soms spelen overging in slaan en zingen verandere in schreeuwen. Maar dat zorgde juist wel voor een soort waardering en het was toch een nieuw geluid en daar ben ik altijd een voorstander van. Dat was drie jaar geleden en ach, je weet het hoe het gaat met dit soort popsterretjes: ze komen en gaan. Vorig jaar was Lily Allen de grote winnares op dat gebied en ik hoop dat Marina Diamandis het stokje dit jaar gaat overnemen, en Hollywood was nu al een bescheiden hitje dus dat zou zomaar eens kunnen gebeuren. Maar goed, terug naar Kate Nash: ik denk niet dat zij de popdiva van 2010 wordt. Het geluid van haar nieuwe album My Best Friend Is You heeft nog net wat meer dan op haar debuut een alternatief randje en mijn voorspelling is dat Kate Nash verdwijnt naar de underground.
My Best Friend Is You de ‘moeilijke tweede’ van Kate Nashen dan zijn er altijd twee keuzes: voortborduren op het geluid van je debuut, met als waarschijnlijk resultaat dat de critici je album afkraken als slap aftreksel van het debuut, of een nieuwe sound ontwikkelen (in vaktermen: ‘een Kid A’tje doen’), wat ook lang niet altijd gewaardeerd zal worden. Kate Nash haar beslissing neigt toch meer naar het tweede dan naar het eerste: in plaats van het meisje achter de piano is Kate Nash nu een zangeres met achter zich een heuse band. Het album opent in de vorm van Paris al meteen als een kermis van instrumenten: strijkers, gitaren, drums, handclaps begeleiden Kate Nash met haar scherpe accent. Up-tempo waren Kate’s liedjes altijd al, maar nu zijn het ook rocknummers geworden in plaats van popliedjes. Invloeden zouden PJ Harvey, Pixies/The Breeders en Yeah Yeah Yeahs zijn geweest.
Zoals ik al zei: critici zijn regelmatig niet gecharmeerd van de nieuwe sound van een band of artiest, en sinds ik mij tot ‘de critici’ mag rekenen, kan de vraag gesteld worden: hoe bevalt mij de nieuwe sound van Kate Nash? Het antwoord is niet geheel eenzijdig. Opener Paris is een geweldig nummer en over het algemeen klinkt ze een stuk volwassener dan op haar debuut. En dat is maar goed ook, want sommige liedjes van Made of Bricks waren wel erg drammerig en meer dan eens rees mij het beeld voor ogen van de 10-jarige Kate Nash die niet naar pianoles wil en op het instrument begint te slaan, al stampend en schreeuwend. Als je het zo bekijkt is Nash’ tweede dus een hele verbetering, maar de medaille heeft ook een keerzijde: zoals meestal bij een nieuw geluid (zie MGMT bijvoorbeeld), is dat nog niet meteen zo geperfectioneerd als je als luisteraar (of criticus) zou willen en daar heeft ook Kate Nash last van. Ik vind een album met verscheidenheid aan muziekstijlen meestal geen probleem, maar wel als er eenheid ontbreekt en dat is hier het geval. Sommige liedjes zoals het openingskwartet zijn pop/rock-liedjes, vrolijk maar niet zoetsappig en ook het boze meisje klinkt door, maar nu kunnen we haar serieus nemen. De eerste single Do-Wah-Doo is dan wél weer een net iets te melig liedje en valt door de mand als een goedkope, simpele single om toch nog een mainstream-publiek te bereiken.
De meeste liedjes daarna, de tweede en dus grootste helft van het album, zijn een stuk ruiger te noemen. Hier lijkt Kate Nash definitief de rock-kant op te gaan, en ook al zou je verwachten dat de zangeres daardoor volwassener gaat klinken, het tegendeel is waar: het effect is nu dat van een popdiva die tevergeefs probeert te rocken, soms ook door te gillen en schreeuwen, en daardoor niet meer serieus genomen wordt. Dat is vooral te horen in Mansion Song, waar Kate Nash toch lichtelijk uit de bocht vliegt. Hoewel niet op alle liedjes deze beschrijving van toepassing is – zeker tegen het einde komen er weer wat rustigere liedjes – blijft de hele CD een chaotische kruisbestuiving van pop en rock, veroorzaakt door de stemmingswisselingen van de grillige Britse zangeres.
We kunnen dus concluderen dat ook Kate Nash last heeft van de zogenaamde moeilijke tweede en bovendien in een identiteitscrisis verkeert. Dat tweede is de voornaamste reden dat My Best Friend Is You toch niet helemaal aanslaat bij Caspar de criticus. Maar deze koerswijziging is toch eentje waarvoor mijn toekomstverwachtingen positief mogen worden bijgesteld. Alleen hopelijk weet Kate Nash dan wel of ze de stoere rockchick moet spelen of toch het booslieve meisje.
Eerder verschenen op:http://beautifulfreaks.nl
My Best Friend Is You de ‘moeilijke tweede’ van Kate Nashen dan zijn er altijd twee keuzes: voortborduren op het geluid van je debuut, met als waarschijnlijk resultaat dat de critici je album afkraken als slap aftreksel van het debuut, of een nieuwe sound ontwikkelen (in vaktermen: ‘een Kid A’tje doen’), wat ook lang niet altijd gewaardeerd zal worden. Kate Nash haar beslissing neigt toch meer naar het tweede dan naar het eerste: in plaats van het meisje achter de piano is Kate Nash nu een zangeres met achter zich een heuse band. Het album opent in de vorm van Paris al meteen als een kermis van instrumenten: strijkers, gitaren, drums, handclaps begeleiden Kate Nash met haar scherpe accent. Up-tempo waren Kate’s liedjes altijd al, maar nu zijn het ook rocknummers geworden in plaats van popliedjes. Invloeden zouden PJ Harvey, Pixies/The Breeders en Yeah Yeah Yeahs zijn geweest.
Zoals ik al zei: critici zijn regelmatig niet gecharmeerd van de nieuwe sound van een band of artiest, en sinds ik mij tot ‘de critici’ mag rekenen, kan de vraag gesteld worden: hoe bevalt mij de nieuwe sound van Kate Nash? Het antwoord is niet geheel eenzijdig. Opener Paris is een geweldig nummer en over het algemeen klinkt ze een stuk volwassener dan op haar debuut. En dat is maar goed ook, want sommige liedjes van Made of Bricks waren wel erg drammerig en meer dan eens rees mij het beeld voor ogen van de 10-jarige Kate Nash die niet naar pianoles wil en op het instrument begint te slaan, al stampend en schreeuwend. Als je het zo bekijkt is Nash’ tweede dus een hele verbetering, maar de medaille heeft ook een keerzijde: zoals meestal bij een nieuw geluid (zie MGMT bijvoorbeeld), is dat nog niet meteen zo geperfectioneerd als je als luisteraar (of criticus) zou willen en daar heeft ook Kate Nash last van. Ik vind een album met verscheidenheid aan muziekstijlen meestal geen probleem, maar wel als er eenheid ontbreekt en dat is hier het geval. Sommige liedjes zoals het openingskwartet zijn pop/rock-liedjes, vrolijk maar niet zoetsappig en ook het boze meisje klinkt door, maar nu kunnen we haar serieus nemen. De eerste single Do-Wah-Doo is dan wél weer een net iets te melig liedje en valt door de mand als een goedkope, simpele single om toch nog een mainstream-publiek te bereiken.
De meeste liedjes daarna, de tweede en dus grootste helft van het album, zijn een stuk ruiger te noemen. Hier lijkt Kate Nash definitief de rock-kant op te gaan, en ook al zou je verwachten dat de zangeres daardoor volwassener gaat klinken, het tegendeel is waar: het effect is nu dat van een popdiva die tevergeefs probeert te rocken, soms ook door te gillen en schreeuwen, en daardoor niet meer serieus genomen wordt. Dat is vooral te horen in Mansion Song, waar Kate Nash toch lichtelijk uit de bocht vliegt. Hoewel niet op alle liedjes deze beschrijving van toepassing is – zeker tegen het einde komen er weer wat rustigere liedjes – blijft de hele CD een chaotische kruisbestuiving van pop en rock, veroorzaakt door de stemmingswisselingen van de grillige Britse zangeres.
We kunnen dus concluderen dat ook Kate Nash last heeft van de zogenaamde moeilijke tweede en bovendien in een identiteitscrisis verkeert. Dat tweede is de voornaamste reden dat My Best Friend Is You toch niet helemaal aanslaat bij Caspar de criticus. Maar deze koerswijziging is toch eentje waarvoor mijn toekomstverwachtingen positief mogen worden bijgesteld. Alleen hopelijk weet Kate Nash dan wel of ze de stoere rockchick moet spelen of toch het booslieve meisje.
Eerder verschenen op:http://beautifulfreaks.nl
0
geplaatst: 1 mei 2010, 11:30 uur
Do-Wah-Doo vind ik een aanstekelijk nummer, het rockt en het swingt en van mij mag het gerust een hit worden.
0
geplaatst: 2 mei 2010, 22:42 uur
Ja, was het maar zo'n feest. Erg sterke popsong inderdaad. Oh, en Caspar: de ruigere momenten die neit altijd even zuiver of krachtig klinken vind ik juist geloofwaardiger. Pitchfork verwoordt dat imo goed hier:
''Whether she's squawking on "I Just Love You More", hypnotically repeating a coming-out dilemma on "I've Got a Secret", or veering off into a foul-mouthed critique of groupie culture on "Mansion Song", Nash's leftfield moves resonate all the more here because she resembles someone you might actually know, a person with flaws-- not some impossibly cool rock goddess. ''
0
Joy
geplaatst: 3 mei 2010, 12:22 uur
om je kapot te schamen
dat dit soort 9de hands meuk nog gedraaid en verkocht wordt
dat dit soort 9de hands meuk nog gedraaid en verkocht wordt
0
geplaatst: 7 mei 2010, 19:02 uur
Reint schreef:
Ja, was het maar zo'n feest. Erg sterke popsong inderdaad. Oh, en Caspar: de ruigere momenten die neit altijd even zuiver of krachtig klinken vind ik juist geloofwaardiger. Pitchfork verwoordt dat imo goed hier:
Ja, was het maar zo'n feest. Erg sterke popsong inderdaad. Oh, en Caspar: de ruigere momenten die neit altijd even zuiver of krachtig klinken vind ik juist geloofwaardiger. Pitchfork verwoordt dat imo goed hier:
(quote)
Dat is misschien wel waar, maar, zoals Pitchfork ook zegt, komt het geheel wat schizofreen over. Wat er voor mij voor zorgt dat ik niet meer weet wie ik nou moet geloven: de krachtig maar ietwat onzuiver zingende Kate Nash of het popprinsesje dat ze op haar debuut was en ook hier weer door laat klinken.
0
geplaatst: 9 mei 2010, 17:43 uur
Dat sommige mensen er nog zoveel aandacht aan besteden als de muziek ze niet boeit.
0
Joy
geplaatst: 9 mei 2010, 19:19 uur
minder aandacht dan aan muziek die ik wel goed vind
wil het best onderbouwen maar dan krijg je vanzelfsprekend nog meer geleuter over waarom iemand iets negatiefs zegt over een bepaalde artiest en er voor de zoveelste keer weer een flutdiscussie gevoerd gaat worden over het feit dat iemand zich niet positief uitlaat
of mag je op een site als dit alleen iets positiefs zeggen, het lijkt er vaak wel op
wil het best onderbouwen maar dan krijg je vanzelfsprekend nog meer geleuter over waarom iemand iets negatiefs zegt over een bepaalde artiest en er voor de zoveelste keer weer een flutdiscussie gevoerd gaat worden over het feit dat iemand zich niet positief uitlaat
of mag je op een site als dit alleen iets positiefs zeggen, het lijkt er vaak wel op
0
geplaatst: 9 mei 2010, 20:00 uur
Joy schreef:
minder aandacht dan aan muziek die ik wel goed vind
wil het best onderbouwen maar dan krijg je vanzelfsprekend nog meer geleuter over waarom iemand iets negatiefs zegt over een bepaalde artiest en er voor de zoveelste keer weer een flutdiscussie gevoerd gaat worden over het feit dat iemand zich niet positief uitlaat
of mag je op een site als dit alleen iets positiefs zeggen, het lijkt er vaak wel op
minder aandacht dan aan muziek die ik wel goed vind
wil het best onderbouwen maar dan krijg je vanzelfsprekend nog meer geleuter over waarom iemand iets negatiefs zegt over een bepaalde artiest en er voor de zoveelste keer weer een flutdiscussie gevoerd gaat worden over het feit dat iemand zich niet positief uitlaat
of mag je op een site als dit alleen iets positiefs zeggen, het lijkt er vaak wel op
Ja, dat idee krijg je waarschijnlijk als je een extreme en compleet ongefundeerde mening neerplempt. Als ik een jaren tachtig speedmetal-album niet leuk vind ga ik daar ook niet over lopen zeiken want ik kan er toch niks nuttigs over zeggen. Dat was ook muziek die sommigen geweldig vonden en anderen niks. En dat was muziek waar een hoop (een hoop) van verscheen. Ook al ben ik van mening dat Nash vrij uniek is.
0
Joy
geplaatst: 9 mei 2010, 21:41 uur
wat nash ten gehore brengt zijn hele simpele 13 in dozijn allemaal al duizend keer eerder in elkaar geflantse nummers die alleen maar ietwat opvallen door haar manier van zingen, die zo eentonig is dat het je al snel de keel uitkomt
totaal niet boeiend, ongeinspireerd, het bewijs dat je niet alteveel hoeft te kunnen om ene cd te maken waarvan er al duizenden zijn verschenen, behalve een ietwat afwijkende manier van zingen, en/of jezelf presenteren
het zoveelste produkt , en het valt me nog mee dat er een 2de cd is gekomen na 3 jaar, wat behoorlijk lang is anno 2010 in commercieel muziekland, er schijnt toch iemand in te geloven in ene produkt dat waarschijnlijk snel vergeten zal zijn, en terecht
totaal niet boeiend, ongeinspireerd, het bewijs dat je niet alteveel hoeft te kunnen om ene cd te maken waarvan er al duizenden zijn verschenen, behalve een ietwat afwijkende manier van zingen, en/of jezelf presenteren
het zoveelste produkt , en het valt me nog mee dat er een 2de cd is gekomen na 3 jaar, wat behoorlijk lang is anno 2010 in commercieel muziekland, er schijnt toch iemand in te geloven in ene produkt dat waarschijnlijk snel vergeten zal zijn, en terecht
0
geplaatst: 9 mei 2010, 22:17 uur
Joy schreef:
wat nash ten gehore brengt zijn hele simpele 13 in dozijn allemaal al duizend keer eerder in elkaar geflantse nummers die alleen maar ietwat opvallen door haar manier van zingen, die zo eentonig is dat het je al snel de keel uitkomt
totaal niet boeiend, ongeinspireerd, het bewijs dat je niet alteveel hoeft te kunnen om ene cd te maken waarvan er al duizenden zijn verschenen, behalve een ietwat afwijkende manier van zingen, en/of jezelf presenteren
het zoveelste produkt , en het valt me nog mee dat er een 2de cd is gekomen na 3 jaar, wat behoorlijk lang is anno 2010 in commercieel muziekland, er schijnt toch iemand in te geloven in ene produkt dat waarschijnlijk snel vergeten zal zijn, en terecht
wat nash ten gehore brengt zijn hele simpele 13 in dozijn allemaal al duizend keer eerder in elkaar geflantse nummers die alleen maar ietwat opvallen door haar manier van zingen, die zo eentonig is dat het je al snel de keel uitkomt
totaal niet boeiend, ongeinspireerd, het bewijs dat je niet alteveel hoeft te kunnen om ene cd te maken waarvan er al duizenden zijn verschenen, behalve een ietwat afwijkende manier van zingen, en/of jezelf presenteren
het zoveelste produkt , en het valt me nog mee dat er een 2de cd is gekomen na 3 jaar, wat behoorlijk lang is anno 2010 in commercieel muziekland, er schijnt toch iemand in te geloven in ene produkt dat waarschijnlijk snel vergeten zal zijn, en terecht
Duidelijk, dank je wel. Dat laatste zinnetje klopt alleen niet helemaal. Ik kan genoeg bands/zangeressen/zangers opnoemen die het naar mijn smaak véél te lang uithouden. En dat is meer dan drie jaar.
0
geplaatst: 10 mei 2010, 09:35 uur
andnino schreef:
Duidelijk, dank je wel. Dat laatste zinnetje klopt alleen niet helemaal. Ik kan genoeg bands/zangeressen/zangers opnoemen die het naar mijn smaak véél te lang uithouden. En dat is meer dan drie jaar.
(quote)
Duidelijk, dank je wel. Dat laatste zinnetje klopt alleen niet helemaal. Ik kan genoeg bands/zangeressen/zangers opnoemen die het naar mijn smaak véél te lang uithouden. En dat is meer dan drie jaar.
Ik denk dat joy bedoeld dat het gat tussen de 1e en 2e plaat van Nash 3 jaar was (is dat lang? ik zie het vaker gebeuren, zomaar een voorbeeld:
Red Hot Chili Peppers - Blood Sugar Sex Magik (1991)
Red Hot Chili Peppers - One Hot Minute (1995)
Red Hot Chili Peppers - Californication (1999)
Red Hot Chili Peppers - By the Way (2002)
Red Hot Chili Peppers - Stadium Arcadium (2006) ).
0
Joy
geplaatst: 10 mei 2010, 09:52 uur
huh?
en dat is 4 jaar
magoed
ik bedoel dat het meevalt dat nash na 3 jaar nog een kans krijgt nog een cd uit te brengen, je moet er snel bij zijn tegenwoordig, voor je het weet ben je ingehaalt door een nieuw nontalent
en dat is 4 jaar
magoed
ik bedoel dat het meevalt dat nash na 3 jaar nog een kans krijgt nog een cd uit te brengen, je moet er snel bij zijn tegenwoordig, voor je het weet ben je ingehaalt door een nieuw nontalent
0
geplaatst: 10 mei 2010, 10:07 uur
Joy schreef:
huh?
en dat is 4 jaar
magoed
ik bedoel dat het meevalt dat nash na 3 jaar nog een kans krijgt nog een cd uit te brengen, je moet er snel bij zijn tegenwoordig, voor je het weet ben je ingehaalt door een nieuw nontalent
huh?
en dat is 4 jaar
magoed
ik bedoel dat het meevalt dat nash na 3 jaar nog een kans krijgt nog een cd uit te brengen, je moet er snel bij zijn tegenwoordig, voor je het weet ben je ingehaalt door een nieuw nontalent
Als dat nou eens gebeurd was met Rihanna, Timbaland, de Pussycat Dolls, Akon, 50 cent en weet ik veel...
0
geplaatst: 23 juni 2010, 11:49 uur
Ik vind dat Kate Nash met dit album een redelijk goede tweede heeft neergezet. Ik vind die 60's invloeden zo lekker op Paris, Kiss that Grrrl & Do-Wah-Doo. Kan iemand mij meer muziek aanraden dat een beetje van dat kaliber is? Die lekkere 60's sound? Ik had de review van de Oor gelezen, en daar stond ook iets in over een andere band, maar inmiddels is die Oor alweer weg, en ik ben het vergeten!
0
geplaatst: 25 juni 2010, 20:55 uur
Rickiee schreef:
Ik vind dat Kate Nash met dit album een redelijk goede tweede heeft neergezet. Ik vind die 60's invloeden zo lekker op Paris, Kiss that Grrrl & Do-Wah-Doo. Kan iemand mij meer muziek aanraden dat een beetje van dat kaliber is? Die lekkere 60's sound? Ik had de review van de Oor gelezen, en daar stond ook iets in over een andere band, maar inmiddels is die Oor alweer weg, en ik ben het vergeten!
Ik vind dat Kate Nash met dit album een redelijk goede tweede heeft neergezet. Ik vind die 60's invloeden zo lekker op Paris, Kiss that Grrrl & Do-Wah-Doo. Kan iemand mij meer muziek aanraden dat een beetje van dat kaliber is? Die lekkere 60's sound? Ik had de review van de Oor gelezen, en daar stond ook iets in over een andere band, maar inmiddels is die Oor alweer weg, en ik ben het vergeten!
Ok, er is maar een antwoord: Camera Obscura! Hun nieuwste plaat zit vol met fantastische melodieen: klik.
En een andere aanrader is de plaat van God Help The Girl
Minder recent zijn The Supremes, Shirelles, Shangri-Las, The Ronettes, The Marvelettes, Martha & The Vandellas essentiele girl-groups.
0
rick*
geplaatst: 2 juli 2010, 08:07 uur
Best een leuk album, wat melodieuzer dan de voorganger en wat beter productiewerk. De eerste drie liedjes zijn prima, vooral ook het einddialoog van de derde, "Don't you want to share the guilt?". I love you more is wat schreeuwerig. Ik hou wel van het gek doen, maar kan me voorstellen dat mensen het niet mooi vinden. Do Wah Do is het meest pakkende liedje hier. De minder mooie poging is "Mansion Song", maar ze moet het toch wel boeiend houden door af en toe een andere kant te laten zien, ook al past dit naar mijn mening niet echt bij haar.
Het einde van het album is wat rustiger maar prima uit te zitten. Leuk pianowerk ook bij "Pickpocket".
Ik vind het geen verkeerd album!
Het einde van het album is wat rustiger maar prima uit te zitten. Leuk pianowerk ook bij "Pickpocket".
Ik vind het geen verkeerd album!
0
geplaatst: 28 februari 2011, 14:36 uur
Ik ben toch wel aangenaam verrast door dit album, een hele andere sound en ik vind dit toch wel een klasse beter dan haar debuut. Alleen met Mansion Song gaat ze een beetje de mist in.
3,5 Sterren.
3,5 Sterren.
* denotes required fields.
* denotes required fields.