Rick Roberts - Windmills (1972)

Vreemd dat hier geen enkel bericht staat, en zelfs geen enkele stem. Rick Roberts deed het in die tijd toch best aardig (Flying Burrito Brothers). Zeker met een indrukwekkende lijst aan gastartiesten had ik verwacht dat Rick meer bekendheid zou genieten. O.a. Bernie Leadon, Don Henley, Al Perkins, Chris Hillman, Dallas Taylor, Joe Lala, David Crosby en Jackson Browne spelen mee op dit album. Manassas had vrije dag denk ik.

Ik vind het album uiteindelijk net iets te mainstream, de productie had gewoon wat rauwer gemoeten. Dit is me iets te gladgestreken, maar er staan wel een aantal sterke nummers op. De opener 'Deliver Me' klinkt voor mij als een wanhopige poging om een hit te scoren, maar bijvoorbeeld 'Davy McVie', 'Pick Me Up on Your Way Down' (ondanks gejatte vioollijn) en vooral 'In My Own Small Way' vind ik erg mooi.

Raar eigenlijk dat ik hier Droombolus niet aantref.

Heel lang naar gezocht, na jaren gevonden, she is a song al jaren in bezit, Windmills is het solodebuut van Rick, ik vind deze veel sterker dan de opvolger, het geheel heeft wat meer zeggingskracht, het komt allemaal net wat krachtiger over.

Na deel uitgemaakte te hebben van de Burrito Bros kwamen zijn soloprojecten niet echt van de grond, reden voor Rick om het weer in groepsverband te proberen, dat werd Firefall, waar hij vooral met het eerste album veel succes oogstte in zijn thuisland, vooral Cinderella laat misschien wel een belletje rinkelen, aardige,vrij gladde muziek, ik prefereer toch zijn album met de Burrito Bros en zijn twee soloprojecten, op vinyl.

wat info over de man. uit een interview van 1977 op de vraag "Who's idea was it to get Rick into the Burritos after Gram Parsons' departure? antwoordde Chris Hillman: I hired him for his clear tenor voice and he had a couple of good songs plus a lot of needed enthusiasm". en zo geschiedde. in 1970 deden The Burrito Brothers NL/Amsterdam aan in de vrijwel originele line-up van de band, t.w. "Sneaky"Pete Kleinow, Chris Hillman, Michael Clarke, Bernie Leadon en de vervanger van Gram Parsons deze Rick Roberts. de man maakte 2 solo albums op het A&M label, waarvan dit de 1e is. 8 van de 9 nummers zijn van de man zelf, behalve "Pick Me Up On Your Way Down" geschreven door Harlan Howard. het sterke openingsnummer "Deliver Me" is een fijn, gospelachtig nummer, 3) In My Own Small Way en Pick Me Up On Your Way Down zijn traditionele country nummers en wat mij betreft de hoogtepunten op dit album. de rocknummers 5) Two Lovely Women en 7) Drunk And Dirty, hoewel voorzien van fijne gitaarsolo's van Marc Benno, vallen hier qua sfeer uit de toon. de akoestische country/rock ballads 2) Davy McVie, 4) Sail Away en 6) In A Dream vormen samen met de andere tracks een staalkaart van zijn songwriter's kwaliteiten. het album wordt ingetogen afgesloten met 9) Jenny's Blues. dit album is een stuk beter dan de opvolger "She Is A Song" en dat ligt met name aan het songmateriaal.
in de liner notes zegt Rick Roberts hier het volgende over:
"In hindsight, Rick feels the songs on the second album were not as strong as on the first album. I had been saving up songs for years for the first one. But everything on the second album was pretty much written between the first and 2nd album, a much shorter time. I have a few favourites on the 2nd album like "She Is A Song" and "Westwind" but overall I prefer the first one".

ter info: dit album is samen met het 2e album "She Is A Song" op 1 cd uitgebracht (2009 BGO Records)