Barren Earth - Curse of the Red River (2010)

Een geweldige Progressieve Death Metal album met Folk en Doom boventonen. Van een band met leden uit Amorphis, Moonsorrow en Swallow the Sun mag je zeker iets leuks verwachten. En aan die verwachtingen zijn meer dan ruim voldaan. Geweldige riffs, melancholische zang, rustgevende keyboard melodieën en folky intermezzo's zijn volop aanwezig gedurende het gehele album, vergezeld met een uitstekende productie van de enige echte Dan Swanö.

Iedereen die graag luistert naar Opeth, Amorphis en Swallow The Sun zal van dit album waarderen. Maar echt, met muziek van deze omvang, zal iedereen die überhaupt, graag naar metal luistert dit een goed luisterbeurt moeten geven.

Ik heb het album zonet aangeschaft. Straks eens beluisteren.

Inderdaad een mooi verzorgd album, vol sfeervolle doom. Niet helemaal mijn ding- de zweverige folk-elementen zijn niet echt aan mij besteed- maar de songs zitten goed in elkaar en alles wordt zeer overtuigend gebracht. Variatie genoeg ook, met fraaie melodie- en zanglijnen naast het brute geweld.

Het doet soms wel aan Opeth denken maar gelukkig heeft Barren Earth een eigen identiteit. De muziek op zich klinkt overtuigend, het album als geheel en de losse nummers zeggen mij nog niet zoveel. Misschien nog een keer of honderd beluisteren.

Intussen is mij wel duidelijk dat in elk nummer mooie memorabele melodieën zitten verwerkt. Maar door de in mijn oren wat ondermaatse zangpartijen en niet altijd bijzonder geïnspireerde opbouw van nummers weet het mij net niet helemaal te grijpen. Hoedanook een erg sfeervol album dat ik zeker af en toe zal blijven opzetten.

Elke keer ik dit album draai vermindert de kracht van de vergelijking met Opeth en wint het album aan kracht van zichzelf. Toch wel een sterk plaatje, vol met knappe veel gelaagde metalmuziek die erg eclectisch is zonder dat dit ook maar een keer gekunsteld overkomt.

Samen met After van Ihsahn voorlopig de beste metalplaat van het jaar. Afwisselende nummers met een eigen gezicht die blijven boeien.

Ik blijf hier bij dit album toch met een gevoel van net-niet-helemaal zitten. De zangpartijen, de nummers, de instrumentatie, het mist allemaal juist dat kleine beetje extra wat het beklijvend moet maken.

Eigenlijk vind ik nu alleen de cleane zangpartijen nog wat in gebreke blijven.
De melodieën zijn oké, maar de klank van de stemmen is soms al te knullig.

Naar aanleiding van het tweede album deze nog een kans gegeven, en ik vraag me af: waarom geef ik dit slechts 3 sterren? Een opwaardering is dus noodzakelijk. Laat ik beginnen met een halfje extra, dit is bij vlagen toch wel indrukwekkend en sfeervol.

3,5 sterren

ik ga deze bijna beter vinden dan de tweede. Het vergt een beetje meer tijd, maar deze zit wel erg goed in mekaar.

Zeer sterk progressief death metal album. Het ontkomt natuurlijk niet aan een vergelijking met Opeth, maar ik vind dat het ook genoeg een eigen gezicht heeft. Lekker zwaar ook!

De band heeft inmiddels een nieuwe zanger. Het derde album verschijnt richting het einde van maart.

Dan moet ik dat derde album maar eens een kans geven.

Ik zie nu ook dat er al twee nummers vrijgegeven zijn, waaronder deze (de andere is de titeltrack On Lonely Towers), een lyric video voor A shapeless derelict: Ik zeg: lekker!

Dit album uit de uitverkoopbakken van K-Scope gehaald. Lijkt van ver wat op Opeth, maar heeft voldoende elementen om een eigen smoel te hebben. Prima aanvulling in mijn collectie. Moet maar eens op zoek gaan naar de andere cd's van deze heren.

De twee opvolgers zitten muzikaal in hetzelfde straatje maar hebben beide toch duidelijk een eigen karakter.

Prima band, Barren Earth. Al vind ik hun albums altijd net-niet-helemaal overtuigen.

heb deze nav de score op deze site gekocht. Prima album! Had meer Opeth achtige nummers verwacht en eigenlijk ben ik verbaasd dat namen als Paradise Lost en vooral Amorphis niet eerder genoemd zijn als vergelijkings materiaal. De vocalen zijn idd niet het sterkste deel vd band. De wat mistige zware sfeer spreekt mij enorm aan, lekkere lange en in een laag tempo gespeelde nummers die wel wat tijd nodig zullen hebben. Ik ga hem nog maar een keer luisteren.