Miss May I - Apologies Are for the Weak (2009)

Bikkelharde metalcore, goed uitgevoerd maar nogal eenzijdig en qua geluid vrij eentonig. De songs zijn degelijk maar niet echt geweldig. De boel wordt enigzins gered door de strakke ritmesectie en de goede zang, overtuigend in zowel de brute als de meer melodieuze passages.

Zoals James hierboven zegt: bijzonder brute metalcore, of stiekem "post-hardcore". Het geinige aan deze band zijn de bijzonder harde breakdowns. Het minder goede aan deze band is dat ze daar muziek rond proberen te maken. Dit is echt zo'n plaat die ik enkel en alleen luister om de bijzonder sterke breaks en die dertigtal seconden per nummer eindeloos op repeat kan zetten. Denk maar aan Architect. Ongelooflijk.

De rest is echter een stuk minder opzienbarend. Wel heel degelijk, maar meer ook niet. Denk aan een luisterbare The Devil Wears Prada, een brute We Came As Romans, een metalcore-versie van Asking Alexandria of een straightforward August Burns Red. Live een echte aanrader, op plaat goed voor een aantal hartverzakkingen, mits enig geduld.