Rick Nelson - Greatest Hits (2002)

De carrière van Rick(y) Nelson volgt min of meer het standaardpatroon van alle heartthrobs die in de jaren 50 in de schaduw van Elvis opkwamen en in de vroege jaren 60 door de Britse Invasie vakkundig buitenspel werden gezet, met drie afwijkingen: hij hield het net iets langer vol dan gelijksoortige collega's, hij wilde zijn romantische pop nog wel eens afwisselen met wat swingende rockabilly inclusief springerige solo's, en in de jaren 70 maakte hij een verrassende en vrij "introspectieve" comeback.
        Dit album bevat praktisch al zijn Amerikaanse top-10-hits van tussen 1957 en 1963 (inclusief de nummers 1 Poor little fool en Travelin' man en het overbekende Hello Mary Lou), plus twee nummers uit zijn country-periode van begin jaren 70 waaronder het door hemzelf geschreven autobiografische Garden party (zijn laatste hit). Het boekje bevat een aardige tekst over Nelsons levensloop en een degelijke annotatie bij de nummers, en het geremasterde geluid is prima.
        Dat gezegd hebbende kan ik me niet helemaal vinden in de ronkende loftuitingen van James Ritz in het boekje bij deze CD. DIt repertoire is allemaal prima beluisterbaar en wekt bij mij eigenlijk alleen bij het extreem melige Sweeter than you echte gaapneigingen, maar aan de andere kant is het ook maar zelden echt speciaal: de composities zitten vaak keurig in het voorspelbare fifties-pop-idioom, de arrangementen sprankelen niet echt (afgezien van incidentele solo's van James Burton) en Nelsons stem is feitelijk niet zo bijzonder – hij zingt alles adekwaat, maar ik krijg alleen bij de laatste twee nummers echt een klik met zijn voordracht.
        Het venijn zit een beetje in de staart: Teenage idol is een voor die tijd en voor zo'n popidool opmerkelijk openhartig verslag van alle nadelen die er aan roem kleven, op Fools rush in en For you probeert hij iets meer in de richting van de "beatmuziek" te gaan (inclusief een hardere gitaar en een stevig orgeltje – helaas wordt zijn stem daarbij zódanig "double-tracked" opgenomen dat alle expressiviteit daardoor uit zijn zang verdwijnt), She belongs to me is een acceptabele (zij het niet spectaculaire) Dylan-cover, en Garden party is een sublieme onderkoelde afsluiter. Zo krijgt deze compilatie op het einde nog een beetje kleur, maar uiteindelijk is dat toch niet voldoende om mij te doen begrijpen waarom deze jongen/man indertijd zo'n grote ster was.